Hoofdtekst
Ik heb het zelf ook een keer meegemaakt, had ik ook een... was iemand helemaal door het ijs gezakt. Helemaal in de rimboe. Collega opgehaald. Ik zeg zo en zo. Die jongen is weg en wij met een dreg dus aan de gang. De eerste keer hadden we hem. We hadden een vermoeden... we hadden een muts zien liggen. En we hebben hem eruit gehaald. Dus ijkoud water, dus op de wal. Ennuh... dan zeg ik tegen mijn collega: ga jij maar naar de boer en vraag een paard en wagen, want anders krijgen we hem hier nooit vandaan. Dus die collega gaat weg, en ik sta daar zo bij het lijk. Die maan schijnt. En die ogen, die stond wijd open. Ik denk: dat is een gezicht van niks. Dus ik denk: ik draai het lijk om. Dan kijkt 'ie me niet zo aan. Dus ik pak dat lijk zo, en ik krijg een klap tegen m'n kop an! Ik schrik me dood. Hahaha.
Beschrijving
De verteller en een collega-politie-agent dreggen 's nachts een lijk onder het ijs vandaan. De ene agent gaat paard en wagen halen, de andere blijft bij het lijk, dat hem met open ogen aankijkt. De agent besluit het lijk om te draaien en schrikt van de arm die hem een klap geeft.
Bron
Optekening tijdens de Verteldag op landgoed Ewsum te Middelstum op 25 november 2006 (Bandopname archief Meertens Instituut)
Commentaar
25 november 2006
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21