Hoofdtekst
[1.40.02]
Als ik kijk naar deze kerrek [Duidt op de Valkhofkapel] en een beetje goed rondkijk naar het stoffige... en overblijfselen. Dan...dan denk ik aan de kelder van mijn oma. In de kelder van mijn oma was ik laatst aan 't opruimen. Mijn oom...mijn opa is overleden en we moesten de rest...de resterende spulletjes een beetje sorteren en de rest toch het huis een keer uitdoen. Tezamen met de dochters van mijn oma, mijn moeder en mijn tantes en ik, gingen we de kelder opruimen. En ik was enthousiast begonnen. Tuurlijk, want ik wilde natuurlijk weten of wij misschien een mooi familiegeheim hadden of iets waarvan ik... ja toch wel benieuwd naar was [Slecht verstaanbaar]. En ik vond iets. In het hoekje zat een kleine doos. Die doos opende ik. Er zat een vieze afgeraffelde brief in. De brief was van mijn overgrootoma. Mijn overgrootoma had deze geschreven omdat er iets was mee...iets wat...iets wat ze had meegemaakt in Engeland, wat nooit vergeten mocht worden. Mijn oma heeft een tijdje in Engeland gewoond toen ze wat jonger was. En ze had daar een beetje vreemde buren. De buren heetten Elizabeth en Jozef, een koppel wat gelukkig getrouwd was naar de buitenwereld, al enkele jaren. En Elizabeth was in volle vreugd, want ze was zwanger, toch al vier maanden. Kon je toch al een beetje zien. Die dag was een speciale dag, want ze waren vijf jaar getrouwd. En daarvoor had ze iets speciaals voorbereid, een lekkere maaltijd, omdat...omdat Jozef daar zo van houdt. Ze was bezig in de keuken om lekkere stampot eh klaar te maken, en eh wat erwtjes en worteltjes derbij te maken, en daarna een lamsbout om...om het een beetje aan te vullen. Op dat moment stapt Jozef binnen. 'Ah, dag lieverd, wat eh ben je vroeg thuis. Is...is het voor dat we samen zijn vijf jaar?'
'Ja' zegt ie.
'Nou eh fijn. Hier zet je spullen neer je jas op de kapstok en ja hè ga lekker zitten.'
'Nee' zegt ie 'ehm, ik moet je wat vertellen.' Hij schonk voor zichzellef een glas whisky in en ging staan tegen de open haard. 'Schat, ik kan het nie meer. Het is...het is klaar. Het is op. Ik eh ga m'n spulle pakken en ik eh ik ben weg.'
Elizabeth stond een beetje verbijsterd met een...proberen nog een glimlach op der gezicht te houden. Zeg: 'Ach wacht even schat, 'k pak even de lamsbout.' Ze rende naar beneden naar de kelder om daar een lamsbout te pakken, en daarmee ging ze naar boven toe. Toen ze boven stond keek ze haar man aan. Hij was al bezig om de koffers in te pakken. Daar stond ze met de lamsbout, vier maanden zwanger, alleen. Dit kon niet. Kijk j...j...als ik...als...wie gaat er voor mij zorgen? Wie gaat er voor mijn kind zorgen? Wie gaat die verrekte lamsbout opeten zometeen? Ik heb echt geen idee, maar dit kan ech...echt niet. Op een grote... [Slecht verstaanbaar] pakt ze die lamsbout met twee handen vast, en ze was wit...witheet geworden. Ze zag hem staan, pakkend met die koffer. En het enigste wat ze doet was een hele grote klap hier recht op z' achterhoofd! De lamsbout was gevallen op de grond, Jozef ook. 'T was niet echt de bedoeling om hem nu meteen te vermoorden. Kijk, ze was wel boos, maar dit was niet eh de planning. Ze pakte de lamsbout op en probeerde 'm een beetje te fatsoeneren. Ging naar de keukentafel en begon 'm lekker te marineren en te vullen, en stopte 'm maar in de oven. Dee de oven aan. 'Kijk 'm daar nou liggen.' Ze dacht: 'Nah weet je wat, ik ga gewoon naar de winkel en dan zie ik zometeen wel.' En 't...'t was zo'n weer zoals dit, dus ze sloeg de keukendeuren open en liet ze openstaan en ging naar de winkel toe. En daar ging ze eigenlijk...wat ze al jaren in 't huwelijk deed, waar ze ook zwaar goed in was...een mooie theatrale voorstelling doen. 'Ja' zegt ze 'al vier maanden. Je kan het zien hè. Ja we zijn zo blij. Ja kij...hij...vijf jaar zijn we al samen, en 'k heb iets lekkers voorbereid. Hij komt strakjes thuis. Ja ik heb ook zo'n zin in, het wordt geweldig. Ja doe maar een blikje mais nog, ja vindt ie altijd zo lekker.' Met het blikje mais liep ze naar huis toe en daar zag ze de openstaande deuren. Om een beetje de buren te betrekken begon ze keihard te gillen en liet het blik vallen. Onmiddelijk, ja, kwamen de buren...bijna ongeveer een halve lading...[Slecht tot niet verstaanbar] kwam de politie derbij. En daar zagen ze 'm liggen. 'Ja' zegt ze 'ik...ik weet ook niet hoe 't gebeurde. Hij...hij was iets eerder thuis...doet ie normaal nooit. En ja we zijn vijf jaar samen en ik had nog wel een lekker maaltijd gemaakt, en we zouden gewoon lekker gaan eten. Ja ma...mais ben ik gaan halen in de winkel en ik heb de deuren open laten staan...doet iedereen hier toch. En nu dit.' Ping. De oven. Het was onderhand zes uur geworden, dus de politie-agenten hadden ook een beetje honger gekregen. Ze zei: 'Ja, kijk die lamsbout die kan ik niet alleen op en 't eten 's eigenlijk al bijna klaar. Willen jullie misschien mee-eten?' 'T zijn toch mannen hè, dus die schoven lekker aan tafel. Ondertussen aan tafel en smikkelen van de lamsbout waren ze aan het discussiëren. 'Het had toch een...een...een...een stevig, zwaar voorwerp moeten zijn want zo'n klap op je achterhoofd is niet niks nee.'
'Mwe nee, nee, ja ik weet het ook niet. De deur stond open, geen idee. Ach erm dat vrouwke hè, vier maanden zwanger. Moet toch alleen zijn nog. Ja dat moet een flinke bout voor der zijn.'
Het enigste dat Elizabeth op dat moment kon doen was vragen: 'Lust u nog een hapje?'
Als ik kijk naar deze kerrek [Duidt op de Valkhofkapel] en een beetje goed rondkijk naar het stoffige... en overblijfselen. Dan...dan denk ik aan de kelder van mijn oma. In de kelder van mijn oma was ik laatst aan 't opruimen. Mijn oom...mijn opa is overleden en we moesten de rest...de resterende spulletjes een beetje sorteren en de rest toch het huis een keer uitdoen. Tezamen met de dochters van mijn oma, mijn moeder en mijn tantes en ik, gingen we de kelder opruimen. En ik was enthousiast begonnen. Tuurlijk, want ik wilde natuurlijk weten of wij misschien een mooi familiegeheim hadden of iets waarvan ik... ja toch wel benieuwd naar was [Slecht verstaanbaar]. En ik vond iets. In het hoekje zat een kleine doos. Die doos opende ik. Er zat een vieze afgeraffelde brief in. De brief was van mijn overgrootoma. Mijn overgrootoma had deze geschreven omdat er iets was mee...iets wat...iets wat ze had meegemaakt in Engeland, wat nooit vergeten mocht worden. Mijn oma heeft een tijdje in Engeland gewoond toen ze wat jonger was. En ze had daar een beetje vreemde buren. De buren heetten Elizabeth en Jozef, een koppel wat gelukkig getrouwd was naar de buitenwereld, al enkele jaren. En Elizabeth was in volle vreugd, want ze was zwanger, toch al vier maanden. Kon je toch al een beetje zien. Die dag was een speciale dag, want ze waren vijf jaar getrouwd. En daarvoor had ze iets speciaals voorbereid, een lekkere maaltijd, omdat...omdat Jozef daar zo van houdt. Ze was bezig in de keuken om lekkere stampot eh klaar te maken, en eh wat erwtjes en worteltjes derbij te maken, en daarna een lamsbout om...om het een beetje aan te vullen. Op dat moment stapt Jozef binnen. 'Ah, dag lieverd, wat eh ben je vroeg thuis. Is...is het voor dat we samen zijn vijf jaar?'
'Ja' zegt ie.
'Nou eh fijn. Hier zet je spullen neer je jas op de kapstok en ja hè ga lekker zitten.'
'Nee' zegt ie 'ehm, ik moet je wat vertellen.' Hij schonk voor zichzellef een glas whisky in en ging staan tegen de open haard. 'Schat, ik kan het nie meer. Het is...het is klaar. Het is op. Ik eh ga m'n spulle pakken en ik eh ik ben weg.'
Elizabeth stond een beetje verbijsterd met een...proberen nog een glimlach op der gezicht te houden. Zeg: 'Ach wacht even schat, 'k pak even de lamsbout.' Ze rende naar beneden naar de kelder om daar een lamsbout te pakken, en daarmee ging ze naar boven toe. Toen ze boven stond keek ze haar man aan. Hij was al bezig om de koffers in te pakken. Daar stond ze met de lamsbout, vier maanden zwanger, alleen. Dit kon niet. Kijk j...j...als ik...als...wie gaat er voor mij zorgen? Wie gaat er voor mijn kind zorgen? Wie gaat die verrekte lamsbout opeten zometeen? Ik heb echt geen idee, maar dit kan ech...echt niet. Op een grote... [Slecht verstaanbaar] pakt ze die lamsbout met twee handen vast, en ze was wit...witheet geworden. Ze zag hem staan, pakkend met die koffer. En het enigste wat ze doet was een hele grote klap hier recht op z' achterhoofd! De lamsbout was gevallen op de grond, Jozef ook. 'T was niet echt de bedoeling om hem nu meteen te vermoorden. Kijk, ze was wel boos, maar dit was niet eh de planning. Ze pakte de lamsbout op en probeerde 'm een beetje te fatsoeneren. Ging naar de keukentafel en begon 'm lekker te marineren en te vullen, en stopte 'm maar in de oven. Dee de oven aan. 'Kijk 'm daar nou liggen.' Ze dacht: 'Nah weet je wat, ik ga gewoon naar de winkel en dan zie ik zometeen wel.' En 't...'t was zo'n weer zoals dit, dus ze sloeg de keukendeuren open en liet ze openstaan en ging naar de winkel toe. En daar ging ze eigenlijk...wat ze al jaren in 't huwelijk deed, waar ze ook zwaar goed in was...een mooie theatrale voorstelling doen. 'Ja' zegt ze 'al vier maanden. Je kan het zien hè. Ja we zijn zo blij. Ja kij...hij...vijf jaar zijn we al samen, en 'k heb iets lekkers voorbereid. Hij komt strakjes thuis. Ja ik heb ook zo'n zin in, het wordt geweldig. Ja doe maar een blikje mais nog, ja vindt ie altijd zo lekker.' Met het blikje mais liep ze naar huis toe en daar zag ze de openstaande deuren. Om een beetje de buren te betrekken begon ze keihard te gillen en liet het blik vallen. Onmiddelijk, ja, kwamen de buren...bijna ongeveer een halve lading...[Slecht tot niet verstaanbar] kwam de politie derbij. En daar zagen ze 'm liggen. 'Ja' zegt ze 'ik...ik weet ook niet hoe 't gebeurde. Hij...hij was iets eerder thuis...doet ie normaal nooit. En ja we zijn vijf jaar samen en ik had nog wel een lekker maaltijd gemaakt, en we zouden gewoon lekker gaan eten. Ja ma...mais ben ik gaan halen in de winkel en ik heb de deuren open laten staan...doet iedereen hier toch. En nu dit.' Ping. De oven. Het was onderhand zes uur geworden, dus de politie-agenten hadden ook een beetje honger gekregen. Ze zei: 'Ja, kijk die lamsbout die kan ik niet alleen op en 't eten 's eigenlijk al bijna klaar. Willen jullie misschien mee-eten?' 'T zijn toch mannen hè, dus die schoven lekker aan tafel. Ondertussen aan tafel en smikkelen van de lamsbout waren ze aan het discussiëren. 'Het had toch een...een...een...een stevig, zwaar voorwerp moeten zijn want zo'n klap op je achterhoofd is niet niks nee.'
'Mwe nee, nee, ja ik weet het ook niet. De deur stond open, geen idee. Ach erm dat vrouwke hè, vier maanden zwanger. Moet toch alleen zijn nog. Ja dat moet een flinke bout voor der zijn.'
Het enigste dat Elizabeth op dat moment kon doen was vragen: 'Lust u nog een hapje?'
Beschrijving
Een vrouw vermoordt haar man met een lamsbout, die ze vervolgens klaarmaakt en in de oven zet. Als de politie komt vertelt ze hen dat ze haar man dood in huis aantrof toen ze thuiskwam. Ze vraagt de agenten of ze willen blijven eten, aangezien ze anders met de lamsbout blijft zitten. De agenten stemmen toe, en eten met smaak het moordwapen op.
Bron
Letterlijk afschrift van een mp3-opname in de Valkhofkapel te Nijmegen tijdens de Wereldverteldag 2009.
Commentaar
20 maart 2009
Gebaseerd op het verhaal 'Lamb to the Slaughter' van Roald Dahl.
Naam Overig in Tekst
Jozef 
Jozef 
Naam Locatie in Tekst
Engeland
Engeland
Elizabeth
Elizabeth
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21