KUSTERS000203

In de Berken woonde de heks, Mijn v Zeeland. Ze woonde in 'n laag huiske met 'n klein raampje en 't dak kwam tegen de grond
Ge kunt 'n heks mee hebben maar ge kunt ze ook tegen hebben. Bij ons thuis din we d'r mooi ni an. onze vader ging er altijd turf voor steken, vur niks en bracht er die dan heen. Dat turfsteken gebeurde dan s zondags. As Mijn bij ons kwam, had ze altijd snoep bij zich vur de kientjes. Ons moeder kos dan natuurlijk nie zeggen: "nie opete" en zo hebben wij allemol van die snuupkes geeten en toch is 't er niemes ziejk van geworren. Bert, de zoon van Mijne, bracht soms ook kurze. Die hebben we ook opgegeten en dur hi ook niemus niks van gekrigge. Mer ge koost Mijne ook tegen hebben en dan waar ze evèl wel lelijk. Bij Jup Snijders haan ze ook niet gèr as Mijn kwam. Toe haan de jongens van 2 hauwtjes 'n kruiske gemakt en dè bij Mijne dur de deur in huis geschove. Toe waar ze in 'n hil kortje nie gekomme. Mijn ha veul hoond en katte en die sliejpe allemol in Mijnen bed. Ze is op ongewijde erd begrave in 'n huukske achteran van d'n auwe Ommelse kerkhof.

Heks die bij familie geen last geeft; kruis als afweer tegen heks; heks begraven op ongewijde deel begraafplaats.

Collectie Kusters, verslag 2, verhaal 3 (Archief Meertens Instituut)

Mijn van Zeeland    Mijn van Zeeland   

Bert    Bert   

Jup Snijders    Jup Snijders   

Mijne    Mijne   

Ommelse    Ommelse   

Berken    Berken   

Ommel    Ommel   

2013-03-01 14:46:21