Hoofdtekst
De brand van Meerssen
Op zekeren dag ontstond er in de kerk van Meerssen een geweldige brand. Sommigen meenen, dat hij door kwaadwilligen was gesticht. In tijd van eenige minuten waren de bewoners toegesneld, maar de brand had reeds zulk een voortgang gemaakt en de hitte was zoo hevig, dat er aan redding niet te denken viel. De kerk met het Allerheiligste Sacrament waren gedoemd om te worden verteerd door het vuur. Maar zie, eensklaps baande zich een jonge landman een weg door de machtelooze toeschouwers. Hij was op het veld bezig en had den rook en later de vlammen zien opstijgen. Toen had hij paarden en ploeg in den steek gelaten en was naar de plaats van den brand gesneld, om mee te redden, wat nog te redden viel. Hij merkte al gauw, dat het de kerk was die brandde. "Is het Allerheiligste al gered?" was zijn eerste vraag. "Het is onmogelijk er bij te komen!" werd hem geantwoord.
Zonder verder nog jets te zeggen, teekende hij zich met een kruis, beval zijn ziel aan God en rende onverschrokken den vuurkolk in. Hij liep door de vlammen heen, opende het tabernakel, nam met eer bied de ciborie met de H.H. Hostiën er uit en wonder, hij verscheen even daarna weer ongedeerd voor de oogen van de verzamelde toeschouwers. De vlammen hadden hem niet gedeerd. Midden in het vuur, dat voor zijn haastige schreden naar beide zijden week, was hem een engel verschenen die hem eenig lijnwaad over de handen wierp om het Allerheiligste te dragen. Toen de jonkman het vuur verliet, reikte hij den heiligen Schat aan den ouden priester over en snelde, om zich te onttrekken aan de hulde van de aanwezigen, terug naar zijn akker, waar hij paarden en ploeg had laten staan. Waar hij de menschelijke eer vluchtte, kon hij zich aan de belooning van God, voor zijn moed, waar het Gods zaak gold, niet meer onttrekken. De akker, dien hij was begonnen om te ploegen, vond hij bij zijn terugkeer geheel bewerkt. Een engel had de paarden en den ploeg bestuurd en het hééle veld vol voren getrokken.
Op zekeren dag ontstond er in de kerk van Meerssen een geweldige brand. Sommigen meenen, dat hij door kwaadwilligen was gesticht. In tijd van eenige minuten waren de bewoners toegesneld, maar de brand had reeds zulk een voortgang gemaakt en de hitte was zoo hevig, dat er aan redding niet te denken viel. De kerk met het Allerheiligste Sacrament waren gedoemd om te worden verteerd door het vuur. Maar zie, eensklaps baande zich een jonge landman een weg door de machtelooze toeschouwers. Hij was op het veld bezig en had den rook en later de vlammen zien opstijgen. Toen had hij paarden en ploeg in den steek gelaten en was naar de plaats van den brand gesneld, om mee te redden, wat nog te redden viel. Hij merkte al gauw, dat het de kerk was die brandde. "Is het Allerheiligste al gered?" was zijn eerste vraag. "Het is onmogelijk er bij te komen!" werd hem geantwoord.
Zonder verder nog jets te zeggen, teekende hij zich met een kruis, beval zijn ziel aan God en rende onverschrokken den vuurkolk in. Hij liep door de vlammen heen, opende het tabernakel, nam met eer bied de ciborie met de H.H. Hostiën er uit en wonder, hij verscheen even daarna weer ongedeerd voor de oogen van de verzamelde toeschouwers. De vlammen hadden hem niet gedeerd. Midden in het vuur, dat voor zijn haastige schreden naar beide zijden week, was hem een engel verschenen die hem eenig lijnwaad over de handen wierp om het Allerheiligste te dragen. Toen de jonkman het vuur verliet, reikte hij den heiligen Schat aan den ouden priester over en snelde, om zich te onttrekken aan de hulde van de aanwezigen, terug naar zijn akker, waar hij paarden en ploeg had laten staan. Waar hij de menschelijke eer vluchtte, kon hij zich aan de belooning van God, voor zijn moed, waar het Gods zaak gold, niet meer onttrekken. De akker, dien hij was begonnen om te ploegen, vond hij bij zijn terugkeer geheel bewerkt. Een engel had de paarden en den ploeg bestuurd en het hééle veld vol voren getrokken.
Onderwerp
SINLEG 0217 - Die Hostie bleibt im Feuer unverletzt. 
SINLEG 0217 - Die Hostie bleibt im Feuer unverletzt. 
Beschrijving
De kerk van Meersen staat in brand en is verdoemd om te vergaan. Alle bewoners kijken toe. Dan komt er een jongeman naar de brand toesnellen, die vraagt of het Allerheiligste al is gered. Iedereen antwoordt ontkennend. De jongeman slaat een kruis, bidt om zijn ziel en rent de brandende kerk binnen. Daar wordt hij door een engel beschermd tegen het vuur en hij komt dan ook ongeschonden door de vlammen met de hostie de kerk uit. Om zich aan de menselijk eer te onttrekken gaat hij weer terug naar zijn akker, die bij aankomst al volledig geploegd blijkt te zijn als beloning voor zijn geloof in God.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925. p. 31-32
Commentaar
1925
Dit verhaal over de hostie valt onder het hoofdstuk: van kerken, kapellen en wonderbeelden.
Die Hostie bleibt im Feuer unverletzt.
Naam Overig in Tekst
Allerheiligste
Allerheiligste
God
God
Naam Locatie in Tekst
Meerssen
Meerssen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20