Hoofdtekst
No. 125. Lang voor Sint Wilbert hier rondwandelde om de menschen te bekeeren tot het Christendom, doolden hier heksen en spoken rond.
Ze hielden hun avonddansen in de eenzame velden aan de randen der bosschen.
Het waren vrouwen uit de omgeving, die veranderden in katten en op een ziftje door het luchtruim naar de nachtelijke bijeenkomsten voeren.
Een geheimzinnige macht dwong hen ertoe.
's Morgens waren ze dan weer terug aan hun haardsteden en zelden merkten de huisgenooten hun afwezigheid.
Want de zwarte geest zorgde voor een diepen slaap der thuisblijvenden.
Gebeurde het soms dat een man zijn vrouw in den nacht vermiste, dan rees het vermoeden, dat ze deelnam aan den heksensabbath.
Voor elke vrouw was het gevaarlijk zich in de nachtelijke uren naar buiten te begeven, want er bestond altijd gevaar zoo'n "elfendans" *) te ontmoeten. Vrouwen die in hun nabijheid kwamen, geraakten in hun macht of in hun wraak.
En moeielijk zou het zijn die wraak te trotseeren.
Wie eenmaal in hun macht kwamen, kenden spoedig de zwarte kunst en stonden dan in den dienst van Satan.
Mannen die verzamelplaatsen der heksen passeerden, verstoorden de bijeenkomsten.
De deelneemsters verscholen zich dan haastig in het struikgewas en aan de slootkanten langs den weg.
Wie in het nachtelijk uur op pad was, zal het wel eens overkomen zijn, dat hij terzijde van den weg in gloeiende kattenoogen staarde.
Wee dengene, die het waagde, die katten te mishandelen! De ouden van dagen wisten er van te spreken wat dit ten gevolge had.
Je werd dan plotseling door een monster besprongen, dat loodzwaar op je schouders drukte, en het is gebeurd dat men daags daarna zoo'n armen kerel dood op den weg vond liggen. *).
Wie het waagde de elfen te bespotten, kreeg onverwachts een ziftje vol zand achter den halskraag gestrooid.
Dit die overkwam, had levenslang het krauwsel **) op den rug.
Maar de wildstroopers en de smokkelaars ondervonden het stille bondgenootschap der heksendansen, mits ze de buitenwereld niet in kennis stelden met de verzamelplaatsen.
Wie dit wel deed veranderde in een weerwolf.
Het Christendom heeft langzamerhand den Satansdienst overwonnen.
Alleen op heel, heel eenzame plaatsen verzamelen zich van tijd tot tijd nog de ver verspreid wonende heksen, om te beraadslagen hoe men de Christenmenschen schade kan toebrengen. 1)
Ze hielden hun avonddansen in de eenzame velden aan de randen der bosschen.
Het waren vrouwen uit de omgeving, die veranderden in katten en op een ziftje door het luchtruim naar de nachtelijke bijeenkomsten voeren.
Een geheimzinnige macht dwong hen ertoe.
's Morgens waren ze dan weer terug aan hun haardsteden en zelden merkten de huisgenooten hun afwezigheid.
Want de zwarte geest zorgde voor een diepen slaap der thuisblijvenden.
Gebeurde het soms dat een man zijn vrouw in den nacht vermiste, dan rees het vermoeden, dat ze deelnam aan den heksensabbath.
Voor elke vrouw was het gevaarlijk zich in de nachtelijke uren naar buiten te begeven, want er bestond altijd gevaar zoo'n "elfendans" *) te ontmoeten. Vrouwen die in hun nabijheid kwamen, geraakten in hun macht of in hun wraak.
En moeielijk zou het zijn die wraak te trotseeren.
Wie eenmaal in hun macht kwamen, kenden spoedig de zwarte kunst en stonden dan in den dienst van Satan.
Mannen die verzamelplaatsen der heksen passeerden, verstoorden de bijeenkomsten.
De deelneemsters verscholen zich dan haastig in het struikgewas en aan de slootkanten langs den weg.
Wie in het nachtelijk uur op pad was, zal het wel eens overkomen zijn, dat hij terzijde van den weg in gloeiende kattenoogen staarde.
Wee dengene, die het waagde, die katten te mishandelen! De ouden van dagen wisten er van te spreken wat dit ten gevolge had.
