Hoofdtekst
De köster van Garrelsweer
Domie haar 's Zotterdoagsoavends bij Trientjemui zeten, doar was 't wat loat wòrden. Nou zol e 's Zundagsmorgens preken.
De kòster haar de gemainte verzöcht om te zingen, en dit was òflopen. Hai keek es schuuns noa boven noa preekstoul. Domie zat ter wel, mor was onder 't stichtelke gezang hail ongemaarkt onder zaail goan.
Köster, hail zachies: Domie, 't is oet! Nog es weer: 't is oet, Domie! Mor Domie dreumde, dat e nòg in haarbaarg zat, en zee: 'Din mout Trientjemui der mor weer ain intappen.'
Dat was nou nait zo hail stichtelk, moar 't was slim dudelk. Boeren en borgers knivvelden even, mor de kòster zee tegen de gemainte:
din mor eerst weer van veuren òf aan!
Zo is 't sprekwoord in de wereld komen, as ter es wat mishottjet:
din mor weer van veuren of aan, net as de köster van Garrelsweer.
Dit was domie overkomen. Mor köster zulf haar ook wel es 'n ongelokje. Op 'n keer hebben kwoajonges zien bril te pakken kregen. Dou koster hom weer op neus haar, mos e de pesaalm veurlezen, dij zongen wörden zol. In ploats van te lezen ruip e:
Wat is dat tòch wel met mien brille?
Hai is ja gans mit vet besmeerd!
De gemainte zingt dij regels noa. Och, dat volk tòch! zee de köster:
Och Heer! dat is nait mit mien wille,
Dat domme vòlk zingt glad verkeerd.
Nou zingt de gemainte dat weer. De köster kon der gain boas over, en klagt zien nood:
Och Here, wat 'n ielinneghaid,
Ze zingen en begriepen 't nait.
Domie haar 's Zotterdoagsoavends bij Trientjemui zeten, doar was 't wat loat wòrden. Nou zol e 's Zundagsmorgens preken.
De kòster haar de gemainte verzöcht om te zingen, en dit was òflopen. Hai keek es schuuns noa boven noa preekstoul. Domie zat ter wel, mor was onder 't stichtelke gezang hail ongemaarkt onder zaail goan.
Köster, hail zachies: Domie, 't is oet! Nog es weer: 't is oet, Domie! Mor Domie dreumde, dat e nòg in haarbaarg zat, en zee: 'Din mout Trientjemui der mor weer ain intappen.'
Dat was nou nait zo hail stichtelk, moar 't was slim dudelk. Boeren en borgers knivvelden even, mor de kòster zee tegen de gemainte:
din mor eerst weer van veuren òf aan!
Zo is 't sprekwoord in de wereld komen, as ter es wat mishottjet:
din mor weer van veuren of aan, net as de köster van Garrelsweer.
Dit was domie overkomen. Mor köster zulf haar ook wel es 'n ongelokje. Op 'n keer hebben kwoajonges zien bril te pakken kregen. Dou koster hom weer op neus haar, mos e de pesaalm veurlezen, dij zongen wörden zol. In ploats van te lezen ruip e:
Wat is dat tòch wel met mien brille?
Hai is ja gans mit vet besmeerd!
De gemainte zingt dij regels noa. Och, dat volk tòch! zee de köster:
Och Heer! dat is nait mit mien wille,
Dat domme vòlk zingt glad verkeerd.
Nou zingt de gemainte dat weer. De köster kon der gain boas over, en klagt zien nood:
Och Here, wat 'n ielinneghaid,
Ze zingen en begriepen 't nait.
Beschrijving
De dominee had te diep in het glaasje gekeken de vorige nacht. Toen de koster klaar was met zingen, was de dominee in slaap gevallen. Bij de koster was eens zijn bril gestolen. Toen kon hij niet voorzingen. Hij begon te klagen en toen zongen de mensen dat na.
Bron
Laan, K. ter. Groninger overleveringen. Zutphen, 1930. p. 227
Commentaar
1930
Naam Overig in Tekst
Garrelsweer
Garrelsweer 
Trientjemui.
Trientjemui.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20