Hoofdtekst
De waarschuwende visch
In lang vervlogen dagen was de Vliete op Noord-Beveland een schoone haven. De schepen voeren er in en uit en de visscherij bloeide. De handel wierp rijke winsten af en de menschen werden er welgesteld.
Nu is de Vliete reeds lang door de zee verzwolgen. Er is geen spoor meer van te vinden. Niemand zou u kunnen zeggen waar het was dat eens de schoone haven bloeide. Alles van de Vliete is verloren gegaan behalve de herinnering aan het zonderlinge vischje en aan de schipper die door dat vischje aan een wisse dood ontkwam.
Eens dan gebeurde het dat er een verschrikkelijke storm opstak.
Was het in de dagen van de St. Elisabethsvloed? Was het later? Was het vroeger? Wie zal het weten.
Wat doet het er ook toe. De storm was verschrikkelijk. De golven rolden aan en verzwolgen alles wat in de weg kwam.
Dertig buizen van het schoone Vliete waren uitgevaren en .... bleven in die storm. Niemand hoorde de vertwijfelde kreten van de schipbreukelingen; niemand hoorde het ijselijke gekraak van de stukgesmakte schepen. Er was niets dan het woeste geloei van de storm en het donderend gedreun van het water.
Geen van de buizen keerde weder. Geen man kwam bij zijn vrouw terug; geen moeder zag haar jongen weer.
Groote verslagenheid heerschte in het schoone Vliete. Rouw was alomme.
Maar één visscher werd gespaard.
Waarom? Genoot hij een bijzondere bescherming en had hij dat verdiend? Waren er hoogere machten die zich over hem ontfermden?
Och, waartoe dient het vragen. Wie weet hoe diep de geheime dingen zijn?
Genoeg; hij voer met de dertig buizen uit maar zie, door een toeval dwaalde hij af en voer alleen over de wateren van de toen nog kalme stroom. Hij stond aan het stuur en bestudeerde de sterren.
En toen hij daar zoo stond, diep in gedachten verzonken, wat was dat? Wat klonk daar voor wonderlijk geluid langs de boorden van zijn schip? Was het 't zingende bruisen van het water? Was het 't gewone klokken en klukken langs de zwaarden of was het iets anders?
De visscher luisterde scherp toe en wist niet wat er was. Het leek het welbekende geruisch en gebruis voor de boeg; het vertrouwde borrelen langs de boorden van het schip, en toch .... en toch .... het was anders. Er was iets geheimzinnigs in dat zachte zingen van het water om zijn buis. Er was iets in dat hem waarschuwde. Het borrelde en klokte, ja, het bruiste en ruischte, zeker, maar het was alles anders als anders. Er scheen een geheime stem in mee te spreken en zoodra dit tot den visscher doordrong boog hij zich over de verschansing om te zien wat het dan wel was dat zoo geheimzinnig zingend waarschuwde.
En zie, toen de schipper zich ver over de reeling boog zag hij het kleine, het wonderlijke, het zeer wonderlijke vischje.
Het zwom mee met de buis en het schuurde zijn vinnen tegen de wanden en tegen het zwaard en het zong nu in zeer duidelijke, verstaanbare taal dat de schipper terug zou gaan naar de Vliete want dat een schrikkelijke storm op zou komen om alles wat er leefde op of bij de zee te vernietigen.
Daarop verdween het vischje spoorloos maar de visscher, getroffen door de geheimzinnige waarschuwing wendde het roer en keerde naar de haven terug.
En zoo als hij veilig en wel binnen was stak de storm op en vernietigde de dertig buizen.
O, op zee gebeuren wonderlijke dingen.
In lang vervlogen dagen was de Vliete op Noord-Beveland een schoone haven. De schepen voeren er in en uit en de visscherij bloeide. De handel wierp rijke winsten af en de menschen werden er welgesteld.
