KEMP261 - Van spoken: Schenckenburg

Schenckenburg

De laatste Schenk van Neideg die op het kasteel Schenckenburg woonde was een vrijgeest en een dronkaard. Hij kwam iedere dag voorbij het Sint-Antoniuskapelletje dat zijn voorouders hadden gesticht. Hij moest dan altijd spotten en zeggen dat hij Sint-Antonius wel eens zou bezoeken, wanneer deze wat in de fles had. Dat duurde zolang, tot men hem op zekere morgen na een braspartij, dood vond voor het beeld in het kapelletje. Na die tijd had het kasteel geen goede naam meer. De valbrug moest om negen uur worden opgehaald. Werd dit vergeten, dan legde zich een grote zwarte hond op de brug. Hij hield iedereen met vurige klauwen en ogen weg.
Toen er later ook nog een 'paard zonder kop' rondwaarde, werd Schenckenburg afgebroken, maar de weide die men van die plaats trachtte te maken, is steeds een wildernis van distels en doornen gebleven.

De zuipende bewoner van het kasteel van Schenckenburg spotte altijd met de heilige Antonius, tot hij op een dag dood voor diens kapel werd gevonden.
Sindsdien gebeuren er akelige dingen rond het kasteel. En toen het kasteel werd afgebroken, bleef de plek altijd begroeid met distels.

Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Herdruk: ca. 1970

1925 (Herdruk ca. 1970)

Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Van spoken'.

Schenckenburg    Schenckenburg   

Schenk    Schenk   

Neideg    Neideg   

Sint-Antonius    Sint-Antonius   

2013-03-01 14:46:20