Hoofdtekst
Die Dordrechtse Schapekoppen.
In deze dagen, nu men bijna niets dan eerlijke belastingvoldoenders heeft, en iedereen even verblijd is, als hij de staat zijn penning mag schenken, zal de geschiedenis van dien Dordrechtschen schapekop niet kunnen voorvallen.
Maar dit waar verhaal kan dienen voor een volgend geslacht, dat den keizer niet geeft, wat de keizers is. Wanneer vroeger een Dordtenaar vleesch van buiten de stad invoerde, moest hij accijns betalen. En de dordtenaars van dien tijd zeiden:
"Kan ik er onderheen komen, dan alsjeblieft."
Op een goeden morgen zei en Dordtsch vader tot zijn zoon:
"Ik heb morgen wel zin in een schapeboutje!" Waarop de jongen antwoordde:
"Vader, u heeeft me uit het hart en in de maag gesproken!"
"Maar ik heb geen zin, om er de stad rijker mee te maken. We gaan smokkelen."
"smokkelen, vader? En de belastinggaarder staat aan de poort!"
"Al stonden er dertig belastinggaarders aan de poort, we krijgen 't schaap erdoor!"
Daarbij fluisterde hij den jongen iets toe, wat dezen de mond wijd van verbazing deed openen. "Maar vader...."
"Laten we dadelijk op stap gaan!"
Ze zochten in den omtrek naar het vetste schaap, en ze betastten heel wat ruggen van blatende dieren, vóór ze hun keus hadden gevestigd. Maar eindelijk vonden ze een beest als modder, en nadat ze het hadden gekocht, keken ze elkaar verrukt aan. het water liep hun zoo over de jassen, uit den mond.
"Gekookt met uien!" zei de vader.
"Gebraden!"
"Boven het spit!" Houd op, houd op!"
Zoodra ze alleen op 't veld stonden, haalde de zoon een pakje voor den dag, dat hij bij zich had gedragen.
"Hahahaha!" schaterde de man. "Wat zullen we de belasting voor den gek houden."
De knaap was onderwijl bezig het dier in jongenskleeren te steken, en zette het vervolgens een muts diep over de oogen. Het begon al zoo'n beetje te schemeren.
Er trilden al donkere vagen door de lucht, en aan den horizon vingen de schaduwen van den nacht aan haar vleugelen te ontplooien.
De man en de jongen tilden het schaap in de hoogte, en hielden het bij de voorpooten vast. Zoo goed en zoo kwaad als het ging strompelde het dier mede — en het geleek wel, of ze een door en door vermoeid klein broertje met zich voortsleepten. Dat het vermoeid was geworden, geen wondr! Zoo'n dikke jongen ook....
langzaam nadeden ze de poort. De belastinggaarder zag hen aankomen, knikte en maakte een praatje. "Mooi weer!" Ze moesten wel blijven staan.
"Prachtig!"
"De jongen is zeker moe", zei de man der belasting.
"Hij kan bijna niet meer!"
"Je mag je broertje wel een beetje minder eten geven. Dat veel eten is nergens goed voor!"
"Bèèè!" riep broertje.
In korte tijd was het al in Gorinchem en Rotterdam bekend, hoe men een schaap in Dordrecht had willen smokkelen; en men machte daarom zeer smakelijk, want men loerde er reeds lang op, om die goede Dordters een scheldnaam te geven: en men noemde hen voortaan "die schapekoppen."
Pas op, gij gemeenten van Holland, laat geen uwer burgers de belasting ontduiken.
Want de gansche stad kan er tot in eeuwigheid de schande van dragen. Dordrecht's schaamte strekke u ten voorbeeld!
Zulke schapekoppen ook!
In deze dagen, nu men bijna niets dan eerlijke belastingvoldoenders heeft, en iedereen even verblijd is, als hij de staat zijn penning mag schenken, zal de geschiedenis van dien Dordrechtschen schapekop niet kunnen voorvallen.