Nu is de Vliete reeds lang door de zee verzwolgen. Er is geen spoor meer van te vinden. Niemand zou u kunnen zeggen waar het was dat eens de schoone haven bloeide. Alles van de Vliete is verloren gegaan behalve de herinnering aan het zonderlinge vischje en aan de schipper die door dat vischje aan een wisse dood ontkwam.
Eens dan gebeurde het dat er een verschrikkelijke storm opstak.
Was het in de dagen van de St. Elisabethsvloed? Was het later? Was het vroeger? Wie zal het weten.
Wat doet het er ook toe. De storm was verschrikkelijk. De golven rolden aan en verzwolgen alles wat in de weg kwam.
Dertig buizen van het schoone Vliete waren uitgevaren en .... bleven in die storm. Niemand hoorde de vertwijfelde kreten van de schipbreukelingen; niemand hoorde het ijselijke gekraak van de stukgesmakte schepen. Er was niets dan het woeste geloei van de storm en het donderend gedreun van het water.
Geen van de buizen keerde weder. Geen man kwam bij zijn vrouw terug; geen moeder zag haar jongen weer.
Groote verslagenheid heerschte in het schoone Vliete. Rouw was alomme.
Maar één visscher werd gespaard.
Waarom? Genoot hij een bijzondere bescherming en had hij dat verdiend? Waren er hoogere machten die zich over hem ontfermden?
Och, waartoe dient het vragen. Wie weet hoe diep de geheime dingen zijn?
Genoeg; hij voer met de dertig buizen uit maar zie, door een toeval dwaalde hij af en voer alleen over de wateren van de toen nog kalme stroom. Hij stond aan het stuur en bestudeerde de sterren.
En toen hij daar zoo stond, diep in gedachten verzonken, wat was dat? Wat klonk daar voor wonderlijk geluid langs de boorden van zijn schip? Was het 't zingende bruisen van het water? Was het 't gewone klokken en klukken langs de zwaarden of was het iets anders?
De visscher luisterde scherp toe en wist niet wat er was. Het leek het welbekende geruisch en gebruis voor de boeg; het vertrouwde borrelen langs de boorden van het schip, en toch .... en toch .... het was anders. Er was iets geheimzinnigs in dat zachte zingen van het water om zijn buis. Er was iets in dat hem waarschuwde. Het borrelde en klokte, ja, het bruiste en ruischte, zeker, maar het was alles anders als anders. Er scheen een geheime stem in mee te spreken en zoodra dit tot den visscher doordrong boog hij zich over de verschansing om te zien wat het dan wel was dat zoo geheimzinnig zingend waarschuwde.
En zie, toen de schipper zich ver over de reeling boog zag hij het kleine, het wonderlijke, het zeer wonderlijke vischje.
Het zwom mee met de buis en het schuurde zijn vinnen tegen de wanden en tegen het zwaard en het zong nu in zeer duidelijke, verstaanbare taal dat de schipper terug zou gaan naar de Vliete want dat een schrikkelijke storm op zou komen om alles wat er leefde op of bij de zee te vernietigen.
Daarop verdween het vischje spoorloos maar de visscher, getroffen door de geheimzinnige waarschuwing wendde het roer en keerde naar de haven terug.
En zoo als hij veilig en wel binnen was stak de storm op en vernietigde de dertig buizen.
O, op zee gebeuren wonderlijke dingen.
Beschrijving
De Vliete op Noord-Beveland is allang verzwolgen door de zee. Alles van de Vliete is verloren gegaan, behalve de herinnering aan een visje die een visser aan een wisse dood liet ontsnappen. Iedereen kwam om behalve deze visser, die door het visje gewaarschuwd werd voor een zware storm.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 74-75.
Commentaar
1934
Naam Overig in Tekst
Vliete 
Vliete 
St. Elisabethsvloed
St. Elisabethsvloed
Naam Locatie in Tekst
Noord-Beveland
Noord-Beveland
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20