Hoofdtekst
De hoarvlecht van Lòppersom
Daar leefde ze eens, de trotsche schoone,
Die slechts haar eigen schoon aanbad;
Die menig rijk en braaf mans zone
Vergeefs tot haar aanbidder had.
Zo 'zingt' de nu vergeten dichter T. Raven Hzn. in de Volksalmanak van 1846.
De Lòpster jongedame in kwestie had veel bekoorlikheden, doch het meest was ze ingenomen met haar blonde lokken.
Dan ach! wat meest haar kommer baarde,
En 't harte stemde in wee en rouw,
Was 't uitzicht, dat, o jammer! de aarde
Dien hairschat eens verslinden zou.
Als ze dááraan dacht, stroomde een tranenvloed uit haar ogen. En toen zij eindelik de dood genaken voelde, was zij over haar grootste schat nog altijd even ongerust:
'Gij vrienden aan mijn stervensspondel
Gij zijt het, wien 'k dien schat vertrouw;
Och, dat men na mijn dood in 't ronde
Dien steeds als een reliek aanschouw!'
Nu snikt ze nog eens, en luikt haar ogen dicht, gelijk men dat in de almanakpoëzie van anno 1846 deftiglik uitdrukte.
Maar aan haar wens is voldaan. 'Haar lichaam zonk in de groeve,' dat wil zeggen, dat de nu op jaren gekomen vrouw naar 't kerkhof is gebracht, maar de haarlok is tot een eeuwige waarschuwing voor schone meisjes opgehangen in de kerk van Loppersum. En aan 't slot van dit toch al zo roerende en stichtelike verhaal wordt het aan de lieve meisjes nog eens uitdrukkelik voorgehouden:
Gij, die, in 't bloeijen uwer jaren,
o Maagdlijn! boogt op lok of leest,
Denk, dat die vlok vermolmde hairen
Een zusterkroone eens is geweest.
Daar leefde ze eens, de trotsche schoone,
Die slechts haar eigen schoon aanbad;
Die menig rijk en braaf mans zone
Vergeefs tot haar aanbidder had.
Zo 'zingt' de nu vergeten dichter T. Raven Hzn. in de Volksalmanak van 1846.
De Lòpster jongedame in kwestie had veel bekoorlikheden, doch het meest was ze ingenomen met haar blonde lokken.
Dan ach! wat meest haar kommer baarde,
En 't harte stemde in wee en rouw,
Was 't uitzicht, dat, o jammer! de aarde
Dien hairschat eens verslinden zou.
Als ze dááraan dacht, stroomde een tranenvloed uit haar ogen. En toen zij eindelik de dood genaken voelde, was zij over haar grootste schat nog altijd even ongerust:
'Gij vrienden aan mijn stervensspondel
Gij zijt het, wien 'k dien schat vertrouw;
Och, dat men na mijn dood in 't ronde
Dien steeds als een reliek aanschouw!'
Nu snikt ze nog eens, en luikt haar ogen dicht, gelijk men dat in de almanakpoëzie van anno 1846 deftiglik uitdrukte.
Maar aan haar wens is voldaan. 'Haar lichaam zonk in de groeve,' dat wil zeggen, dat de nu op jaren gekomen vrouw naar 't kerkhof is gebracht, maar de haarlok is tot een eeuwige waarschuwing voor schone meisjes opgehangen in de kerk van Loppersum. En aan 't slot van dit toch al zo roerende en stichtelike verhaal wordt het aan de lieve meisjes nog eens uitdrukkelik voorgehouden:
Gij, die, in 't bloeijen uwer jaren,
o Maagdlijn! boogt op lok of leest,
Denk, dat die vlok vermolmde hairen
Een zusterkroone eens is geweest.
Beschrijving
Een heel mooi meisje had veel geliefden, maar zij gaf meer om haar blonde lokken. Ze was er zo trots op, dat ze bang was voor de dood, die haar lokken zou vernietigen. Toen zij doodging, hebben zij een lok opgehangen in de kerk als waarschuwing voor andere meisjes om niet ijdel door het leven te gaan.
Bron
Laan, K. ter. Groninger overleveringen. Zutphen, 1930. p. 149
Commentaar
1930
Naam Overig in Tekst
T. Raven Hzn.
T. Raven Hzn. 
Lòppersom
Lòppersom
Lòpster
Lòpster
Volksalmanak.
Volksalmanak.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20