Maar dit waar verhaal kan dienen voor een volgend geslacht, dat den keizer niet geeft, wat de keizers is. Wanneer vroeger een Dordtenaar vleesch van buiten de stad invoerde, moest hij accijns betalen. En de dordtenaars van dien tijd zeiden:
"Kan ik er onderheen komen, dan alsjeblieft."
Op een goeden morgen zei en Dordtsch vader tot zijn zoon:
"Ik heb morgen wel zin in een schapeboutje!" Waarop de jongen antwoordde:
"Vader, u heeeft me uit het hart en in de maag gesproken!"
"Maar ik heb geen zin, om er de stad rijker mee te maken. We gaan smokkelen."
"smokkelen, vader? En de belastinggaarder staat aan de poort!"
"Al stonden er dertig belastinggaarders aan de poort, we krijgen 't schaap erdoor!"
Daarbij fluisterde hij den jongen iets toe, wat dezen de mond wijd van verbazing deed openen. "Maar vader...."
"Laten we dadelijk op stap gaan!"
Ze zochten in den omtrek naar het vetste schaap, en ze betastten heel wat ruggen van blatende dieren, vóór ze hun keus hadden gevestigd. Maar eindelijk vonden ze een beest als modder, en nadat ze het hadden gekocht, keken ze elkaar verrukt aan. het water liep hun zoo over de jassen, uit den mond.
"Gekookt met uien!" zei de vader.
"Gebraden!"
"Boven het spit!" Houd op, houd op!"
Zoodra ze alleen op 't veld stonden, haalde de zoon een pakje voor den dag, dat hij bij zich had gedragen.
"Hahahaha!" schaterde de man. "Wat zullen we de belasting voor den gek houden."
De knaap was onderwijl bezig het dier in jongenskleeren te steken, en zette het vervolgens een muts diep over de oogen. Het begon al zoo'n beetje te schemeren.
Er trilden al donkere vagen door de lucht, en aan den horizon vingen de schaduwen van den nacht aan haar vleugelen te ontplooien.
De man en de jongen tilden het schaap in de hoogte, en hielden het bij de voorpooten vast. Zoo goed en zoo kwaad als het ging strompelde het dier mede — en het geleek wel, of ze een door en door vermoeid klein broertje met zich voortsleepten. Dat het vermoeid was geworden, geen wondr! Zoo'n dikke jongen ook....
langzaam nadeden ze de poort. De belastinggaarder zag hen aankomen, knikte en maakte een praatje. "Mooi weer!" Ze moesten wel blijven staan.
"Prachtig!"
"De jongen is zeker moe", zei de man der belasting.
"Hij kan bijna niet meer!"
"Je mag je broertje wel een beetje minder eten geven. Dat veel eten is nergens goed voor!"
"Bèèè!" riep broertje.
In korte tijd was het al in Gorinchem en Rotterdam bekend, hoe men een schaap in Dordrecht had willen smokkelen; en men machte daarom zeer smakelijk, want men loerde er reeds lang op, om die goede Dordters een scheldnaam te geven: en men noemde hen voortaan "die schapekoppen."
Pas op, gij gemeenten van Holland, laat geen uwer burgers de belasting ontduiken.
Want de gansche stad kan er tot in eeuwigheid de schande van dragen. Dordrecht's schaamte strekke u ten voorbeeld!
Zulke schapekoppen ook!
Onderwerp
AT 1525H* - The Theft of Sheep 
AT 1525H* - The Theft of Sheep 
ATU 1525M - The Sheep in the Cradle
ATU 1525M - The Sheep in the Cradle
Beschrijving
Ontstaan van de spotnaam Schapekoppen voor inwoners van Dordrecht.
Bron
J. Cohen. Nederlandsche Sagen en Legenden II. Zutphen, 1919. p.332
Commentaar
1919
The Theft of Sheep
Naam Overig in Tekst
Schapekoppen
Schapekoppen
Naam Locatie in Tekst
Dordt
Dordt
Dordrecht
Dordrecht
Gorinchem
Gorinchem
Rotterdam
Rotterdam
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20