Hoofdtekst
RK: Een spookhuis of behekst huis [...] wat is dat dan in uw beleving?
JP: Een overleden persoon kan niet overgaan en blijven hangen in een huis. Dat kan wel, dat is zeer zeker mogelijk. Dan heeft die persoon nog iets te vertellen of zit 'm nog iets dwars, waardoor hij niet de weg naar de andere wereld kan gaan. Laat ik het zo maar zeggen. En, die persoon kan gekweld zijn, die kan iets meegemaakt hebben, in dat huis. Wij hebben hier ook een huisgeest, in het huis. [lacht] Dat is een vrouwtje, maar die doet helemaal geen kwaad. Die zit zo onder in het museum, zit 'ie daar, al jaren, 20-25 jaar, zolang als we hier zitten. Ennuh, maar die bevalt dat wel. We hebben wel eens gedacht: 'Moet 'ie daar niet weg?' Maar, zolang iets geen kwaad doet...die zit daar wat te naaien, of te luisteren of te lezen, of wat dan ook. Ennuh, maar dat is totaal onschadelijk. En zo kan dat in veel meer huizen wel zo zijn.
RK: Ervaart u dat ook, zoiets, als u in een huis binnenkomt, van hé...?
JP: Ja, dat is heel belangrijk. Ik heb me in eerste instantie getraind om naar dingen te kijken. Te zeggen van: heeft dit een goede vitaliteit, of is dit energienemend?
[...]
RK: Die vrouw die hier zit, is dat dan geen energie, of wel een energie?
JP: De geest, los van het lichaam, die blijft wel bestaan.
RK: Normaal gesproken zou ze hier dan niet meer moeten zijn, in uw gedachtengang. Of is dat oké? [...] Maar u zei [...] ze horen naar het hiernamaals te gaan.
JP: In wezen wel. In sommige gevallen moet het z'n tijd hebben, moet iemand daartoe rijpen. En soms lijkt het alsof ze zich daar bewust van worden. Dan kun je met geweld iemand verwijderen, en dat zou je misschien doen als het een...echte hele negatieve dingen gebeuren, dat zijn de zogenaamde [dodes]vormen van uitdrijving. Maar in dit geval laten we dat gewoon zijn eigen gang gaan.
RK: Want u weet ook wie het is?
JP: Ehm, ja, een beetje. Het schijnt van een vorige bewoner geweest te zijn. En wel een vrouw die slecht behandeld werd en dus niet helemaal los kon komen van het huis, een kind kreeg dat niet gewenst was, en allemaal dat soort dingen. Die vrouw die vond geen vrede in de relatie met haar man. En dat soort dingen ontstaat dan vaak. Ze zijn er niet klaar mee, ze kunnen geen afscheid nemen. Dus een goede begrafenis is ook nodig. Dat mensen afstand nemen, het loslaten...een ritueel doen ook.
RK: Dat ze weten dat ze overleden zijn?
JP: Ja, dat ze weten dat ze overleden zijn. De meeste mensen weten dat natuurlijk wel. Dat zijn mensen bij ongelukken en dergelijke, die dat niet weten. Dan gaat het plotseling. Of ze zijn te gehecht aan bepaalde dingen. Dat kan een rijkdom zijn, of ze zijn niet klaar met een situatie. Dan kan die geest niet wegkomen....nergens ander mee bezig geweest. Alleen maar met: 'Hoe los ik dit op?' en 'Waar ben ik nu?' En, dan hebben ze en herstelperiode nodig aan de andere zijde, en dan pas kunnen ze verder trekken.
JP: Een overleden persoon kan niet overgaan en blijven hangen in een huis. Dat kan wel, dat is zeer zeker mogelijk. Dan heeft die persoon nog iets te vertellen of zit 'm nog iets dwars, waardoor hij niet de weg naar de andere wereld kan gaan. Laat ik het zo maar zeggen. En, die persoon kan gekweld zijn, die kan iets meegemaakt hebben, in dat huis. Wij hebben hier ook een huisgeest, in het huis. [lacht] Dat is een vrouwtje, maar die doet helemaal geen kwaad. Die zit zo onder in het museum, zit 'ie daar, al jaren, 20-25 jaar, zolang als we hier zitten. Ennuh, maar die bevalt dat wel. We hebben wel eens gedacht: 'Moet 'ie daar niet weg?' Maar, zolang iets geen kwaad doet...die zit daar wat te naaien, of te luisteren of te lezen, of wat dan ook. Ennuh, maar dat is totaal onschadelijk. En zo kan dat in veel meer huizen wel zo zijn.
RK: Ervaart u dat ook, zoiets, als u in een huis binnenkomt, van hé...?
JP: Ja, dat is heel belangrijk. Ik heb me in eerste instantie getraind om naar dingen te kijken. Te zeggen van: heeft dit een goede vitaliteit, of is dit energienemend?
[...]
RK: Die vrouw die hier zit, is dat dan geen energie, of wel een energie?
JP: De geest, los van het lichaam, die blijft wel bestaan.
RK: Normaal gesproken zou ze hier dan niet meer moeten zijn, in uw gedachtengang. Of is dat oké? [...] Maar u zei [...] ze horen naar het hiernamaals te gaan.
JP: In wezen wel. In sommige gevallen moet het z'n tijd hebben, moet iemand daartoe rijpen. En soms lijkt het alsof ze zich daar bewust van worden. Dan kun je met geweld iemand verwijderen, en dat zou je misschien doen als het een...echte hele negatieve dingen gebeuren, dat zijn de zogenaamde [dodes]vormen van uitdrijving. Maar in dit geval laten we dat gewoon zijn eigen gang gaan.
RK: Want u weet ook wie het is?
JP: Ehm, ja, een beetje. Het schijnt van een vorige bewoner geweest te zijn. En wel een vrouw die slecht behandeld werd en dus niet helemaal los kon komen van het huis, een kind kreeg dat niet gewenst was, en allemaal dat soort dingen. Die vrouw die vond geen vrede in de relatie met haar man. En dat soort dingen ontstaat dan vaak. Ze zijn er niet klaar mee, ze kunnen geen afscheid nemen. Dus een goede begrafenis is ook nodig. Dat mensen afstand nemen, het loslaten...een ritueel doen ook.
RK: Dat ze weten dat ze overleden zijn?
JP: Ja, dat ze weten dat ze overleden zijn. De meeste mensen weten dat natuurlijk wel. Dat zijn mensen bij ongelukken en dergelijke, die dat niet weten. Dan gaat het plotseling. Of ze zijn te gehecht aan bepaalde dingen. Dat kan een rijkdom zijn, of ze zijn niet klaar met een situatie. Dan kan die geest niet wegkomen....nergens ander mee bezig geweest. Alleen maar met: 'Hoe los ik dit op?' en 'Waar ben ik nu?' En, dan hebben ze en herstelperiode nodig aan de andere zijde, en dan pas kunnen ze verder trekken.
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
Beschrijving
Sjamaan beschrijft huisgeest als een dode die geen rust kan vinden.
Bron
Letterlijk afschrift van DAT-opname.
Plaats van Handelen
Groningen
Groningen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21