Hoofdtekst
Sneeuwwitje en de zeven dwergen
Er was eens, heel lang geleden een meisje met een sneeuwwitte huid, haar zo zwart als ebbenhout en bloedrode lippen. Men noemde haar Sneeuwwitje. Haar boze stiefmoeder, die tevens koningin van het land was, was jaloers op haar schoonheid. Elke dag stond de koningin voor haar magische toverspiegel en vroeg toen: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... wie is de mooiste van het land?”
En de spiegel antwoordde: ”U bent de mooiste, mijn koningin...”
Maar op een dag antwoordde de spiegel: ”Mijn koningin is mooi, maar Sneeuwwitje is nog veel mooier...”
De koningin werd boos en liet haar jager bij haar komen. Ze gaf hem de opdracht Sneeuwwitje in het bos te doden.
Toen de jager en Sneeuwwitje samen door het bos liepen werd Sneeuwwitje toch wat nieuwsgierig. Ze vroeg wat er aan de hand was. De jager draaide zich om, grijnsde breed en probeerde Sneeuwwitje met zijn scherpe dolk te steken. Sneeuwwitje wou weglopen maar de jager had haar arm beetgegrepen. Ze vocht om haar leven want ze snapte dat haar stiefmoeder hier achter zat. Uiteindelijk kon ze zich bevrijden uit de greep van de jager en ze sprintte weg. Ze hield alleen een grote wonde in haar wang over aan deze aanslag op haar leven.
Sneeuwwitje liep de hele dag. Tot ze ’s avonds laat een klein huisje ontdekte. Ze ging naar binnen in viel in slaap op de bank.
Toen ze ’s morgens vroeg wakker kwam lag ze terug buiten. Ze klopte aan de deur en toen een nors mannetje opendeed schrok ze. Zo’n lelijk schepsel had ze nog nooit gezien! Toch vroeg ze of ze hier onderdak zou kunnen krijgen. Het kleine ventje keek haar schattend aan.
“Ik moet dit eerst nog eens bespreken met mijn vrienden, maar ik zou er niet op hopen!” zei hij haar onvriendelijk.
De deur werd voor haar neus dichtgeknald. Sneeuwwitje barstte haast in tranen uit. Als ze hier niet kon blijven zou de jager haar zeker doden!
Enkele uren later werd de deur geopend.
“Je mag blijven, maar op een voorwaarde... Je moet ons slaafje worden. Alles doen wat we je vragen.”
Sneeuwwitje was dolgelukkig. Natuurlijk zou ze dat doen, alles was beter dan de dood. Had ze dat maar niet gedaan, arme Sneeuwwitje!
Vanaf die dag werkte ze ’s nachts in de mijn en overdag deed ze het huishouden. Ze kreeg zelden wat te eten. Terwijl de dwergen de hele dag sliepen, aten en spelletjes speelden, moest Sneeuwwitje werken. Ze kon enkel overleven door te denken dat de dood erger was dan dit.
Maar op een dag kwam de boze koningin erachter dat Sneeuwwitje nog leefde. Ze smeedde een plannetje. Ze zou zich als oud vrouwtje verkleden en Sneeuwwitje een giftige appel aanbieden.
De boze stiefmoeder klopte aan en toen Sneeuwwitje de deur opendeed, kon ze haar ogen nauwelijks geloven. Dit kon Sneeuwwitje niet zijn, ze was vuil, ze stonk en was ongelooflijk mager. Maar toen ze haar in de ogen keek zag ze dat het Sneeuwwitje was. De koningin voelde de haat weer opborrelen, ze werd weer haar oude zelf.
“Zeg liefje, heb je soms zin in een appeltje? Ik heb ze net geplukt, even verder hier in het bos.”
Sneeuwwitje was zo uitgehongerd dat ze vergat dat er geen appelbomen in het bos stonden. Gulzig pakte ze de appel en beet er een groot stuk uit. Voor ze kon kauwen stikte ze in het vergiftigde stuk appel. De boze stiefmoeder verliet lachend het huisje.
