Hoofdtekst
't Woltersommer daipke
Het is bekend, dat het heel lang geduurd heeft, eer de aardappel algemeen verbouwd werd. De boer, die gewoon was, tarwe en gerst te telen, zag er met minachting op neer. Het waren vaak predikanten, die inzagen welk een kostelik gewas ook de aardappel was; zij verbouwden ze in pasterijtoen; de arbeiders keken er wantrouwend naar en noemden ze pestorenknòllen.
De minachting van de boer spreekt uit de volgende overlevering, die in alle bescheidenheid herinnert aan het Vrouwtje van Stavoren.
'n Boer van Wòltersom haar 't ook es pebaaierd mit eerappels. Hai haar der 'n luk lapke laand tou nomen. Ze wazzen mooi opkomen, haren best gruid, en goud schud; nou haar e 'n proam vol liggen in 't Daipke. Mor zo mooi van stok, zo geef en zo aingoal konden ze nait wezen, of hai haar der tòch gain oareghaaid aan, as e noa zien gaarst en waait, noa zien aarten en bonen keek, òf noa zien kòien dij aan kòzzem tou in de kloaver luipen.
'Vot mit dij knòllen!' zee e, en hai luit ze overboord smieten. Aarme mìnsken wazzen der genog, dij ze wel geern hebben wollen; 't hulp aalmoal niks.
Mor de zunde blift nait ongestraft; nòg in 't aigenste joar luit de Heer de eerappelzaikte verschienen; mìnsken en kinder binnen van gebrek ontkomen.
't Aander joar kwammen de eerappels weer op in 't Woltersommer Dipke, op de boom van 't woater. De haile zummer hebben ze gruid en gruid; mor der is nooit gain ain boven water komen; gain ain het bluid, en der kwam gain eerappelaan de stam.
En elk joar, zo gaauw as Maaimoand in 't laand is, en zo gaauw as de eerappels overaal in riegen stoan op 't veld, din gruien dij vaalze eerappels ook weer op de boom van 't Woltsommer Daipke.
Het is bekend, dat het heel lang geduurd heeft, eer de aardappel algemeen verbouwd werd. De boer, die gewoon was, tarwe en gerst te telen, zag er met minachting op neer. Het waren vaak predikanten, die inzagen welk een kostelik gewas ook de aardappel was; zij verbouwden ze in pasterijtoen; de arbeiders keken er wantrouwend naar en noemden ze pestorenknòllen.
De minachting van de boer spreekt uit de volgende overlevering, die in alle bescheidenheid herinnert aan het Vrouwtje van Stavoren.
'n Boer van Wòltersom haar 't ook es pebaaierd mit eerappels. Hai haar der 'n luk lapke laand tou nomen. Ze wazzen mooi opkomen, haren best gruid, en goud schud; nou haar e 'n proam vol liggen in 't Daipke. Mor zo mooi van stok, zo geef en zo aingoal konden ze nait wezen, of hai haar der tòch gain oareghaaid aan, as e noa zien gaarst en waait, noa zien aarten en bonen keek, òf noa zien kòien dij aan kòzzem tou in de kloaver luipen.
'Vot mit dij knòllen!' zee e, en hai luit ze overboord smieten. Aarme mìnsken wazzen der genog, dij ze wel geern hebben wollen; 't hulp aalmoal niks.
Mor de zunde blift nait ongestraft; nòg in 't aigenste joar luit de Heer de eerappelzaikte verschienen; mìnsken en kinder binnen van gebrek ontkomen.
't Aander joar kwammen de eerappels weer op in 't Woltersommer Dipke, op de boom van 't woater. De haile zummer hebben ze gruid en gruid; mor der is nooit gain ain boven water komen; gain ain het bluid, en der kwam gain eerappelaan de stam.
En elk joar, zo gaauw as Maaimoand in 't laand is, en zo gaauw as de eerappels overaal in riegen stoan op 't veld, din gruien dij vaalze eerappels ook weer op de boom van 't Woltsommer Daipke.
Beschrijving
Een boer uit Woltersum ging eens proberen aardappelen te verbouwen. Ze hadden best goed gegroeid. De boer dacht dat hij er toch niets aan zou hebben en heeft ze zomaar weggegooid. Als straf heeft de Heer nog datzelfde jaar een aardappelziekte laten verschijnen. Er groeide lange tijd geen aardappel meer.
Bron
Laan, K. ter. Groninger overleveringen. Zutphen, 1930. p. 151
Commentaar
1930
Naam Overig in Tekst
Woltersum
Woltersum 
Woltersom
Woltersom
Vrouwtje van Stavoren
Vrouwtje van Stavoren
Heer
Heer
Maaimoand.
Maaimoand.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20