Hoofdtekst
Hoe Eenrum, Mensingeweer, Obergum en Winsum een naam kregen
Eenrum, Mensingeweer, Obergum en Winsum hadden nog geen namen, en dus werden benoemd drie bekwame mannen, die deze moesten bedenken. Het waren de dikke Stokkum, de lange Kortum en de smalle Bergum. Ze zaten langen tijd tezamen, doch ze konden geen namen vinden, en ze besloten het toeval als peetoom te kiezen.
't Eerste dorp, waar ze aankwamen, was naar den zin van den dikken
Stokkum. Want hij kreeg daar voor zijn part te eten: drie borden
erwtensoep met kluiven en varkensooren, er bij menigte in drijvende;
toen een bruin-gebraden varkenscarbonade met lekker, wit vet er in
flarden aan, gedompeld ineen sausje, om een dood mensch weer levend
te maken; toen een geurig stuk kalfsvleesch, aan het spit gedraaid;
en duiven en wilde eenden, malsch als 't jonge gras; enten laatste
een rozig speenvarkentje, dat uit mekaar viel, als je er met je hand
aan raakte. De buik van den dikken Stokkum zwol, of hij bersten moest.
Zijn beide vrienden zagen het gevaar tijdig, en ze lieten een smid
komen, die een band maakte om Stokkum's buik.
's Avonds was er weder een rijk maal, en opgediend werden: een kapoen,
zoo zoet als honing; een forel, wit gelijk sneeuw, en smeltend op de
tong; kuikentjes, die een oud mensch kon bijten; en een bruin-korstig
stuk rundervleesch, met fijnen rijnwijn begoten.
Stokkum liet 't zich zoo smaken, dat zijn buik weder begon te
rijzen. Maar helaas! daar stiet 't uitzettend vet tegen den band
... met zulk een kracht, dat 't ijzer begon te kraken.
Toen riep Stokkum in doodsangst, bedoelend, dat hij nog een band
wilde hebben ter versterking van den eersten:
"Nog één 'r um. Nog één'rum."
En sinds dien heet de plaats, waar dit gebeurde: Eenrum.
Eindelijk verlieten de drie vrienden het dorp, waar zij het zoo goed
hadden getroffen.
Ze kwamen aan een riviertje.
"Daar durf ik niet over," zei de dikke Stokkum.
"Ik wel," snoefde de lange Kortum.
Hij nam den polsstok, en sprong naar den anderen oever. Om zijn
meesterschap te bewijzen, zette hij weder, zoodra hij was aangekomen,
den polsstok in den bodem, en sprong ten tweeden male, thans naar
zijn vrienden terug.
"Kijk 'ns!" riep de smalle Bergum uit, "daar heb je 't mensch-ing
al weer."
Natuurlijk heet het dorp, waar dit geschiedde: "Mensingeweer."
Ze moesten verder, en nu was 't de beurt van den smallen Bergum, om
zijn kunsten te toonen. Ze kwamen aan een water, waar twee dorpen
tegenover elkaar liggen. Nu zou Bergum eens laten zien, wat hij
vermocht.
Hij wilde springen--Ocharme! Hij bleef met den polsstok in 't midden
steken.
De dikke Stokkum was bang, dat zijn kameraad verdrinken zou, en kreet:
"O Berg-um! O Bergum!"
"Als hij 't leven er maar van af-brengt," riep de lange Kortum.
"Ik winsch 'í um! Ik winsch 't um!"
Sinds dien hebben ook de dorpen Obergum en Winsum een naam,
gelijk het zulke flinke plaatsen betaamt.
En vol trots keerden de drie mannen naar hun huis terug. Ze hadden
hun plicht volbracht--Eenrum, Mensingeweer, Obergum en Winsum waren
gedoopt.
Eenrum, Mensingeweer, Obergum en Winsum hadden nog geen namen, en dus werden benoemd drie bekwame mannen, die deze moesten bedenken. Het waren de dikke Stokkum, de lange Kortum en de smalle Bergum. Ze zaten langen tijd tezamen, doch ze konden geen namen vinden, en ze besloten het toeval als peetoom te kiezen.
't Eerste dorp, waar ze aankwamen, was naar den zin van den dikken
Stokkum. Want hij kreeg daar voor zijn part te eten: drie borden
erwtensoep met kluiven en varkensooren, er bij menigte in drijvende;
toen een bruin-gebraden varkenscarbonade met lekker, wit vet er in
flarden aan, gedompeld ineen sausje, om een dood mensch weer levend
te maken; toen een geurig stuk kalfsvleesch, aan het spit gedraaid;
en duiven en wilde eenden, malsch als 't jonge gras; enten laatste
een rozig speenvarkentje, dat uit mekaar viel, als je er met je hand
aan raakte. De buik van den dikken Stokkum zwol, of hij bersten moest.
