Hoofdtekst
Was ais n moal n voader mit drai zeuns.
Op n goie dag stuur e ze aal drai vot en zee teegn heur:“Non mou-je allemoal n vak opzuikn. Mit n joar kun-je weerkomen en zörg, da-je wat waitn.”
Door gungen de jonges hen. Bie n kruuspunt bleevn ze stoan. Ze sprakn of, dat ze over n joar hierweer bie mekoar komen zollen. Dou gungen ze elk n kaande oet.
De eerste kwam n joager inteegn.
“Wel bist en woor moust hen?”, zee d joager.
“Ik mout n vak leerrn.”
“Goa man mit mie, dan kanst ook joager worn.”
“Krieg k dan ook n geweer?”
“Joa, krigst n geweer en nog kruud tou.”
De vent bleef n joar bie de joager en hef t schaitn dr goud leerd.
De twaide bejeegnde n scheernslieper.
“Woor wost doe hen?”, vruig dai.
“Ik mout n vak leern.”
“Kanst wol scheernslieper worn, dan kanst mooi bie mie blieven.”
“Joa, man krieg k dan ook n karre”
“Joa, krigst n karre en raive (gereedschap).
k Zal die ook seldeern leern.”
Zo wör de twaide dan scheernslieper en leerde dr hail wat.
De daarde kwam in n groot bos.
Door kwam e n hail köppel keerls inteegn. Zai zaten op peerden. t Leek wol wat kwoad volk.
“He, woor moust doe hen en wel bist doe?”, ruipnze.
“Ik bin op stap um n vak te leern.”
“O, goa dan man mit ons; wie binnen rovers, kanst ook wol rover worn.”
Dou wör de daarde n rover. En steeln, dat e leerde.
n Joar loater kwamen ze aal drai weer bie de draisprong.
Dou wörn ze van mekoar gewoar, wat ze leerd hadden.
En mit nander binnen noar hoes goan noar heur voader.
Heur voader zag ze al van vern aankomen. Hè, dochd-e, aine mit n geweer, dat is n joager, aine mit n karre, dat is n scheernslieper; dai ander hef n zak op rugge, wat zol dai toch worn weezn?
Dou gung e noar boetn en heurde, wat veur vak zien jonges leerd hadden. Teegn de rover zee e:“Aal goud en wol, man begunst mie hier nich te roovn en steeln, heur.”
Dou vruigen de jongkerels:“Man hou is hier t in tied goan?”
“Nich best,” zee de voar, joen zuster luip n keer aan t strand en dou is dr n oarend komen en hef heur mit nomen. Zai is non op n eiland in de zee; al verscheiden moal hebben gounend perbaierd heur vot te hoaln, man t is nooit lukt. As ze dichte bie t eiland binnen, komp d oarend dr aan en jag ze weer vot. O. o, wat is t wat.”
“Man kunnen wie dr nich weg hoaln mit ons drei-end?”
“Ie kunt verzuikn, jonges, man k geef joe gain kans.”
“Man ik kan roovn”, zee d aine.
“En ik kan schaitn”, zee dander.
“En ik kan alles aan mekoar zetten”, zee de daarde.
“Loat eerst es zain, da-je joen vak goud könt”, zee d ol heer.
“Dai rover mout tonen, dat e steeln kan. Doe klatterst door in dai hoge boom en hoalst dat eeksternust oet.
Smitst doumd n ei-e noar beneedn en dan mout joager t ei in de lucht kapot schaitn.
En de scheernslieper mout dat ei-e weer aan mekoar liemen, as e kan.”
Boovn in d boom zat n eeksternust. Gau kroop aine dr hen, de rover, en gapde dr n poar aier oet. Aine smeet e noar doale; de schutter stön kloar en schoot t ei net zo in de lucht kepot; de slieper greep t ei van de grond, frozzelde dr wat aan en zedde t weer in mekoar. Dou hadden ze beweezn, dat ze heur vak goud verstonden.
“Goa nôn man hen,” zee d ol heer, “en zörg, dat joen zuster weer in hoes komp.”
De drai bruiers zörgden, dat ze n grode boot kreegn, en door trokken mit de zee op. Van vern zagn ze t eiland al lign.
En dou ze dichterbie kwamen, wörn ze heur zuster ook gewoar.
Zai lag te sloapn en d oarend lag mit zien kop op heur schoot.
Dai sluip ook.
Hail verzichtig legden ze d boot aan de kaande en luipn t eiland op.
De rover kroop dr hail verzichtiggen en pakde t wicht under d oarend zien kop vot
Gau luip e mit heur noar t schip en door gung t weer hen. Man, o wai t roofdaier was wakker worn en kwam dr aanvlaign. Aal man vloog e boovn t schip en opains schoot e noar doale liek op t dek.
Hai har zo n voart, dat e dwars deur t dek en t schip hen gung; man de joager har hum eerst in de lucht nog liek in de kop schootn.
Deur de smak was dr n gat in t schip komen; t woater stroomde noar binnen. Dou kwam de scheernslieper gau en rad muik e t gat weer dichte. De oarend hebben ze nich wer zain. En veilig binnen ze mit heur zuster bie hoes komen.
De oale voader was dou wol slim bliede mit zien jonges.
Op n goie dag stuur e ze aal drai vot en zee teegn heur:“Non mou-je allemoal n vak opzuikn. Mit n joar kun-je weerkomen en zörg, da-je wat waitn.”
Door gungen de jonges hen. Bie n kruuspunt bleevn ze stoan. Ze sprakn of, dat ze over n joar hierweer bie mekoar komen zollen. Dou gungen ze elk n kaande oet.
