IGRON001 - Kuntil Anak

Kuntil Anak
Die plaat van de kuntil anak is eigenlijk precies wat ik me voorstelde bij het volgend verhaal.
Wij zaten zoals zovele avonden in de huiskamer in ons huis aan de Gg.Gereja nr. 7 in de Vogelbuurt [bij de Gedung Saté] in Bandung. Alle stoelen langs de wanden, ramen lekker open voor de frisse avondwind.
Gesselliggg banyak tamu [veel visite]; allemaal lekker met een mok koppie tubruk in de hand en op de tafel een gróóóte schaal, waarop ister kwe mangkok, kwe mahnietseggen en andere lekkere jajanan [snoep soorten].. As één, hij begin te vertellen, wah de andere hij weet noh sterker verhaal! So loh een oma vertelll..:
As worr... bijna donker ja..., so tussen lich en donker je moet als jonge nonna niet alleen buiten lopen ja.. Ister altijd kuntil anak sij soek naar kleine meisjes..
"Oma, wat is dat een kuntil anak?"
Oma segh.. wah jij niet weten wat is kuntil anak; oh jij maar goed oppassen ya.. Is jonge mooie vrouw, maar soms ook lelijke oude kripoet[rimpelige] vrou.. maar sij altijd heef een ghat in de rug.. en dat ghat ja.... daar sij stop kleine meisjes in, soms ook jongetje as stout ya..
Ik zat vaak aan het raam, maar bij dit verhaal speelde ik vaak in mijn eentje het spelletje 'opgestaan, plaats vergaan'. Het begon al te schemeren en dus tijd voor die kuntil anak.. Als iemand opstond om naar het toilet te gaan of een koek van de tafel te pakken, schoof ik steeds verder de kamer in.
Oma vertelde verder: och kasian ya die vrou sij heb verloren haar eigen anak, sij èrregg verdrietig en kan niet rusten voor sij vindt haar kleintje terug. Dus elke avon, as de son hij ghaat langsaam onderrr, sij worr onrustig en dan sij ghaat opzoek, en as sij siet iets wat lijk op haar kindje sij roep met hele schelle gil ..tjrrieieiettt.. tjrrieieiettt...tjrrieieiettt...!!!
Juist op dat moment klinkt er een scherpe door de stilte snijdende 'tjjsrieieiettt..' uit het hoge alang-alangbosje daar bij die poppetjesboom.. Iedereen huivert, niemand gaat opzoek naar die kuntil anak en wij kinderen worden alleen maar banger.. en toch weten we dat het die kleine vogel met die puntige snavel is...
Dat is het verhaal waar ik vaak aan terug denk, niet aan de angst, maar de gezelligheid die we met elkaar beleefden, alleen maar door elkaar verhalen te vertellen, vaak ook zongen we veel stemmig met liedjes -zoals 'Avondklokje'- uit het boekje 'Kun je zingen, zing dan mee.'
Waarom doen we dat nu niet meer?? Liever TV kijken of achter de PC internetten?? Denk ik....

TM 3402 - De kinderschrik    TM 3402 - De kinderschrik   

Als kleine meisjes in het donker nog naar buiten gingen op Java, dan liepen ze de kans om door Kuntil Anak gevangen te worden. Zij had een gat in haar rug en daar stopte ze de stoute kinderen in. Ze is een rusteloze geest die vroeger haar eigen kind verloren heeft en nu nog altijd op zoek is.

Ingezonden naar www.volksverhalen.nl

2 september 2006

Zie onder Beeld voor de tekening waarnaar verwezen wordt.

De kinderschrik

Kuntil Anak    Kuntil Anak   

Gg. Gereja    Gg. Gereja   

Vogelbuurt    Vogelbuurt   

Gedung Saté    Gedung Saté   

Bandung    Bandung   

Java    Java   

Indonesië    Indonesië   

2013-03-01 14:46:21