Hoofdtekst
D’r was ais ’n Duutse soldaat. Hai dainde bie keuning Fritz, dai nich gemakkelk was.
Op ’n dag wör de soldoat weg jagd.
Wat nôn? Hai gait noar ’n kroeg en door zugt hai wat in de kraande.
De Engelse keunink stelt ’n wedstried veur. Hai doagt elk oet, dai tegen zien dochter haard-lopen kan. Wel de prinses versloagen kan, mag mit heur trouwen.
As de prinses hum nich hebben wil, krig hai zoveul geld as ’n staorke kerel droagen kan.
“Dat dou ’k”, denkt de soldoat.
En doar gait hai op stap.
Noa ’n endje komp ’e ’n schutter tegen. Dizze steit mit ’t geweer aan de scholder en wil net ain dikke vogel ’t linkeroge oetschait’n.
“Man,” zeg ’t soldoat, wat kanst doe schaiten, goa mit mie, dan goan wie ’t geld dailen.”
De schutter vindt dat goud.
Mit heur beiden gaan ze wieder.
Dan zain ze ’n kerel stoan, dai de hand tegen ’t rechter neusgat holt en oet ’t linker zit te snoeven.
“Woarum döst dat?” zeggen ze.
“Kiek,” zeg de kerel, “zai je dai meulens doar dreien? Dat dou ik mit mien neuze. Nô loat ’k ze alle vieve stil stoan.”
En joa heur, de kerel snoof nich langer en de meulns stonden stil.
“Doe moust ook mit, geld dailen”, zeggen ze. De bloazer geit mit.
Even later zain ze ’n staarke vent.
Hai draait zo man boom’m tou ‘d grond oet. “O,” roupen ze, “zo’n staarke kerel können wie broeken, sloet die bie ons aan, kanst mit dailen.”
Ook de staarke lop mit.
Noa ’n tiedje zit doar ’n man mit ’n kunstbain. Dat bain dut hai d’r aan en dan weer of.
“Wat is dat veur’n bain” vroagen ze.
“Mit dat bain kan ’k gruwelijk hard loopm, kiek man ais.”
En roets, doar stoof e hèn.
“Nô,” denkt de soldoat, “dizze man mout mit, dai wint ’t altied.”
En de haardloper gaoit ook mit.
Mit heur vieven goan ze na eerst ’n kroegie binnen.
Doar zit ook ’n kerel, dai aal man zien pedde over de kop dreit. Hai schof hum dan noar veuren, dan noar achtern, dan weer op zied.
“Woarum döst dat?” vroagen ze.
“Nou,” zeg de man, “aan de aine kaande is ’t hier kolt, aan de andere koande hait. As ik mit mien pedde hen en weer goa, kan ’k ’t vraizen loaten.”
“O,” zeggen ze, “doe bist ook ’n biezundere kerel, doe moust ook man mit noar Engeland; krigst ook wat van ’t geld.”
Doar goan ze dan hen mit heur zessend.
In Engeland meln ze zuk bie de keunink.
De keunink is bliede, dat d’r aine is, dai zuk mit de prinses meet’n wil.
Zai mout’n d’r evenwel wol um denken, as de man ’t verlus, dan wordt hij doodmoakt.
Nou, zai duren wol.
En dan begunt de kamp.
De man mit ’t kunstbain mout tegen de prinses loopm. Beide kriegen ze ain leeg flessie, doarmit mouten ze noar ’n meer loopm, woar rood woater in steit. Wel ’t eerst mit ’t rode woater d’r weer is, hef ’t wonnen.
“Denk d’r um,” zeg de keunink, “de kop d’r of, as ’t verlust.”
De prinses stait kloar. De kerel zit nog bie ’t bain te prutsen.
“Schait op,” zeg de keunink, “’t startschot gait zo of.”
“Moar gerust”, zee ’d keerl, loat de prinses moar goan.”
Doar gung ’t schot.
De prinses d’r van deur.
Even loater was ’d keerl ook kloar, en o, wai, doar neide hèn. Foi, wat ’n gang. ’t Duurde man even, dou was ’e d’r al weer.
Man ’n endje veur de strebe, doar gung hai liggen, um oet te rusten.
Hai lee ’d kop op ’n staine en dou völ hai in sloap.
Dat wör gevoarluk.
Want ’n zet loater, doar kwam prinses.
Dan nempt de schutter zien geweer. Hai legt aan en schut de staine under de kop vot.
De kerel wordt wakker en runt wieder.
Hai hef ’t wonnen.
De keuning vrag nô aan de prinses, of ze mit ’d kerel trouwen wil. Zai schud-kopt.
