Hoofdtekst
Avontuur bij De Stokken
Toen hij eindelijk naar huis snelde wist hij dat het te laat was,
Avontuur bij De Stokken door Marcel Kouwenhoven
Toen hij zich uiteindelijk naar huis snelde wist hij dat hij te laat was, véél te laat. Zijn moeder stond hem al op te wachten. Haar ogen stonden, zoals altijd, wijd open maar aan haar strak gespannen lippen zag hij dat ze kwaad was. Op die momenten kon hij zien dat ze een litteken op haar bovenlip had. Ze heeft nooit willen vertellen hoe ze daar aan was gekomen.
“Waar kom jij vandaan jongeman?!”
-“Bij het water mam”. Het was er uit voordat hij er erg in had.
“En nu nog een beetje een grote mond geven ook ?!?”. Ze ging nu van links naar rechts en begon rondjes om hem heen te draaien.
-“Ik bedoel, ik was bij eh …. de Houtribdijk, bij De Stokken.”
“ De Stokken?!? Je weet toch dat je absoluut nooit bij De Stokken mag komen!”
Dat wist hij inderdaad. Zijn moeder had hem ooit verteld dat toen hij nog heel klein was zijn vader op een dag naar De Stokken was gegaan en nooit meer was teruggekomen. Sinds die dag had zijn moeder hem heel beschermd opgevoed. Hij mocht ook nooit met vriendjes op pad. Vroeger kwamen ze wel eens bij hem, maar de laatste jaren zag hij ze steeds minder. Dat was ook eigenlijk de reden dat hij naar De Stokken was gegaan. Om zijn vriendjes van vroeger te zoeken.
“Waarom ben je dan zo vreselijk laat? En geen leugens!”
-“Mam ik was bij De Stokken omdat ik met vriendjes wou spelen. Toen hoorde ik ze roepen maar ik kon ze niet goed verstaan en toen ben ik een lange gang ingegaan. De gang werd steeds smaller en smaller totdat ik door een opening ging en toen was alles weer ruim. Ik hoorde ze nog steeds roepen maar ik kon ze nog steeds niet verstaan dus toen ben ik nog een gang ingegaan en nog een en toen ik niet meer verder kon had ik ze gevonden. Alleen zocht iedereen nu naar de uitgang maar die konden we niet vinden.” Hij zag dat zijn moeder steeds onrustiger werd en steeds sneller van links naar rechts en van rechts naar links ging. Hij besloot om het hele verhaal te vertellen.
-“Mam, er waren erbij die papa gekend hebben.”
Hij zag dat zijn moeder nu gestopt was met bewegen en dat haar bovenlip nu voor even de normale volle omvang had gekregen. -“Ze zeiden dat papa door een vliegende zwarte draak met een grote snavel was opgegeten en dat ze ook veel andere papa’s en mama’s te pakken hebben genomen en ook andere kinderen.” Hij zag zijn moeder nog steeds niet reageren.
-“We zaten allemaal nog steeds de uitgang te zoeken toen we met een ruk omhoog werden getild en voordat ik er erg in had lagen we met z’n allen op de grond. Mam, we lagen boven water! Boven water! Ik kreeg opeens geen lucht meer. Ik heb toen gesparteld en gesparteld totdat ik door iets aan mijn staart omhoog werd getild en weer in het water werd gegooid. Pas toen kreeg ik weer lucht. Mam, ik was zo bang, ik ben gelijk naar huis gezwommen. En dat is wat er gebeurd is. Ik beloof je dat ik nooit meer naar De Stokken zal gaan.”
Hij zag dat het litteken op de bovenlip van zijn moeder weer goed zichtbaar werd. Dit was géén goed teken. “Vliegende zwarte draken met grote snavels, gangen waar wel een in- maar geen uitgang zit, ruimtes die zomaar boven water getild worden en dat je door iets aan je staart weer terug het water in werd gegooid? Jongeman dit is het meest ongeloofwaardige verhaal dat ik ooit gehoord heb. Geen eten voor jou totdat je de waarheid vertelt!”
Marcel Kouwenhoven
Toen hij eindelijk naar huis snelde wist hij dat het te laat was,
Avontuur bij De Stokken door Marcel Kouwenhoven
Toen hij zich uiteindelijk naar huis snelde wist hij dat hij te laat was, véél te laat. Zijn moeder stond hem al op te wachten. Haar ogen stonden, zoals altijd, wijd open maar aan haar strak gespannen lippen zag hij dat ze kwaad was. Op die momenten kon hij zien dat ze een litteken op haar bovenlip had. Ze heeft nooit willen vertellen hoe ze daar aan was gekomen.
