Hoofdtekst
Jan de Achtste van Arkel
De burgers van Gorinchem mokten tegen Jan den
Achtste van Arkel, doch deze lachte, niettegen-
staande zijn dienaren bezorgd zagen.
„En als ze oprukken, om uw slot te belegeren?" vroegen
Zij. „De woede des volks is fel en snijdend".
„Ze komen niet aan het kasteel toe!" antwoordde de
graaf overmoedig. De dienaren geloofden hem niet.
„We zullen alles nazien", zoo spraken ze, „brug en
muur en gracht, opdat we veilig zijn".
De graaf bemerkte wel, dat ze hem net geloofden.
Hoe konden andere zijn trots gevoelen?
„Ge zult de burgers van Gorinchem hier immers nooit
aanschouwen, heb ik u gezegd", zoo merkte hij eens op.
„Maar ik zal integendeel naar de burgers van Gorinchem
gaan".
„Doe het niet. We kunnen even goed een muur afbre-
ken, de grachten dempen, als u te missen".
„ge behoeft mij niet te missen", hernam hij hoog-
moedig.
Stralend als de zon, die zijn tocht aanvangt, zóó begaf
Hij zich den volgenden morgen reeds op weg. Onafwend-
baar. Vonken van gloed spatten hem uit 't harnas. En hij
reed tot aan de poort der stad.
de burgers waren verwonderd over zijn moed, want
hij reed alleen. Ze vreesden een list. Zou zijn geleide hem
niet volgen? ze speurden over den weg. Tot in wijden
omtrek viel er geen mensch te bekennen.
Trotsch reed hij binnen de poort, en hij gaf zich aan
hun macht over. Ze stroomden te saam, en zagen naar
hem, verwonderd als kinderen over nooit-gezien ding.
En toen begonnen ze te mompelen.
„Zullen we hem niet gevangen nemen of dooden?"
„Zou hij niets weten van onze ontevredenheid? Als wij
hem eens dwongen, onze eischen in te willigen".
Jan de Achtste van Arkel zweeg en hij glimlachte. Hij
geleek meer op een vorst, die zijn goed volk bezoekt dan
op een bedreigd man, wiens leven van één enkel gebaar
of woord kan afhangen. Hij deed, of hij de somberheid
der gezichten niet bemerkte, en zachtjes klopte hij het
paard tegen den nek.
Eensklaps liet hij het dier stilhouden. men zag, dat hij
naar een balk keek, die boven zijn hoofd hing. Hij strekte
zijn armen uit, en zijn handen omvatten het hout. Allen
wachtten, wat er gebeuren zou. Toen richtte hij zich
iets op, doch zijn knieën drukten tegelijkertijd in de flan-
ken van zijn ros. Daarna hief hij zich met zijn paard
tegelijkertijd in de hoogte, zoodat de pooten van het
dier ver boven den beganen grond hingen, ja, zoo persten
De knieën des ridders, dat het ros van benauwdheid zijn
ogen verdraaien en zijn tong uitstak.
Hierna liet hij zich weder rustig zinken. Het paard
stond heel kalm, Jan van Arkel streelde het den nek. Hij
zeide geen enkel woord.
De burgers bleven op de plaats staan, waar zij stonden.
Wie dacht nog aan verzet? Alle mannen ontblootten het
Hoofd, ten teeken van onderdanigheid, alle vrouwen negen.
En Jan van Arkel ging uit de stad als een gehuldigd
veldheer; in zijn kasteel vertelde hij, dat men niet bevreesd
voor de lieden van Gorinchem behoefde te zijn, daar zij
hem vreesden. En hij zeide:
„Het is de gewoonte der hoenders niet, dat zij den vos aanvallen!"
De burgers van Gorinchem mokten tegen Jan den
Achtste van Arkel, doch deze lachte, niettegen-
staande zijn dienaren bezorgd zagen.
„En als ze oprukken, om uw slot te belegeren?" vroegen
Zij. „De woede des volks is fel en snijdend".
„Ze komen niet aan het kasteel toe!" antwoordde de
graaf overmoedig. De dienaren geloofden hem niet.
„We zullen alles nazien", zoo spraken ze, „brug en
muur en gracht, opdat we veilig zijn".