De dwergen keken pas op van hun spelletje Ganzenbord toen Sneeuwwitje hun avondeten niet op tijd bracht. Grompie, de meest opvliegende dwerg, ging in de keuken kijken. Hij trof haar aan en riep de anderen. Opschepper, de slimste dwerg, herinnerde de anderen eraan dat ze nog een grote glazen kist hadden staan in de schuur. Ze zouden haar daarin begraven.
Diezelfde avond brachten ze haar naar de ravijn en zouden haar daar laten liggen in de kist tot morgen, want het was zo koud.
De volgende ochtend kwam er een oude koning voorbij, hij had enkele problemen met zijn ogen. Hij zag niet dat Sneeuwwitje dood was. Hij kuste haar passioneel en ze werd wakker. Ze schrok zo erg dat ze uit haar kist sprong en achteruit wankelde.
“Pas op!” riep de oude koning nog, maar het was al te laat.
Sneeuwwitje was in de ravijn gevallen en was nu zeker en vast dood. Jaren later was op de plek waar haar lijk lag, een appelboom gegroeid uit het stukje appel dat ze had uitgespuugd. Iedereen die van die appel eet wordt vergiftigd en hun vijanden leven nog lang en gelukkig...
Er was eens, heel lang geleden een meisje met een sneeuwwitte huid, haar zo zwart als ebbenhout en bloedrode lippen. Men noemde haar Sneeuwwitje. Haar boze stiefmoeder, die tevens koningin van het land was, was jaloers op haar schoonheid. Elke dag stond de koningin voor haar magische toverspiegel en vroeg toen: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... wie is de mooiste van het land?”
En de spiegel antwoordde: ”U bent de mooiste, mijn koningin...”
Maar op een dag antwoordde de spiegel: ”Mijn koningin is mooi, maar Sneeuwwitje is nog veel mooier...”
De koningin werd boos en liet haar jager bij haar komen. Ze gaf hem de opdracht Sneeuwwitje in het bos te doden.
Toen de jager en Sneeuwwitje samen door het bos liepen werd Sneeuwwitje toch wat nieuwsgierig. Ze vroeg wat er aan de hand was. De jager draaide zich om, grijnsde breed en probeerde Sneeuwwitje met zijn scherpe dolk te steken. Sneeuwwitje wou weglopen maar de jager had haar arm beetgegrepen. Ze vocht om haar leven want ze snapte dat haar stiefmoeder hier achter zat. Uiteindelijk kon ze zich bevrijden uit de greep van de jager en ze sprintte weg. Ze hield alleen een grote wonde in haar wang over aan deze aanslag op haar leven.
Sneeuwwitje liep de hele dag. Tot ze ’s avonds laat een klein huisje ontdekte. Ze ging naar binnen in viel in slaap op de bank.
Toen ze ’s morgens vroeg wakker kwam lag ze terug buiten. Ze klopte aan de deur en toen een nors mannetje opendeed schrok ze. Zo’n lelijk schepsel had ze nog nooit gezien! Toch vroeg ze of ze hier onderdak zou kunnen krijgen. Het kleine ventje keek haar schattend aan.
“Ik moet dit eerst nog eens bespreken met mijn vrienden, maar ik zou er niet op hopen!” zei hij haar onvriendelijk.
De deur werd voor haar neus dichtgeknald. Sneeuwwitje barstte haast in tranen uit. Als ze hier niet kon blijven zou de jager haar zeker doden!
Enkele uren later werd de deur geopend.
“Je mag blijven, maar op een voorwaarde... Je moet ons slaafje worden. Alles doen wat we je vragen.”
Sneeuwwitje was dolgelukkig. Natuurlijk zou ze dat doen, alles was beter dan de dood. Had ze dat maar niet gedaan, arme Sneeuwwitje!