Zijn beide vrienden zagen het gevaar tijdig, en ze lieten een smid
komen, die een band maakte om Stokkum's buik.
's Avonds was er weder een rijk maal, en opgediend werden: een kapoen,
zoo zoet als honing; een forel, wit gelijk sneeuw, en smeltend op de
tong; kuikentjes, die een oud mensch kon bijten; en een bruin-korstig
stuk rundervleesch, met fijnen rijnwijn begoten.
Stokkum liet 't zich zoo smaken, dat zijn buik weder begon te
rijzen. Maar helaas! daar stiet 't uitzettend vet tegen den band
... met zulk een kracht, dat 't ijzer begon te kraken.
Toen riep Stokkum in doodsangst, bedoelend, dat hij nog een band
wilde hebben ter versterking van den eersten:
"Nog één 'r um. Nog één'rum."
En sinds dien heet de plaats, waar dit gebeurde: Eenrum.
Eindelijk verlieten de drie vrienden het dorp, waar zij het zoo goed
hadden getroffen.
Ze kwamen aan een riviertje.
"Daar durf ik niet over," zei de dikke Stokkum.
"Ik wel," snoefde de lange Kortum.
Hij nam den polsstok, en sprong naar den anderen oever. Om zijn
meesterschap te bewijzen, zette hij weder, zoodra hij was aangekomen,
den polsstok in den bodem, en sprong ten tweeden male, thans naar
zijn vrienden terug.
"Kijk 'ns!" riep de smalle Bergum uit, "daar heb je 't mensch-ing
al weer."
Natuurlijk heet het dorp, waar dit geschiedde: "Mensingeweer."
Ze moesten verder, en nu was 't de beurt van den smallen Bergum, om
zijn kunsten te toonen. Ze kwamen aan een water, waar twee dorpen
tegenover elkaar liggen. Nu zou Bergum eens laten zien, wat hij
vermocht.
Hij wilde springen--Ocharme! Hij bleef met den polsstok in 't midden
steken.
De dikke Stokkum was bang, dat zijn kameraad verdrinken zou, en kreet:
"O Berg-um! O Bergum!"
"Als hij 't leven er maar van af-brengt," riep de lange Kortum.
"Ik winsch 'í um! Ik winsch 't um!"
Sinds dien hebben ook de dorpen Obergum en Winsum een naam,
gelijk het zulke flinke plaatsen betaamt.
En vol trots keerden de drie mannen naar hun huis terug. Ze hadden
hun plicht volbracht--Eenrum, Mensingeweer, Obergum en Winsum waren
gedoopt.
Onderwerp
TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen
TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen 
Beschrijving
Het verhaal vertelt hoe de dorpen Eenrum, Mensingeweer, Obergum en Winsum hun namen te danken hebben aan de avonturen van de heren dikke Stokkum, lange Kortum en smalle Bergum.
Bron
Cohen, Josef. Nederlandsche Sagen en Legenden. Zutphen, 1918.
p.20
p.20
Commentaar
1918
Voor een afbeelding, zie beeld.
Opmerkingen overgenomen uit: Cohen, Josef. Nederlansche Sagen en Legenden. Zutphen, 1918.
"HOE EENRUM, MENSINGEWEER, OBERGUM EN WINSUM EEN NAAM KREGEN
(blz. 20-22). Hier zijn twee mij mondeling medegedeelde overleveringen
tot één geheel vereenigd."
Opmerkingen overgenomen uit: Cohen, Josef. Nederlansche Sagen en Legenden. Zutphen, 1918.
"HOE EENRUM, MENSINGEWEER, OBERGUM EN WINSUM EEN NAAM KREGEN
(blz. 20-22). Hier zijn twee mij mondeling medegedeelde overleveringen
tot één geheel vereenigd."
Hoe het dorp (de stad, heuvel, het stuk land) aan z'n naam is gekomen
Naam Overig in Tekst
dikke stokkum
dikke stokkum
lange
Kortum
Kortum
smalle Bergum
smalle Bergum
Naam Locatie in Tekst
Eenrum
Eenrum
Mensingeweer
Mensingeweer
Obergum
Obergum
Winsum
Winsum
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20