De graaf bemerkte wel, dat ze hem net geloofden.
Hoe konden andere zijn trots gevoelen?
„Ge zult de burgers van Gorinchem hier immers nooit
aanschouwen, heb ik u gezegd", zoo merkte hij eens op.
„Maar ik zal integendeel naar de burgers van Gorinchem
gaan".
„Doe het niet. We kunnen even goed een muur afbre-
ken, de grachten dempen, als u te missen".
„ge behoeft mij niet te missen", hernam hij hoog-
moedig.
Stralend als de zon, die zijn tocht aanvangt, zóó begaf
Hij zich den volgenden morgen reeds op weg. Onafwend-
baar. Vonken van gloed spatten hem uit 't harnas. En hij
reed tot aan de poort der stad.
de burgers waren verwonderd over zijn moed, want
hij reed alleen. Ze vreesden een list. Zou zijn geleide hem
niet volgen? ze speurden over den weg. Tot in wijden
omtrek viel er geen mensch te bekennen.
Trotsch reed hij binnen de poort, en hij gaf zich aan
hun macht over. Ze stroomden te saam, en zagen naar
hem, verwonderd als kinderen over nooit-gezien ding.
En toen begonnen ze te mompelen.
„Zullen we hem niet gevangen nemen of dooden?"
„Zou hij niets weten van onze ontevredenheid? Als wij
hem eens dwongen, onze eischen in te willigen".
Jan de Achtste van Arkel zweeg en hij glimlachte. Hij
geleek meer op een vorst, die zijn goed volk bezoekt dan
op een bedreigd man, wiens leven van één enkel gebaar
of woord kan afhangen. Hij deed, of hij de somberheid
der gezichten niet bemerkte, en zachtjes klopte hij het
paard tegen den nek.
Eensklaps liet hij het dier stilhouden. men zag, dat hij
naar een balk keek, die boven zijn hoofd hing. Hij strekte
zijn armen uit, en zijn handen omvatten het hout. Allen
wachtten, wat er gebeuren zou. Toen richtte hij zich
iets op, doch zijn knieën drukten tegelijkertijd in de flan-
ken van zijn ros. Daarna hief hij zich met zijn paard
tegelijkertijd in de hoogte, zoodat de pooten van het
dier ver boven den beganen grond hingen, ja, zoo persten
De knieën des ridders, dat het ros van benauwdheid zijn
ogen verdraaien en zijn tong uitstak.
Hierna liet hij zich weder rustig zinken. Het paard
stond heel kalm, Jan van Arkel streelde het den nek. Hij
zeide geen enkel woord.
De burgers bleven op de plaats staan, waar zij stonden.
Wie dacht nog aan verzet? Alle mannen ontblootten het
Hoofd, ten teeken van onderdanigheid, alle vrouwen negen.
En Jan van Arkel ging uit de stad als een gehuldigd
veldheer; in zijn kasteel vertelde hij, dat men niet bevreesd
voor de lieden van Gorinchem behoefde te zijn, daar zij
hem vreesden. En hij zeide:
„Het is de gewoonte der hoenders niet, dat zij den vos aanvallen!"
Onderwerp
TM 2801 - Sterke man (vrouw) 
TM 2801 - Sterke man (vrouw) 
Beschrijving
De bugers van Gorinchem zij ontevreden, en de dienaren van de heer Jan van Arkel vrezen een aanval op hun slot. In plaats van de aanval af te wachten, gaat Jan van Arkel naar de stad Gorinchem toe. Daar geeft hij zich aan de burgers over. Echter op een gegeven moment pakt hij een balk vast en hief zich met paard en al de hoogte in. Na een tijdje liet hij zich weer zakken. De burgers zijn van deze truc zo onder de indruk, dat alle burgers zich weer onderdanig tonen. Jan van Arkel verlaat de stad vervolgens als een gehuldigd veldheer.
Bron
J.Cohen. Nederlandsche Sagen en Legenden II. Zutphen, 1919. p.2
Commentaar
1919
Sterke man (vrouw)
Naam Overig in Tekst
Jan de Achtste van Arkel
Jan de Achtste van Arkel
Jan van Arkel
Jan van Arkel
Naam Locatie in Tekst
Gorinchem
Gorinchem
Gorkum
Gorkum
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20