SINUTSAG091 - St. Willebrord.

Eens trok Willebrord van Maastricht dwars door de Kempen naar het Westen. Heet trilde de lucht over de onafzienbare heidevelden, waar alleen het domme gonzen der hommels werd gehoord. Ten laatste kwam hij in Alphen en Baarle, maar zijn blijdschap om na zoovelen dagen weer menschen te zien, sloeg in deernis om, toen hij ervoer dat het daar weken en weken lang niet geregend had en allen van den dorst dreigden te versmachten. En vurig tot God biddend voor deze lieden, plantte hij zijn staf op den top van een heuvel en dadelijk borrelde een bron op, de Fontein, die op den dag van heden nog volop water geeft. Allen die van dit wonder getuige waren, lieten zich daarin doopen. Daarop ging de heilige verder langs de oude Maastrichtsche baan, onderwijl den weg zegenend die hem tot hier gebracht had.
In dien tijd woonden er in de Witte Bergen de booze kaboutermannekes. Tusschen de wortels der stormdennen lagen de ingangen tot hun onderaardsche woningen die niet van de dassenpijpen en vossenholen te onderkennen waren. 's Avonds kwamen zij naar buiten en bedreven hun leelijke streken in de hoeven en de stallen, op het land en het zand, reden de paarden af en molken de koeien, wierpen de mestkarren ten onderste boven en kiepten de ploegen om. En de menschen die 's avonds laat op het pad waren, lieten ze uren lang dwalen, veld uit, veld in, zonder den rechten weg te kunnen terugvinden.
Maar toen de heilige Willebrord de baan gezegend had, konden de aardmannetjes niet meer over den weg komen. Eens op een nacht kwamen die listige kereltjes op de gedachte om onder den weg door te graven en zoo naar Tilburg te komen om daar voortaan te gaan wonen, maar neen hoor, juist toen ze bezig waren met hun nagelnieuwe, in het maanlicht glinsterende spaden, kraaide van het erf van een naburige hoeve een haan en al den arbeid was tevergeefs geweest. De tijd die hen was toegemeten was om en nadien hebben zij het nooit meer geprobeerd.
Aldus waren sage en sprookje de herinnering van Willebrord's bezoek aan Tilburg (Mei 709) waar hij heer Aengelbert ontmoette, die hem zijn bezittingen te Alfheim (Alphen) schonk, "met alle woningen en kudden, wateren en bosschen, heiden en weilanden".... Willebrord ging te Alphen wonen, bouwde er een houten kerkje en bereisde vandaar de geheele streek. Zoo preekte hij te Baarle en te Sprundel, waar men eeuwen later het kruis vond dat de heilige er geplant had, en te Rijsbergen aan de Wee-rijs, het gewijd (heilig) riviertje.

SINSAG 0066 - Die zähe "fikkefak"    SINSAG 0066 - Die zähe "fikkefak"   

Willebrord laat een bron ontstaan en houdt een bende gemene kabouters tegen.

Utrechtsch Sagenboek/ J. R. W. Sinninghe. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie (1938), p. 94-95

1938

Valt onder hoofdstuk en titel(s): Legenden. 2. Heiligenlegenden. a. Utrechts Bisschoppen.
Bronnen: Behalve de geijkte Willebrordus literatuur: Alcuinus' leven van den heilige in proza; abt Thiofridus levensfragmenten en het standaardwerk van Kronenburg, werden vele sagenboeken uit Nederland en Luxemburg voor deze legendencyclus benut. (N.Gredt, Sagenschatz der Luxemburger Landes, Luxemburg 1885, S. 20, 27, 451, 501. Ed. de la Fontaine, Luxemburger Sagen und Legenden, Luxemburg 1882, s. 104, 149-150, 154. Sinninghe, Overijsselsch Sagenboek, 142-143, 223-224. Id., Limburgsch S., blz. 171-172, e.a.).

Die zähe "fikkefak"

Westen    Westen   

God    God   

de Fontein    de Fontein   

Maastrichtsche baan    Maastrichtsche baan   

Witte Bergen    Witte Bergen   

Aengelbert    Aengelbert   

Wee-rijs    Wee-rijs   

Willebrord    Willebrord   

Maastricht    Maastricht   

Kempen    Kempen   

Alphen    Alphen   

Baarle    Baarle   

Tilburg    Tilburg   

Alfheim    Alfheim   

Baarle    Baarle   

Sprundel    Sprundel   

Rijsbergen    Rijsbergen   

2013-03-01 14:46:20