Hoofdtekst
Vier jaar terug zaten wij op een camping in Frankrijk. Bij die camping zat een groot meer. Dit meer was bijna helemaal omringd door bos, en het had een pad om het meer heen. Ik ging daar met een jongen, die ik daar had leren kennen, elke dag vissen. Op een gegeven moment wilden we 's avonds vissen. We gingen erheen in de schemer. Toen begonnen de vreemde dingen. Toen we halverwege het pad langs het meer waren (we gingen helemaal aan de andere kant zitten, dus omringd door het bos) dachten we dat we een enorme spin zagen, maar dit bleek een schaduw te zijn.
Ik had een zaklamp bij me, en toen we ons geïnstalleerd hadden ging ik hem even testen op de grond. Het licht scheen in de vorm van een schedel. Dit was ook weer even een vreemde gewaarwording, maar goed... Na een goed half uurtje vissen schrokken we ons helemaal kapot, want er stond opeens een man achter ons die goedenavond zei tegen ons. Even later zagen we aan de andere kant van het meer een lichtje steeds aan en uit gaan. Later dachten we dat dit de sigaret van die man kon zijn. