ELDER340

§2e, fol. 2a. Een dochter van „de heer W.”, werkzaam bij het Ministerie van Justitie te Den Haag, vertelde mij dat haar vader, wanneer „het occulte” ter sprake komt, altijd zegt: „wij weten niets, of hoogstens maar héél weinig van die duistere dingen”. Bestaat het gezelschap uit „erg vertrouwde relaties”, dan vertelt hij wel eens, dat hij vóór de oorlog in het bos bij Nunspeet enige keren een kabouter heeft gezien.-
Op grond van die mededeling heb ik – zonder mijn contact met zijn dochter te noemen- met hem een afspraak weten te maken voor een ontmoeting in de stationsrestauratie te Leiden. Met moeite bracht ik hem daar op het thema „kabouters”. Nadat hij had ontkend iets over kabouters te weten, werd hij toch meer toeschietelijk en vertrouwelijk, en wilde hij mij „zijn verhaal” wel vertellen, mits zijn naam niet zou worden genoteerd…. Hij was, vertelde hij, werkzaam bij de Nederl. Spoorwegen, „ploegbaas bij weg en werken” en kwam daardoor gedurende „een jaar of vijf voor de oorlog” vaak in Nunspeet. Hij „houdt van de natuur” en in zijn rusttijd of na de dienst ging hij daar graag in de bossen wandelen, veelal vanaf het station in de richting van het Ronde Huis, „een prachtig bosgebied”. Wanneer hij aldus„een eind had gestapt”, ging hij veelal „op de Elspeterweg af” en zo terug naar het station.- Op die terugweg, tussen het Ronde Huis en Halfweg, ontdekte hij op zekere dag in het bos „wonderlijke, nevelige vlekjes”, die „soms stil stonden, soms bewogen”. Hij dacht eerst, dat „’t iets aan z’n ogen” was, maar tijdens een volgende wandeling zag hij duidelijk dat die „vlekken in ’t bos stonden of bewogen” en „er naar turend” –ze waren altijd „minstens vijf meter van hem af”- ontdekte hij dat die vlekken, „zo’n goeie halve meter hoog”, een „min of meer gelijke vorm” hadden. En op een van zijn volgende wandelingen zag hij „die vage, wazige vorm” duidelijker worden en zag hij „eerlijk gezegd met schrik en verbazing”, dat het kabouters waren, „soms zelfs héél duidelijk”. Hij had er tevoren nooit over nagedacht – of over gelezen- dat kabouters, die hij wel uit kindervertellingen kende „echt konden bestaan” en „zou dat ook nooit geloofd hebben wanneer een ander hem dat zou hebben verteld”. Hij durfde zijn wonderlijke ervaring dan ook niet aan anderen te vertellen, „ze zouden hem voor gek hebben verklaard”! Later, na de oorlog –hij was toen in jaren niet meer in Nunspeet geweest- heeft hij er wel „met heel goede bekenden” over gepraat, altijd eigenlijk „in de hoop dat iemand hem een verklaring kon geven”, maar hij ontmoette steeds „een vriendelijk of een onbeleefd ongeloof”. Daar heeft hij „zich nu bij neergelegd”. Je „hoort en leest wel meer van die vreemde verhalen” en „’t zal wel zo zijn dat er meer bestaat dan eigenwijze mensen kunnen geloven”…. Wanneer hij nu iets over kabouters zegt, en de mensen kijken ongelovig, dan denkt hij: „je hebt gelijk”, „als jij ’t vertelde geloofde ik jou ook niet”….

'De heer W.' ontdekte in Nunspeet wonderlijke, nevelige vlekjes, die soms stil stonden en soms bewogen. Deze vlekken waren altijd minstens vijf meter van hem af en waren ongeveer een halve meter hoog. Het bleken kabouters te zijn.

J.H.W. Eldermans, Aardgeesten, Gnomen, Kabouters, etc.. Restanten no. 16B. Een handgeschreven, ongepubliceerd manuscript. Manuscript eigendom van het Museum of Witchcraft, Boscastle, Cornwall, UK.

1930 - 1960

Eldermans heeft dit verhaal gehoord van 'de heer W.'. 'De heer W.' werkte bij de Nederlandse Spoorwegen. Zie onder 'Beeld' voor afbeeldingen van pagina's uit het manuscript.

W.    W.   

Nederlandse Spoorwegen    Nederlandse Spoorwegen   

Ministerie van Justitie    Ministerie van Justitie   

Ronde Huis    Ronde Huis   

Den Haag    Den Haag   

Nunspeet    Nunspeet   

Leiden    Leiden   

Elspeterweg    Elspeterweg   

Halfweg    Halfweg   

2013-03-01 14:46:21