“Waar kom jij vandaan jongeman?!”
-“Bij het water mam”. Het was er uit voordat hij er erg in had.
“En nu nog een beetje een grote mond geven ook ?!?”. Ze ging nu van links naar rechts en begon rondjes om hem heen te draaien.
-“Ik bedoel, ik was bij eh …. de Houtribdijk, bij De Stokken.”
“ De Stokken?!? Je weet toch dat je absoluut nooit bij De Stokken mag komen!”
Dat wist hij inderdaad. Zijn moeder had hem ooit verteld dat toen hij nog heel klein was zijn vader op een dag naar De Stokken was gegaan en nooit meer was teruggekomen. Sinds die dag had zijn moeder hem heel beschermd opgevoed. Hij mocht ook nooit met vriendjes op pad. Vroeger kwamen ze wel eens bij hem, maar de laatste jaren zag hij ze steeds minder. Dat was ook eigenlijk de reden dat hij naar De Stokken was gegaan. Om zijn vriendjes van vroeger te zoeken.
“Waarom ben je dan zo vreselijk laat? En geen leugens!”
-“Mam ik was bij De Stokken omdat ik met vriendjes wou spelen. Toen hoorde ik ze roepen maar ik kon ze niet goed verstaan en toen ben ik een lange gang ingegaan. De gang werd steeds smaller en smaller totdat ik door een opening ging en toen was alles weer ruim. Ik hoorde ze nog steeds roepen maar ik kon ze nog steeds niet verstaan dus toen ben ik nog een gang ingegaan en nog een en toen ik niet meer verder kon had ik ze gevonden. Alleen zocht iedereen nu naar de uitgang maar die konden we niet vinden.” Hij zag dat zijn moeder steeds onrustiger werd en steeds sneller van links naar rechts en van rechts naar links ging. Hij besloot om het hele verhaal te vertellen.
-“Mam, er waren erbij die papa gekend hebben.”
Hij zag dat zijn moeder nu gestopt was met bewegen en dat haar bovenlip nu voor even de normale volle omvang had gekregen. -“Ze zeiden dat papa door een vliegende zwarte draak met een grote snavel was opgegeten en dat ze ook veel andere papa’s en mama’s te pakken hebben genomen en ook andere kinderen.” Hij zag zijn moeder nog steeds niet reageren.
-“We zaten allemaal nog steeds de uitgang te zoeken toen we met een ruk omhoog werden getild en voordat ik er erg in had lagen we met z’n allen op de grond. Mam, we lagen boven water! Boven water! Ik kreeg opeens geen lucht meer. Ik heb toen gesparteld en gesparteld totdat ik door iets aan mijn staart omhoog werd getild en weer in het water werd gegooid. Pas toen kreeg ik weer lucht. Mam, ik was zo bang, ik ben gelijk naar huis gezwommen. En dat is wat er gebeurd is. Ik beloof je dat ik nooit meer naar De Stokken zal gaan.”
Hij zag dat het litteken op de bovenlip van zijn moeder weer goed zichtbaar werd. Dit was géén goed teken. “Vliegende zwarte draken met grote snavels, gangen waar wel een in- maar geen uitgang zit, ruimtes die zomaar boven water getild worden en dat je door iets aan je staart weer terug het water in werd gegooid? Jongeman dit is het meest ongeloofwaardige verhaal dat ik ooit gehoord heb. Geen eten voor jou totdat je de waarheid vertelt!”
Marcel Kouwenhoven
Beschrijving
Een jongen mag van moeder nooit bij De Stokken komen. Vader is daar ooit heen gegaan en nooit teruggekomen. De jongen komt in een gang, die steeds smaller en smaller wordt. Zijn vrienden vertellen dat vader door een vliegende zwarte draak met een grote snavel was opgegeten en dat ze ook veel andere ouders en kinderen te pakken hebben genomen. De jongen zweeft plotseling boven water en wordt in het water gegooid.
Bron
Overgenomen van internet: http://www.enkhuizen650.nl/sterkeverhalen.php?VerhaalID=20
Commentaar
aangetroffen op 11 oktober 2006
Naam Overig in Tekst
De Stokken 
De Stokken 
Kouwenhoven
Kouwenhoven
Marcel Kouwenhoven
Marcel Kouwenhoven
Naam Locatie in Tekst
Stokken
Stokken
Enkhuizen
Enkhuizen
Houtribdijk
Houtribdijk
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21