Hoofdtekst
Ouwerkerk
Un oūwe vroūwe, die alléénig woonde, bakte elken ochend spek. As ’t dan ebraeie was dan zette ze de panne naest d’n aerd. En dan kwam d’r aoltied un oen, un zwarten, in die pikte dan een krippe spek uut die panne in liep d’r dan aord mee weg.
In ’t eest vond die vroūwe dat nog kemiek, ma op ’t laaste wier ze dat toch moeē in ze docht bie d’r eige: di za’k toch ’s un einde an maeke. In wat dienk je da ze dee? Toe dat oen op un ochend wi kwam, ei ze de panne mi ’t gloeiend êête vet epakt in dat mieterde ze toen over dat oen. ’t Bêêst was eelemaele verbrand, dat begriep je.
En d’n anderen ochend gieng die vrouwe us bie un buurvroūwe kieke want die ao ze sins d’n vorigen ochend nie mi bute ezie in ze docht bie d’r eige: di za toch niks mi buurvrouwe weze?
In ze kwam bie die buurvroūwe in uus in ja ôôr, di zat ze dubbel in een dotje in d’r stoēl in je kon zieë da ze êêlemaele nie goed was. En ze zei: “Ma bure, wat doe ’t er op? Bin je nie goed? Mèns je ziet ’t er uut of a je doôdziek bin.” In de buurvroūwe zei: “’k è toch zō’n piene. ‘k Bin êêlemaele verbrand.” “Toe ma,” zei ze, “in oe komt da dan?” Ma da wou die buurvroūwe nie zegge. Ma de vrouwe wist ’t er toe aoles van, want dat oen dat was die buurvrouwe netuurluk eweest!
Un oūwe vroūwe, die alléénig woonde, bakte elken ochend spek. As ’t dan ebraeie was dan zette ze de panne naest d’n aerd. En dan kwam d’r aoltied un oen, un zwarten, in die pikte dan een krippe spek uut die panne in liep d’r dan aord mee weg.
In ’t eest vond die vroūwe dat nog kemiek, ma op ’t laaste wier ze dat toch moeē in ze docht bie d’r eige: di za’k toch ’s un einde an maeke. In wat dienk je da ze dee? Toe dat oen op un ochend wi kwam, ei ze de panne mi ’t gloeiend êête vet epakt in dat mieterde ze toen over dat oen. ’t Bêêst was eelemaele verbrand, dat begriep je.
En d’n anderen ochend gieng die vrouwe us bie un buurvroūwe kieke want die ao ze sins d’n vorigen ochend nie mi bute ezie in ze docht bie d’r eige: di za toch niks mi buurvrouwe weze?
In ze kwam bie die buurvroūwe in uus in ja ôôr, di zat ze dubbel in een dotje in d’r stoēl in je kon zieë da ze êêlemaele nie goed was. En ze zei: “Ma bure, wat doe ’t er op? Bin je nie goed? Mèns je ziet ’t er uut of a je doôdziek bin.” In de buurvroūwe zei: “’k è toch zō’n piene. ‘k Bin êêlemaele verbrand.” “Toe ma,” zei ze, “in oe komt da dan?” Ma da wou die buurvroūwe nie zegge. Ma de vrouwe wist ’t er toe aoles van, want dat oen dat was die buurvrouwe netuurluk eweest!
Onderwerp
SINSAG 0640 - Hexentier verwundet: Frau zeigt am folgenden Tag Malzeichen.
SINSAG 0640 - Hexentier verwundet: Frau zeigt am folgenden Tag Malzeichen.
Beschrijving
Vrouw krijgt elke ochtend bezoek van een zwarte kip die een stukje spek uit de pan steelt en dan wegloopt. Op een dag gooit de vrouw heet vet over de kip die verbrandt. De volgende ochtend vertelt de buurvrouw dat ze verbrand is.
Bron
Collectie De Nooijer, verslag 11, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Ouwerkerk
Ouwerkerk
Plaats van Handelen
Ouwerkerk
Ouwerkerk
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21