Hoofdtekst
[39.54]
IML: Er was eens een arme boer, die het allemaal niet meer zo zag zitten. Z'n oogst was mislukt, z'n vrouw was ernstig ziek en hij kon de dokter niet laten komen en z'n kinderen konden niet naar school, want hij had geen geld. Hij kon zelfs geen kleren meer kopen. Op een dag ontmoette hij een man bij wie hij zijn verhaal deed. In werkelijkheid was dit de duivel. Hij zei dat ie de boer kon helpen: "Ik zal je een gou... een zak vol met gouden muntstukken geven, maar als alle bladeren van de bomen zijn gevallen, dan moet ik het geld terughebben. En anders eh nee als alle bomen van de bladeren zijn gevallen [dit bedoelde de verteller andersom] kom ik je ziel halen oftewel jouw leven is dan van mij. En de boer, hij zag geen andere mogelijkheid dan in te stemmen met wat hij zei, hij had niet door dat 't de duivel was. En je ziel komen halen, 't zal wel mee vallen. Dus hij kreeg een grote zak met goud en de boer liet de dokter komen voor z'n vrouw en hij kon z'n kinderen weer naar school sturen en 't ging alsmaar beter en beter met hen. Maar de boer werd hoe langer hoe stiller en toen de boe, de boe, de boerin vroeg wat er aan de hand was, toen wilde die 't eerst niet zeggen. Uiteindelijk moest ie wel. Hij hield van z'n vrouw en hij hield dus zijn verhaal uiteindelijk niet voor zich. Z'n vrouw zei: "Laten we maar gaan bidden en hopen dat God ons helpt." En de boer die ging naar de linde en hij vroeg: "Linde, kan jij in de herfst niet een paar blaadjes vasthouden? Zodat ik m'n ziel mag houden." "Nee", zei de linde, "dat kan ik niet, elk jaar laat ik mijn blad vallen, echt ik kan het niet." Toen ging de boer naar de wilg en hij vroeg: "Wilg, je hebt zo veel blaadjes jij kan toch wel een blaadje vasthouden in de winter?" "Nee", zei de wilg, "als het hard waait dan neemt de wind al mijn blaadjes mee." Toen kwam de boer bij de eik. "Eik alsjeblieft, jij bent zo wijs, jij kan me beslist wel helpen." "Natuurlijk", zei de eik, "ik laat er wel een paar voor je hangen." En op een dag kwam de duivel aan de deur bij de boer en hij zei: "Al het blad is gevallen, ik kom je ziel halen." "Nee", zei de boer, "er hangt hier nog overal blad." En de duivel keek naar de eikenbomen en hij zag dat de boer gelijk had, hij ging weg en hij liet het heel hard stormen. En na een paar weken stond ie opnieuw op de stoep bij de boer. "Zo boer, 't is tijd, ik kom je ziel halen." En de boer nam de duivel mee naar de eik en hij zei: "Kijk eens, het boom zit nog steeds aan het blad." En de duivel werd zo boos, zo ontzettend boos en hij wilde zo de blaadjes van de takken afgrissen, maar 't lukte 'm niet. En met z'n klauwen schuurde die langs de blaadjes. En daarom heeft de eik het hele jaar lang, ook in de strengste winter, z'n blaadjes aan z'n bomen en zijn de bomen fel gelobd.
IML: Er was eens een arme boer, die het allemaal niet meer zo zag zitten. Z'n oogst was mislukt, z'n vrouw was ernstig ziek en hij kon de dokter niet laten komen en z'n kinderen konden niet naar school, want hij had geen geld. Hij kon zelfs geen kleren meer kopen. Op een dag ontmoette hij een man bij wie hij zijn verhaal deed. In werkelijkheid was dit de duivel. Hij zei dat ie de boer kon helpen: "Ik zal je een gou... een zak vol met gouden muntstukken geven, maar als alle bladeren van de bomen zijn gevallen, dan moet ik het geld terughebben. En anders eh nee als alle bomen van de bladeren zijn gevallen [dit bedoelde de verteller andersom] kom ik je ziel halen oftewel jouw leven is dan van mij. En de boer, hij zag geen andere mogelijkheid dan in te stemmen met wat hij zei, hij had niet door dat 't de duivel was. En je ziel komen halen, 't zal wel mee vallen. Dus hij kreeg een grote zak met goud en de boer liet de dokter komen voor z'n vrouw en hij kon z'n kinderen weer naar school sturen en 't ging alsmaar beter en beter met hen. Maar de boer werd hoe langer hoe stiller en toen de boe, de boe, de boerin vroeg wat er aan de hand was, toen wilde die 't eerst niet zeggen. Uiteindelijk moest ie wel. Hij hield van z'n vrouw en hij hield dus zijn verhaal uiteindelijk niet voor zich. Z'n vrouw zei: "Laten we maar gaan bidden en hopen dat God ons helpt." En de boer die ging naar de linde en hij vroeg: "Linde, kan jij in de herfst niet een paar blaadjes vasthouden? Zodat ik m'n ziel mag houden." "Nee", zei de linde, "dat kan ik niet, elk jaar laat ik mijn blad vallen, echt ik kan het niet." Toen ging de boer naar de wilg en hij vroeg: "Wilg, je hebt zo veel blaadjes jij kan toch wel een blaadje vasthouden in de winter?" "Nee", zei de wilg, "als het hard waait dan neemt de wind al mijn blaadjes mee." Toen kwam de boer bij de eik. "Eik alsjeblieft, jij bent zo wijs, jij kan me beslist wel helpen." "Natuurlijk", zei de eik, "ik laat er wel een paar voor je hangen." En op een dag kwam de duivel aan de deur bij de boer en hij zei: "Al het blad is gevallen, ik kom je ziel halen." "Nee", zei de boer, "er hangt hier nog overal blad." En de duivel keek naar de eikenbomen en hij zag dat de boer gelijk had, hij ging weg en hij liet het heel hard stormen. En na een paar weken stond ie opnieuw op de stoep bij de boer. "Zo boer, 't is tijd, ik kom je ziel halen." En de boer nam de duivel mee naar de eik en hij zei: "Kijk eens, het boom zit nog steeds aan het blad." En de duivel werd zo boos, zo ontzettend boos en hij wilde zo de blaadjes van de takken afgrissen, maar 't lukte 'm niet. En met z'n klauwen schuurde die langs de blaadjes. En daarom heeft de eik het hele jaar lang, ook in de strengste winter, z'n blaadjes aan z'n bomen en zijn de bomen fel gelobd.
Onderwerp
SINSAG 881 
SINSAG 881 
Beschrijving
De eik heeft in de winter zijn blad nog aan de boom en het blad is gekarteld, dit komt door de duivel.
Bron
Letterlijk afschrift van MP3 opname: I.M. Leeuwenburgh 26 okt. 2007.WAV
Commentaar
26 oktober 2007
Deel van een interview met Inger Marlies Leeuwenburgh, afgenomen door Ilse Slootweg.
IML = Inger Marlies Leeuwenburgh.
IML = Inger Marlies Leeuwenburgh.
Der Teufelsvertrag.
Naam Overig in Tekst
God
God
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21