Dan mag hai zoveul geld hebben, as ’n staarke kerel tillen kon. ’n Zak vol geld wordt ophoald. De staarke pakt dai zak tussen doem en vinger aan en zegt:
“Dat is ja niks; d’r mout meer komen.”
“Foi,” denkt keunink, “wat ja maal volk.”
Man d’r worden zakken vol geld aansleept.
“En nou moar noar de kroeg,” zegd de keunink, “dan zal ik joe trakteern.”
Doar zitten ze straks te eetn en te drinken.
Man de Engelsman dacht: “Dat smerige volk mout ik kwiet.”
En wat dee hai?
Stiekum wör ’t café in brand stoken. Zo wol hai ze leventig opbrannen.
’t Wör al waarm in ’t zoal.
Moar de man mit de pedde begunde te draaien en ’t vuur gung oet; ’t wör kold.
De zes kerels gungen d’r gauw van deur.
Dou de keunink dit vernam, ruip hai zien soldoaten en zee: “Gauw d’r achteraon zai mouten dood.”
En kiek, ’n leger soldoaten zat heur op de hakken.
Ze mözzen over ’n grode brugge bie Londen.
Dou zai d’r over wazzen, kwamen de soldoaten op brugge.
Man o, wai.
Nô geit de kerel mit de neuze bie de brugge stoan.
Hai bloast oet zien linker neusgat en poest alle soldoaten in ’t woater.
Dou gungen ze vrolijk wieder.
Mit heur geld.
Op ’n dag wör de soldoat weg jagd.
Wat nôn? Hai gait noar ’n kroeg en door zugt hai wat in de kraande.
De Engelse keunink stelt ’n wedstried veur. Hai doagt elk oet, dai tegen zien dochter haard-lopen kan. Wel de prinses versloagen kan, mag mit heur trouwen.
As de prinses hum nich hebben wil, krig hai zoveul geld as ’n staorke kerel droagen kan.
“Dat dou ’k”, denkt de soldoat.
En doar gait hai op stap.
Noa ’n endje komp ’e ’n schutter tegen. Dizze steit mit ’t geweer aan de scholder en wil net ain dikke vogel ’t linkeroge oetschait’n.
“Man,” zeg ’t soldoat, wat kanst doe schaiten, goa mit mie, dan goan wie ’t geld dailen.”
De schutter vindt dat goud.
Mit heur beiden gaan ze wieder.
Dan zain ze ’n kerel stoan, dai de hand tegen ’t rechter neusgat holt en oet ’t linker zit te snoeven.
“Woarum döst dat?” zeggen ze.
“Kiek,” zeg de kerel, “zai je dai meulens doar dreien? Dat dou ik mit mien neuze. Nô loat ’k ze alle vieve stil stoan.”
En joa heur, de kerel snoof nich langer en de meulns stonden stil.
“Doe moust ook mit, geld dailen”, zeggen ze. De bloazer geit mit.
Even later zain ze ’n staarke vent.
Hai draait zo man boom’m tou ‘d grond oet. “O,” roupen ze, “zo’n staarke kerel können wie broeken, sloet die bie ons aan, kanst mit dailen.”
Ook de staarke lop mit.
Noa ’n tiedje zit doar ’n man mit ’n kunstbain. Dat bain dut hai d’r aan en dan weer of.
“Wat is dat veur’n bain” vroagen ze.
“Mit dat bain kan ’k gruwelijk hard loopm, kiek man ais.”
En roets, doar stoof e hèn.
“Nô,” denkt de soldoat, “dizze man mout mit, dai wint ’t altied.”
En de haardloper gaoit ook mit.
Mit heur vieven goan ze na eerst ’n kroegie binnen.
Doar zit ook ’n kerel, dai aal man zien pedde over de kop dreit. Hai schof hum dan noar veuren, dan noar achtern, dan weer op zied.
“Woarum döst dat?” vroagen ze.
“Nou,” zeg de man, “aan de aine kaande is ’t hier kolt, aan de andere koande hait. As ik mit mien pedde hen en weer goa, kan ’k ’t vraizen loaten.”
“O,” zeggen ze, “doe bist ook ’n biezundere kerel, doe moust ook man mit noar Engeland; krigst ook wat van ’t geld.”
Doar goan ze dan hen mit heur zessend.
In Engeland meln ze zuk bie de keunink.
De keunink is bliede, dat d’r aine is, dai zuk mit de prinses meet’n wil.
Zai mout’n d’r evenwel wol um denken, as de man ’t verlus, dan wordt hij doodmoakt.
Nou, zai duren wol.
