Hoofdtekst
De dappere vrijer.
Was es n moal n wicht, dei verkeern har mit n jong woor de oln teegn wazzen. De vent was heur nait mans genog; de dochter mos n rieke boernzeun hebben. De olle lu woarschouwden et wicht wel en zeden niks teegn de jong as e bie heur in huus kwam.
Moar t wicht trok zok door niks van aan; dizze vent mog ze lieden en gain ander.
Nou kwam dr wel es n boernjong over dele. De olle lu begonnen dr teegn hom over en vruigen, of hai heur dochter misschien hebben wol.
De boerenzeun vond dat goud; hai zol wel zörgn, dat dei andere vent weg bleef.
Bie de lu op beune ston ain doodkiste. Dat was vrouger zo de gewoonte, dat al laank veur tied de kiste besteld wur en op beune te stoan kwam. Smaanks wur dei dr bie de bruloft al hen zet.
Op n keer zeden ze teegn de vrijer: “Wie wilt es kiekn, of stoe ook benauwd bist. Ons wicht mout n flinke vent hebben, dei naarns veur stait. Wie denkn, das-toe te schietig bist en in dat geval kenst in t vervolg wel weg blievn. Wie zetn mörn de doodkiste op dele en den moust doe door in kroepn; wie wiln zain of-st dat duurtst en hou laank of-st volholst. Bist baange, den gait ons Antje mit n ander vent.”
De volgnde dag komp de boernzeun. Ook Antje heur vrijer is aanwezig.
Zai har hom van te veurn alles verteld, moar dr biezegd: “Jan, moust n kedde aan t bain binden.”
t Spektoakel gait teegn de middag begunnen.
De kiste wordt van beune noar dele toakeld; Jan het stiekom n kedde aan t bain bonnen en den gait hai in de kiste lign.
Den komp de deksel dr op.
Toun zee de boas teegn de rieke vent: “Pakst vaier amandels en mit n hoamer houst op elke kaande van de kiste aine kepot.”
De jong aan t waark; stief houwt e op de punt van de kiste mit de hoamer op de amandel. Den aine op de tweide punt.
Jan denkt: “Zoln ze de kiste dichte spiekern? Moar t geft niks, zolaank asdr nog ain punt vrij is, ken k dr altied nog uut.”
Op de daarde houk wordt nou weer n amandel stokn houwn en den is de vaarde houk aan de beurt.
“Nou mou ‘k oppaazn”, denkt Jan, “t wordt tied dat ik dr uut koom.”
Hai wupt de deksel er of, springt tou de kiste uut en rent achter de jong aan, dei al laank vot is. Hai heurde ja ketns rammeln; dat was de duvel; hai baindert tou de voldeure uut en neit noar huus.
De olle lu stonnen wel wat sneu te kiekn. Moar zai mozzen woord holn; Jan har teund, dat e nait benauwd was en in t vervolg kon e rustig bie zien wichie komen en wazzen de oln vrundelijker teegn hom.
En dei baidend hebben mekoar netuurlijk kreegn.
Was es n moal n wicht, dei verkeern har mit n jong woor de oln teegn wazzen. De vent was heur nait mans genog; de dochter mos n rieke boernzeun hebben. De olle lu woarschouwden et wicht wel en zeden niks teegn de jong as e bie heur in huus kwam.
Moar t wicht trok zok door niks van aan; dizze vent mog ze lieden en gain ander.
Nou kwam dr wel es n boernjong over dele. De olle lu begonnen dr teegn hom over en vruigen, of hai heur dochter misschien hebben wol.
De boerenzeun vond dat goud; hai zol wel zörgn, dat dei andere vent weg bleef.
Bie de lu op beune ston ain doodkiste. Dat was vrouger zo de gewoonte, dat al laank veur tied de kiste besteld wur en op beune te stoan kwam. Smaanks wur dei dr bie de bruloft al hen zet.
Op n keer zeden ze teegn de vrijer: “Wie wilt es kiekn, of stoe ook benauwd bist. Ons wicht mout n flinke vent hebben, dei naarns veur stait. Wie denkn, das-toe te schietig bist en in dat geval kenst in t vervolg wel weg blievn. Wie zetn mörn de doodkiste op dele en den moust doe door in kroepn; wie wiln zain of-st dat duurtst en hou laank of-st volholst. Bist baange, den gait ons Antje mit n ander vent.”
De volgnde dag komp de boernzeun. Ook Antje heur vrijer is aanwezig.
Zai har hom van te veurn alles verteld, moar dr biezegd: “Jan, moust n kedde aan t bain binden.”
t Spektoakel gait teegn de middag begunnen.
De kiste wordt van beune noar dele toakeld; Jan het stiekom n kedde aan t bain bonnen en den gait hai in de kiste lign.
Den komp de deksel dr op.
Toun zee de boas teegn de rieke vent: “Pakst vaier amandels en mit n hoamer houst op elke kaande van de kiste aine kepot.”
De jong aan t waark; stief houwt e op de punt van de kiste mit de hoamer op de amandel. Den aine op de tweide punt.
Jan denkt: “Zoln ze de kiste dichte spiekern? Moar t geft niks, zolaank asdr nog ain punt vrij is, ken k dr altied nog uut.”
Op de daarde houk wordt nou weer n amandel stokn houwn en den is de vaarde houk aan de beurt.
“Nou mou ‘k oppaazn”, denkt Jan, “t wordt tied dat ik dr uut koom.”
Hai wupt de deksel er of, springt tou de kiste uut en rent achter de jong aan, dei al laank vot is. Hai heurde ja ketns rammeln; dat was de duvel; hai baindert tou de voldeure uut en neit noar huus.
De olle lu stonnen wel wat sneu te kiekn. Moar zai mozzen woord holn; Jan har teund, dat e nait benauwd was en in t vervolg kon e rustig bie zien wichie komen en wazzen de oln vrundelijker teegn hom.
En dei baidend hebben mekoar netuurlijk kreegn.
Beschrijving
Ouders die niet tevreden zijn met de vrijer van hun dochter, nodigen rijke boerenzoon uit die moet zorgen dat de ander wegblijft. De vrijer moet
zijn dapperheid laten zien door in een doodkist met het deksel er op te gaan liggen. De jongen doet dat, met een ketting aan zijn been. De andere jongen krijgt de opdracht op elke hoek van de doodkist een amandel kapot te slaan. Na de derde hoek springt de vrijer de kist uit, de rijke boerenzoon is bij het horen van de rammelende ketting gevlucht. De vrijer heeft de proef doorstaan en trouwt het meisje.
zijn dapperheid laten zien door in een doodkist met het deksel er op te gaan liggen. De jongen doet dat, met een ketting aan zijn been. De andere jongen krijgt de opdracht op elke hoek van de doodkist een amandel kapot te slaan. Na de derde hoek springt de vrijer de kist uit, de rijke boerenzoon is bij het horen van de rammelende ketting gevlucht. De vrijer heeft de proef doorstaan en trouwt het meisje.
Bron
Collectie Wever, verslag 152, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Antje 
Antje 
Jan
Jan
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21