Hoofdtekst
DE AAP.
Aan de kante van Hoensbroeck of Amstenade woonde een rijke heer, die er een grooten aap op nahield. Deze aap was de bezienswaardigheid voor allen, die dien heer kwamen bezoeken, want hij bediende zijn meester of het een lakei was. Behalve een klein gebedje, dat hij nog iederen dag bad, deed de heer niets meer aan zijn geloof. Maar het bidden van dat gebedje hield hij trouw vol, al ging hij voor de rest naar kerk noch kluis.
Een pater uit een, naburig klooster had al dikwijls van dien mijnheer met den aap hooren spreken en ook gehoord, dat het een zeer goede en milddadige man was, die geen ander gebrek had, dan dat hij zijn geloof had verloren. Hij vond het jammer, dat zulk een man verloren zou gaan en daarom nam hij zich voor, hem eens te bezoeken en dan tegelijkertijd te trachten, hem zoo mogelijk op den goeden weg terug te brengen.
Hij ging en klopte aan en de zonderling deed zelf open.
Binnengekomen, begon de pater met dien heer te praten en vernam al spoedig, wat hij trouwens wist, dat mijnheer niets meer aan zijn geloof deed. Het eenige wat hij nog bad, was een klein gebedje. Onderwijl beval de heer den aap, den gast eens goed te bedienen. Maar de aap scheen bang te zijn en kroop onder bet bed.
,,Wat is dat?" zeide de heer verwonderd, "hier komen nog al veel menschen en tot nog toe is er niet één geweest, voor dien hij bang was". "Wat meent u nu wel, mijnheer, wat dat voor beest is?" vroeg de pater.
,,Wel, een aap!" antwoordde de heer.
"Dan zal ik bet u eens beter zeggen, mijnheer! Dat is geen aap, dat is de duivel zelf. Hij heeft het al zoover gebracht, dat gij uw plichten hebt verzuimd en gij hebt het alleen aan dat kleine gebedje te danken, dat gij nog niet onbekeerd zijt gestorven. Hadt gij ook dat nog nagelaten, dan waart gij in zijn macht geweest!" De heer hoorde dat alles verwonderd aan. "Ik zal u echter bevrijden", vervolgde de pater en haalde een klein boekje te voorschijn. Terwijl hij daaruit bad, begon hem het zweet in stralen langs boofd en rug te loopen. Het moest wel verschrikkelijk zijn, wat hij zag. Toen hij aan zeker woord kwam, vloog de aap van onder bet bed uit, door ramen en alles been en liet een afschuwelijken stank achter. De rijke heer ging den volgenden dag in een klooster.
Aan de kante van Hoensbroeck of Amstenade woonde een rijke heer, die er een grooten aap op nahield. Deze aap was de bezienswaardigheid voor allen, die dien heer kwamen bezoeken, want hij bediende zijn meester of het een lakei was. Behalve een klein gebedje, dat hij nog iederen dag bad, deed de heer niets meer aan zijn geloof. Maar het bidden van dat gebedje hield hij trouw vol, al ging hij voor de rest naar kerk noch kluis.
Een pater uit een, naburig klooster had al dikwijls van dien mijnheer met den aap hooren spreken en ook gehoord, dat het een zeer goede en milddadige man was, die geen ander gebrek had, dan dat hij zijn geloof had verloren. Hij vond het jammer, dat zulk een man verloren zou gaan en daarom nam hij zich voor, hem eens te bezoeken en dan tegelijkertijd te trachten, hem zoo mogelijk op den goeden weg terug te brengen.
Hij ging en klopte aan en de zonderling deed zelf open.
Binnengekomen, begon de pater met dien heer te praten en vernam al spoedig, wat hij trouwens wist, dat mijnheer niets meer aan zijn geloof deed. Het eenige wat hij nog bad, was een klein gebedje. Onderwijl beval de heer den aap, den gast eens goed te bedienen. Maar de aap scheen bang te zijn en kroop onder bet bed.
,,Wat is dat?" zeide de heer verwonderd, "hier komen nog al veel menschen en tot nog toe is er niet één geweest, voor dien hij bang was". "Wat meent u nu wel, mijnheer, wat dat voor beest is?" vroeg de pater.
,,Wel, een aap!" antwoordde de heer.
"Dan zal ik bet u eens beter zeggen, mijnheer! Dat is geen aap, dat is de duivel zelf. Hij heeft het al zoover gebracht, dat gij uw plichten hebt verzuimd en gij hebt het alleen aan dat kleine gebedje te danken, dat gij nog niet onbekeerd zijt gestorven. Hadt gij ook dat nog nagelaten, dan waart gij in zijn macht geweest!" De heer hoorde dat alles verwonderd aan. "Ik zal u echter bevrijden", vervolgde de pater en haalde een klein boekje te voorschijn. Terwijl hij daaruit bad, begon hem het zweet in stralen langs boofd en rug te loopen. Het moest wel verschrikkelijk zijn, wat hij zag. Toen hij aan zeker woord kwam, vloog de aap van onder bet bed uit, door ramen en alles been en liet een afschuwelijken stank achter. De rijke heer ging den volgenden dag in een klooster.
Onderwerp
SINSAG 0917 - Teufel (in Tiergestalt) erschreckt Sünder (Fluchende, Holzdiebe, Sonntagsschänder oder Spötter). 
SINSAG 0917 - Teufel (in Tiergestalt) erschreckt Sünder (Fluchende, Holzdiebe, Sonntagsschänder oder Spötter). 
Beschrijving
Een rijke man heeft een aap in dienst die hem bedient als een lakei. De plaatselijke pastoor komt erachter dat de man niets meer met zijn geloof doet, afgezien van een klein gebedje iedere dag. Hij gaat bij de man op bezoek. De aap van de man schrikt en duikt onder het bed. De pater vertelt de man dat het aapje eigenlijk de duivel is, die hem van zijn geloofsverplichtingen afhoudt. Alleen het gebedje heeft hem nog van de ondergang gered. De pastoor bidt bij een gebedenboek. De man zweet en de aap vlucht weg door de muren heen en laat een vreselijke stank achter. De volgende dag gaat de rijke man in een klooster.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Commentaar
1925
Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Duivelssagen'.
Teufel (in Tiergestalt) erschreckt Sünder
Naam Overig in Tekst
Hoensbroeck
Hoensbroeck
Naam Locatie in Tekst
Amstenrade
Amstenrade
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20