En dan begunt de kamp.
De man mit ’t kunstbain mout tegen de prinses loopm. Beide kriegen ze ain leeg flessie, doarmit mouten ze noar ’n meer loopm, woar rood woater in steit. Wel ’t eerst mit ’t rode woater d’r weer is, hef ’t wonnen.
“Denk d’r um,” zeg de keunink, “de kop d’r of, as ’t verlust.”
De prinses stait kloar. De kerel zit nog bie ’t bain te prutsen.
“Schait op,” zeg de keunink, “’t startschot gait zo of.”
“Moar gerust”, zee ’d keerl, loat de prinses moar goan.”
Doar gung ’t schot.
De prinses d’r van deur.
Even loater was ’d keerl ook kloar, en o, wai, doar neide hèn. Foi, wat ’n gang. ’t Duurde man even, dou was ’e d’r al weer.
Man ’n endje veur de strebe, doar gung hai liggen, um oet te rusten.
Hai lee ’d kop op ’n staine en dou völ hai in sloap.
Dat wör gevoarluk.
Want ’n zet loater, doar kwam prinses.
Dan nempt de schutter zien geweer. Hai legt aan en schut de staine under de kop vot.
De kerel wordt wakker en runt wieder.
Hai hef ’t wonnen.
De keuning vrag nô aan de prinses, of ze mit ’d kerel trouwen wil. Zai schud-kopt.
Dan mag hai zoveul geld hebben, as ’n staarke kerel tillen kon. ’n Zak vol geld wordt ophoald. De staarke pakt dai zak tussen doem en vinger aan en zegt:
“Dat is ja niks; d’r mout meer komen.”
“Foi,” denkt keunink, “wat ja maal volk.”
Man d’r worden zakken vol geld aansleept.
“En nou moar noar de kroeg,” zegd de keunink, “dan zal ik joe trakteern.”
Doar zitten ze straks te eetn en te drinken.
Man de Engelsman dacht: “Dat smerige volk mout ik kwiet.”
En wat dee hai?
Stiekum wör ’t café in brand stoken. Zo wol hai ze leventig opbrannen.
’t Wör al waarm in ’t zoal.
Moar de man mit de pedde begunde te draaien en ’t vuur gung oet; ’t wör kold.
De zes kerels gungen d’r gauw van deur.
Dou de keunink dit vernam, ruip hai zien soldoaten en zee: “Gauw d’r achteraon zai mouten dood.”
En kiek, ’n leger soldoaten zat heur op de hakken.
Ze mözzen over ’n grode brugge bie Londen.
Dou zai d’r over wazzen, kwamen de soldoaten op brugge.
Man o, wai.
Nô geit de kerel mit de neuze bie de brugge stoan.
Hai bloast oet zien linker neusgat en poest alle soldoaten in ’t woater.
Dou gungen ze vrolijk wieder.
Mit heur geld.
Onderwerp
AT 0513 - The Extraordinary Companions
AT 0513 - The Extraordinary Companions 
ATU 0513 - The Extraordinary Companions.
ATU 0513 - The Extraordinary Companions.
Beschrijving
Door Duitse koning Fritz verjaagde soldaat leest over een hardloopwedstrijd tegen de dochter van de Engelse koning. De verliezer wacht de dood, de winnaar mag met haar trouwen. Als de prinses de winnaar niet wil hebben, krijgt hij zoveel geld als een sterke man kan dragen. De soldaat gaat op stap en ontmoet een goede schutter, iemand die wind kan maken, een sterke man, een man die met zijn kunstbeen hard kan lopen, een man die door met zijn pet te schuiven warmte of koude kan maken. Ze gaan allemaal mee, en zullen in het geld delen. De hardloper wint de wedstrijd, maar de prinses wil hem niet trouwen, waarna de sterke man veel zakken laat vullen. Met de koning gaan ze naar een café dat in brand wordt gestoken, maar de man met de pet begint de pet naar de koude kant te draaien. De zes vertrekken, bij hun achtervolging door soldaten, worden die op de grote brug in Londen door de man die wind kan maken in het water geblazen. De zes kunnen zo verder gaan met het geld.
Bron
Collectie Wever, verslag 28, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
Verslag 28 [Wever nummert 31] bevat ook doorslag in tweevoud van het overgetikte verhaal onder de titel De Duitse soldaat en de prinses van Engeland.
Naam Overig in Tekst
Duutse
Duutse
Duitse
Duitse
Engelse
Engelse
Engelsman
Engelsman
Fritz
Fritz
Engeland
Engeland
Naam Locatie in Tekst
Londen
Londen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21