Vanaf die dag werkte ze ’s nachts in de mijn en overdag deed ze het huishouden. Ze kreeg zelden wat te eten. Terwijl de dwergen de hele dag sliepen, aten en spelletjes speelden, moest Sneeuwwitje werken. Ze kon enkel overleven door te denken dat de dood erger was dan dit.
Maar op een dag kwam de boze koningin erachter dat Sneeuwwitje nog leefde. Ze smeedde een plannetje. Ze zou zich als oud vrouwtje verkleden en Sneeuwwitje een giftige appel aanbieden.
De boze stiefmoeder klopte aan en toen Sneeuwwitje de deur opendeed, kon ze haar ogen nauwelijks geloven. Dit kon Sneeuwwitje niet zijn, ze was vuil, ze stonk en was ongelooflijk mager. Maar toen ze haar in de ogen keek zag ze dat het Sneeuwwitje was. De koningin voelde de haat weer opborrelen, ze werd weer haar oude zelf.
“Zeg liefje, heb je soms zin in een appeltje? Ik heb ze net geplukt, even verder hier in het bos.”
Sneeuwwitje was zo uitgehongerd dat ze vergat dat er geen appelbomen in het bos stonden. Gulzig pakte ze de appel en beet er een groot stuk uit. Voor ze kon kauwen stikte ze in het vergiftigde stuk appel. De boze stiefmoeder verliet lachend het huisje.
De dwergen keken pas op van hun spelletje Ganzenbord toen Sneeuwwitje hun avondeten niet op tijd bracht. Grompie, de meest opvliegende dwerg, ging in de keuken kijken. Hij trof haar aan en riep de anderen. Opschepper, de slimste dwerg, herinnerde de anderen eraan dat ze nog een grote glazen kist hadden staan in de schuur. Ze zouden haar daarin begraven.
Diezelfde avond brachten ze haar naar de ravijn en zouden haar daar laten liggen in de kist tot morgen, want het was zo koud.
De volgende ochtend kwam er een oude koning voorbij, hij had enkele problemen met zijn ogen. Hij zag niet dat Sneeuwwitje dood was. Hij kuste haar passioneel en ze werd wakker. Ze schrok zo erg dat ze uit haar kist sprong en achteruit wankelde.
“Pas op!” riep de oude koning nog, maar het was al te laat.
Sneeuwwitje was in de ravijn gevallen en was nu zeker en vast dood. Jaren later was op de plek waar haar lijk lag, een appelboom gegroeid uit het stukje appel dat ze had uitgespuugd. Iedereen die van die appel eet wordt vergiftigd en hun vijanden leven nog lang en gelukkig...
Onderwerp
AT 0709 - Snow-White
AT 0709 - Snow-White 
ATU 0709 - Snow White.
ATU 0709 - Snow White.
Beschrijving
Als Sneeuwwitje haar stiefmoeder in schoonheid overtreft, stuurt ze haar het bos in met de jager om haar te laten vermoorden. Sneeuwwitje weet echter te ontvluchten en vindt het huisje van de dwergen. Ze valt er in slaap, maar wordt de volgende ochtend buiten weer wakker. Ze wordt pas binnen gelaten als ze belooft het slaafje van de dwergen te worden. Nu moet ze overdag het huishouden doen, en 's nachts in de mijn werken. De boze stiefmoeder biedt haar op een dag een vergiftigde appel aan, waarin Sneeuwwitje stikt. De dwergen leggen haar in een glazen kist bij het ravijn. Een oude koning kust haar en Sneeuwwitje ontwaakt. Vol afgrijzen deinst ze naar achteren en valt het ravijn in. Nu is ze echt dood en uit het stuk appel groeit een appelboom met giftige appelen.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
2005-03-16 20:58:48
Het betreft hier een parodie op het bekende sprookje.
Snow-White
Naam Overig in Tekst
Sneeuwwitje
Sneeuwwitje
Grompie
Grompie
Opschepper
Opschepper
Ganzenbord
Ganzenbord
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21