Hoofdtekst
DE KLOKKEN VAN VIJVEREN.
In héél oude tijden lag er in het zoogenaamde Vijverbroek, tusschen Thorn en Kessenich, aan de Maas een stad, Vijveren. geheeten. Die stad verzonk op zekeren nacht, om den hoogmoed en de losbandigheid van haar inwoners, met kerken, torens en klokken en al in een waterkolk. Bij héél laag water werden in vroeger tijden nog de spitsen van de torens gezien en in den Kerstnacht luidden er in de diepte nog de klokken.
Weidende varkens wroetten later op het Vijverbroek een zware kerkklok op, vermoedelijk afkomstig uit de verdronken stad.
De bewoners van de dorpen in den omtrek kregen ruzie over die vondst en ieder dorp wilde de klok voor zich hebben. Maar het lukte die van Thorn, Ittervoort en Kessenich niet, ze ook maar te bewegen.
Die van Stamproy probeerden het 't laatst en, hun gelukte het dadelijk. Zij laadden de klok op een kar, bespannen met vier ossen, en voerden haar naar hun dorp. Toen de ossen met de klok de grens van het gebied van Stramproy overschreden, begon de klok vanzelf te luiden en gaven de klokken van de kerk te Stramproy, die van denzelfden gieter waren, haar dadelijk antwoord.
In héél oude tijden lag er in het zoogenaamde Vijverbroek, tusschen Thorn en Kessenich, aan de Maas een stad, Vijveren. geheeten. Die stad verzonk op zekeren nacht, om den hoogmoed en de losbandigheid van haar inwoners, met kerken, torens en klokken en al in een waterkolk. Bij héél laag water werden in vroeger tijden nog de spitsen van de torens gezien en in den Kerstnacht luidden er in de diepte nog de klokken.
Weidende varkens wroetten later op het Vijverbroek een zware kerkklok op, vermoedelijk afkomstig uit de verdronken stad.
De bewoners van de dorpen in den omtrek kregen ruzie over die vondst en ieder dorp wilde de klok voor zich hebben. Maar het lukte die van Thorn, Ittervoort en Kessenich niet, ze ook maar te bewegen.
Die van Stamproy probeerden het 't laatst en, hun gelukte het dadelijk. Zij laadden de klok op een kar, bespannen met vier ossen, en voerden haar naar hun dorp. Toen de ossen met de klok de grens van het gebied van Stramproy overschreden, begon de klok vanzelf te luiden en gaven de klokken van de kerk te Stramproy, die van denzelfden gieter waren, haar dadelijk antwoord.
Onderwerp
SINSAG 1145 - Die untergegangene Stadt; versinkt wegen des Übermutes der Bewohner.   
Beschrijving
Een aantal dorpen maakten ruzie over wie de opgegraven klok van de verzonken stad Vijveren mag hebben. Het lukte Stramproy als enige om de klok te laten bewegen, dus namen de inwoners daarvan de klok mee, die vanzelf begon te luiden toen deze de grens van Stramproy passeerde. De klokken van de kerk van Stramproy, die van dezelfde gieter waren, gaven de klok antwoord.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Commentaar
1925
Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Van verzonken klokken en kastelen'.
Die untergegangene Stadt; versinkt wegen des Übermutes der Bewohner.
Naam Overig in Tekst
Vijveren   
Vijverbroek   
Kerstnacht   
Naam Locatie in Tekst
Thorn   
Kessenich   
Maas   
Ittervoort   
Stramproy   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20