Je werd dan plotseling door een monster besprongen, dat loodzwaar op je schouders drukte, en het is gebeurd dat men daags daarna zoo'n armen kerel dood op den weg vond liggen. *).
Wie het waagde de elfen te bespotten, kreeg onverwachts een ziftje vol zand achter den halskraag gestrooid.
Dit die overkwam, had levenslang het krauwsel **) op den rug.
Maar de wildstroopers en de smokkelaars ondervonden het stille bondgenootschap der heksendansen, mits ze de buitenwereld niet in kennis stelden met de verzamelplaatsen.
Wie dit wel deed veranderde in een weerwolf.
Het Christendom heeft langzamerhand den Satansdienst overwonnen.
Alleen op heel, heel eenzame plaatsen verzamelen zich van tijd tot tijd nog de ver verspreid wonende heksen, om te beraadslagen hoe men de Christenmenschen schade kan toebrengen. 1)
Onderwerp
SINSAG 0501 - Der Katzentanz 
SINSAG 0501 - Der Katzentanz 
Beschrijving
In de tijd voordat het Christendom bij de mensen bekend was, dwaalden er op verschillende plaatsen spoken en heksen rond. De heksen veranderden zichzelf in katten en hielden dan bijeenkomsten. Ze dansten hierbij de heksendans. Je moest goed oppassen dat je deze verzamelplaatsen vermeed, want als je een bijeenkomst verstoorde haalde je een vloek op je. Een van de straffen was dat er een monster op je rug sprong dat loodzwaar op je schouders drukte.
Bron
Noord-Brabantsch Sagenboek/ J. R. W. Sinninghe. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie. - [1933], p. 87-88.
Commentaar
[1933]
Valt onder hoofdstuk en titel(s): I. Mythologische Sagen: De Tooverwereld: 1. Heksen en Toovenaars: a. Heksenvergaderingen.
Bronnen:
*) Zie No. 35.
*) Kludde.
**) Huidziekte.
1) Volksmond, M. v. d. Mortel.
2) Panken, Br. S., No. 7, 8, 14, 46, 68-70.
Ter verg.: Heksenvergaderingen. Dit aantal sagen is legio, want in iedere oude gemeenschap is een beruchte plek, waar de heksen samenkomen: een kruisweg; een weide (heksenkringen); een moeras; een boom; het galgenveld, enz.
de Cock's Teirl. No. 1-16. de Cock, VI. S. No. 9-17. v. d. Bergh, N. Myth., 274 vlg. Kemp, Limb. S., 143-149. Handwörterb. III, 1880 en vlg. Sébillot: Table, "Sorciers".
Heksen in zift (zeef). (No. 125.). De zonderlingste voorwerpen worden door heksen op hun tochten gebruikt, als bezems, tangen, pooken, rieken, wannen, mosterdbollen, botermouden, tonnen, lepels en stroohalmen. Over het water varen ze meestal in eierschalen.
Bronnen:
*) Zie No. 35.
*) Kludde.
**) Huidziekte.
1) Volksmond, M. v. d. Mortel.
2) Panken, Br. S., No. 7, 8, 14, 46, 68-70.
Ter verg.: Heksenvergaderingen. Dit aantal sagen is legio, want in iedere oude gemeenschap is een beruchte plek, waar de heksen samenkomen: een kruisweg; een weide (heksenkringen); een moeras; een boom; het galgenveld, enz.
de Cock's Teirl. No. 1-16. de Cock, VI. S. No. 9-17. v. d. Bergh, N. Myth., 274 vlg. Kemp, Limb. S., 143-149. Handwörterb. III, 1880 en vlg. Sébillot: Table, "Sorciers".
Heksen in zift (zeef). (No. 125.). De zonderlingste voorwerpen worden door heksen op hun tochten gebruikt, als bezems, tangen, pooken, rieken, wannen, mosterdbollen, botermouden, tonnen, lepels en stroohalmen. Over het water varen ze meestal in eierschalen.
Der Katzentanz & SINSAG 0503 Die gestörte Hexenversammlung & SINSAG 0252 Plagegeist lässt sich tragen.
Naam Overig in Tekst
Sint Wilbert
Sint Wilbert
Christendom
Christendom
Satan
Satan
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20