Hoofdtekst
3. De zeemeermin van Westenschouwen
Een Vlaamse zegsvrouw, in ons Breda geboren, vertelde het verhaal aldus:
De vissers van Schouwen waren eens ter vangst gegaan en hadden in hun netten een jonge zeemeermin bovengehaald. En hoe lief de zeemeermin ook vroeg terug in zee geworpen te worden,de schippers wilden het niet. Erger nog, ze lootten onder elkaar om te weten aan wie van de jongens ze als wettelijke vrouw zou toebehoren. De visser wie het lot bevoordeeld had, nam haar mee naar zijn woning en leerde haar spinnen en het huishouden doen. Enkele weken later kwam de zeemeerman, die de echtgenoot was van de schone zeemeermin en die haar verblijf had ontdekt, weg- en weer voor het dorp Schouwen gezwommen. En hij riep altijd maar:
'Schouwen, Schouwen,
Geef weer mijn schone vrouwe!'
Maar de vissers van Schouwen lachten erom. Ze waren te fier op hun buit om hem weer te geven. En de volgende dag kwamen er heelder benden zeemeermannen voor het dorp weg- en weergezwommen. En ze zongen in koor:
'Schouwen, Schouwen,
't Zal u berouwen!'
En dat duurde zo achtentwintig dagen aan een stuk. Den achtentwintigste dag brak er een geweldig onweer los. De zee sloeg haar golven tot aan den hemel en Schouwen verzonk, terwijl de zeemeermannen en zeemeerminnen aldoor zongen:
'Schouwen, Schouwen gaat vergaan,
't Water zal tot boven den toren staan!'
Een Vlaamse zegsvrouw, in ons Breda geboren, vertelde het verhaal aldus:
De vissers van Schouwen waren eens ter vangst gegaan en hadden in hun netten een jonge zeemeermin bovengehaald. En hoe lief de zeemeermin ook vroeg terug in zee geworpen te worden,de schippers wilden het niet. Erger nog, ze lootten onder elkaar om te weten aan wie van de jongens ze als wettelijke vrouw zou toebehoren. De visser wie het lot bevoordeeld had, nam haar mee naar zijn woning en leerde haar spinnen en het huishouden doen. Enkele weken later kwam de zeemeerman, die de echtgenoot was van de schone zeemeermin en die haar verblijf had ontdekt, weg- en weer voor het dorp Schouwen gezwommen. En hij riep altijd maar:
'Schouwen, Schouwen,
Geef weer mijn schone vrouwe!'
Maar de vissers van Schouwen lachten erom. Ze waren te fier op hun buit om hem weer te geven. En de volgende dag kwamen er heelder benden zeemeermannen voor het dorp weg- en weergezwommen. En ze zongen in koor:
'Schouwen, Schouwen,
't Zal u berouwen!'
En dat duurde zo achtentwintig dagen aan een stuk. Den achtentwintigste dag brak er een geweldig onweer los. De zee sloeg haar golven tot aan den hemel en Schouwen verzonk, terwijl de zeemeermannen en zeemeerminnen aldoor zongen:
'Schouwen, Schouwen gaat vergaan,
't Water zal tot boven den toren staan!'
Onderwerp
SINSAG 0032 - Das gefangene Meerweib 
SINSAG 0032 - Das gefangene Meerweib 
SINSAG 0031 - Die Prophezeiung des Meerweibes
SINSAG 0031 - Die Prophezeiung des Meerweibes
Beschrijving
Vissers weigeren om gevangen zeemeermin te laten gaan, en loten wie met haar mag trouwen. De zeemeerman die haar echtgenoot is, ontdekt waar ze verblijft en vraagt vergeefs haar terug te geven. Dan komt een school zeemeermannen en zeemeerminnen die zingend voorspellen dat het dorp zal vergaan.
Bron
Willem Geldof, Volksverhalen uit Zeeland en de Zuid-Hollandse eilanden. Utrecht [etc.]: Het Spectrum 1979. p. 19.
Naam Overig in Tekst
Vlaamse
Vlaamse
Naam Locatie in Tekst
Schouwen
Schouwen
Breda
Breda
Schouwen
Schouwen
Plaats van Handelen
Westenschouwen
Westenschouwen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20