De eerste kwam n joager inteegn.
“Wel bist en woor moust hen?”, zee d joager.
“Ik mout n vak leerrn.”
“Goa man mit mie, dan kanst ook joager worn.”
“Krieg k dan ook n geweer?”
“Joa, krigst n geweer en nog kruud tou.”
De vent bleef n joar bie de joager en hef t schaitn dr goud leerd.
De twaide bejeegnde n scheernslieper.
“Woor wost doe hen?”, vruig dai.
“Ik mout n vak leern.”
“Kanst wol scheernslieper worn, dan kanst mooi bie mie blieven.”
“Joa, man krieg k dan ook n karre”
“Joa, krigst n karre en raive (gereedschap).
k Zal die ook seldeern leern.”
Zo wör de twaide dan scheernslieper en leerde dr hail wat.
De daarde kwam in n groot bos.
Door kwam e n hail köppel keerls inteegn. Zai zaten op peerden. t Leek wol wat kwoad volk.
“He, woor moust doe hen en wel bist doe?”, ruipnze.
“Ik bin op stap um n vak te leern.”
“O, goa dan man mit ons; wie binnen rovers, kanst ook wol rover worn.”
Dou wör de daarde n rover. En steeln, dat e leerde.
n Joar loater kwamen ze aal drai weer bie de draisprong.
Dou wörn ze van mekoar gewoar, wat ze leerd hadden.
En mit nander binnen noar hoes goan noar heur voader.
Heur voader zag ze al van vern aankomen. Hè, dochd-e, aine mit n geweer, dat is n joager, aine mit n karre, dat is n scheernslieper; dai ander hef n zak op rugge, wat zol dai toch worn weezn?
Dou gung e noar boetn en heurde, wat veur vak zien jonges leerd hadden. Teegn de rover zee e:“Aal goud en wol, man begunst mie hier nich te roovn en steeln, heur.”
Dou vruigen de jongkerels:“Man hou is hier t in tied goan?”
“Nich best,” zee de voar, joen zuster luip n keer aan t strand en dou is dr n oarend komen en hef heur mit nomen. Zai is non op n eiland in de zee; al verscheiden moal hebben gounend perbaierd heur vot te hoaln, man t is nooit lukt. As ze dichte bie t eiland binnen, komp d oarend dr aan en jag ze weer vot. O. o, wat is t wat.”
“Man kunnen wie dr nich weg hoaln mit ons drei-end?”
“Ie kunt verzuikn, jonges, man k geef joe gain kans.”
“Man ik kan roovn”, zee d aine.
“En ik kan schaitn”, zee dander.
“En ik kan alles aan mekoar zetten”, zee de daarde.
“Loat eerst es zain, da-je joen vak goud könt”, zee d ol heer.
“Dai rover mout tonen, dat e steeln kan. Doe klatterst door in dai hoge boom en hoalst dat eeksternust oet.
Smitst doumd n ei-e noar beneedn en dan mout joager t ei in de lucht kapot schaitn.
En de scheernslieper mout dat ei-e weer aan mekoar liemen, as e kan.”
Boovn in d boom zat n eeksternust. Gau kroop aine dr hen, de rover, en gapde dr n poar aier oet. Aine smeet e noar doale; de schutter stön kloar en schoot t ei net zo in de lucht kepot; de slieper greep t ei van de grond, frozzelde dr wat aan en zedde t weer in mekoar. Dou hadden ze beweezn, dat ze heur vak goud verstonden.
“Goa nôn man hen,” zee d ol heer, “en zörg, dat joen zuster weer in hoes komp.”
De drai bruiers zörgden, dat ze n grode boot kreegn, en door trokken mit de zee op. Van vern zagn ze t eiland al lign.
En dou ze dichterbie kwamen, wörn ze heur zuster ook gewoar.
Zai lag te sloapn en d oarend lag mit zien kop op heur schoot.
Dai sluip ook.
Hail verzichtig legden ze d boot aan de kaande en luipn t eiland op.
De rover kroop dr hail verzichtiggen en pakde t wicht under d oarend zien kop vot
Gau luip e mit heur noar t schip en door gung t weer hen. Man, o wai t roofdaier was wakker worn en kwam dr aanvlaign. Aal man vloog e boovn t schip en opains schoot e noar doale liek op t dek.
Hai har zo n voart, dat e dwars deur t dek en t schip hen gung; man de joager har hum eerst in de lucht nog liek in de kop schootn.
Deur de smak was dr n gat in t schip komen; t woater stroomde noar binnen. Dou kwam de scheernslieper gau en rad muik e t gat weer dichte. De oarend hebben ze nich wer zain. En veilig binnen ze mit heur zuster bie hoes komen.
De oale voader was dou wol slim bliede mit zien jonges.
Onderwerp
AT 0653 - The Four Skillful Brothers 
AT 0653 - The Four Skillful Brothers 
ATU 0653 - The Four Skillful Brothers.
ATU 0653 - The Four Skillful Brothers.
Beschrijving
Drie zoons krijgen de opdracht in een jaar een vak te leren en over een jaar terug te komen. Na terugkomst heeft de één leren schieten, de ander leren solderen en de derde leren stelen. In het jaar is hun zuster door een arend meegenomen naar een eiland, en is het niet gelukt haar te bevrijden. Nadat ze de vader hebben laten zien dat ze hun vak verstaan, gaan ze op weg om hun zuster te bevrijden, wat lukt.
Bron
Collectie Wever, verslag 66, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21