Hoofdtekst
Wat ik wel ken is een heel bekend smokkelverhaal, van meer varianten dan. Hier werd ook veel boter gesmokkeld. Roomboter voornamelijk, de grens over. Dat is een wisselwerking he. Uurwerken kwamen ook van de grens, hier naar toe. Want als je goederen [daar] naar toe brengt dan moet je of geld, of goederen terughebben. Anders...anders ben je voor Sinterklaas. En zo gek waren ze hier nou ook weer niet. Wat wou ik nu ook weer vertellen dan?
RK: De roomboter...
H: Oh ja, de roomboter.
Die kommiezen, die hielden daar jacht op. Even leuk eventjes tussendeur...m'n overgrootmoeder die bleef zitten in die goeie oude tijd met met kinderen, haar man is heel jong overleden. Dan zit je zo 1880, 110-120 jaar terug. Maar ze moest wel leven. Woont ze in een of ander hutje daar. En dan gaan de smokkelaars, die gaan de grens over. Als het veilig is....of, nee, net andersom... als het niet veilig is, als de douane rond de huisjes scharrelen, dan zet ze 's nachts even een lampje aan voor het glas. Dan zien die jongens: 'Oh bliksem, de douane die wacht op ons', dus die bleven dan rustig in de heide liggen, of keerden even terug naar het Duitse gebied. Want daar kan de Hollandse douane je niets maken. En in de zomer als het licht was, dan hing ze een een laken, op een haak achter het huis....een baken noem je dat. Dan werd er een laken op een ladder..op een... hoe heet zo'n ding...een haak gezet, een houten haak en dat zette je dat tegen de achtermuur aan. Vader die had niet [?] dat die moeder[s?] de was aan de lijn hingen. Dat betekende: niet komen, want de douane ligt rondom het huis.
Maar daar ken ik trouwens ook nog....
RK: Maar wat had dat met die roombotersmokkel te maken?
H: Oh ja...anders sla ik er over door he.
De douane hadden natuurlijk niet het recht om dames te...eh, hoe noem je dat...visiteren. Dat recht hadden ze niet. Wat deden die verrekelingen. Die dames lieten het overal inglijden in die wijde rokken van vroeger, hm, overal, en dat stond dan wagenwijd uit. En als ze dan gepakt werden dan zei de douane: "Oh, kom maar, mien wicht. Kom maar lekker bij de kachel staan. Lekker warm hier." [lacht]
En dan kun je natuurlijk wel op je vingers natellen wat er ging gebeuren.
RK: Dat gaat smelten als een gek.
H: Ja. Dat verhaal heb ik meerdere keren gehoord.
RK: De roomboter...
H: Oh ja, de roomboter.
Die kommiezen, die hielden daar jacht op. Even leuk eventjes tussendeur...m'n overgrootmoeder die bleef zitten in die goeie oude tijd met met kinderen, haar man is heel jong overleden. Dan zit je zo 1880, 110-120 jaar terug. Maar ze moest wel leven. Woont ze in een of ander hutje daar. En dan gaan de smokkelaars, die gaan de grens over. Als het veilig is....of, nee, net andersom... als het niet veilig is, als de douane rond de huisjes scharrelen, dan zet ze 's nachts even een lampje aan voor het glas. Dan zien die jongens: 'Oh bliksem, de douane die wacht op ons', dus die bleven dan rustig in de heide liggen, of keerden even terug naar het Duitse gebied. Want daar kan de Hollandse douane je niets maken. En in de zomer als het licht was, dan hing ze een een laken, op een haak achter het huis....een baken noem je dat. Dan werd er een laken op een ladder..op een... hoe heet zo'n ding...een haak gezet, een houten haak en dat zette je dat tegen de achtermuur aan. Vader die had niet [?] dat die moeder[s?] de was aan de lijn hingen. Dat betekende: niet komen, want de douane ligt rondom het huis.
Maar daar ken ik trouwens ook nog....
RK: Maar wat had dat met die roombotersmokkel te maken?
H: Oh ja...anders sla ik er over door he.
De douane hadden natuurlijk niet het recht om dames te...eh, hoe noem je dat...visiteren. Dat recht hadden ze niet. Wat deden die verrekelingen. Die dames lieten het overal inglijden in die wijde rokken van vroeger, hm, overal, en dat stond dan wagenwijd uit. En als ze dan gepakt werden dan zei de douane: "Oh, kom maar, mien wicht. Kom maar lekker bij de kachel staan. Lekker warm hier." [lacht]
En dan kun je natuurlijk wel op je vingers natellen wat er ging gebeuren.
RK: Dat gaat smelten als een gek.
H: Ja. Dat verhaal heb ik meerdere keren gehoord.
Onderwerp
BRUN 06215 - The Shoplifter and the Frozen Chicken 
BRUN 06215 - The Shoplifter and the Frozen Chicken 
Beschrijving
Om aan te geven dat de douane-inspectie in de buurt was, werden tekens gegeven. Een licht of een witte doek gaf aan dat de inspectie in de buurt was.
De douane mocht vrouwen niet inspecteren, maar zij smokkelden boter onder hun rokken. Daarop zette de douane de vrouwen bij de kachel, waarop de boter ging smelten.
De douane mocht vrouwen niet inspecteren, maar zij smokkelden boter onder hun rokken. Daarop zette de douane de vrouwen bij de kachel, waarop de boter ging smelten.
Bron
Letterlijk afschrift van DAT-opname.
Commentaar
08 januari 2007
H: Hemmes, RK: Ruben Koman.
Verteller is soms zeer onduidelijk in de spreektaal.
Verteller is soms zeer onduidelijk in de spreektaal.
The Shoplifter and the Frozen Chicken [?] & TM 2802. Smokkelaars
Naam Overig in Tekst
Sinterklaas
Sinterklaas
Naam Locatie in Tekst
Duitsland
Duitsland
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21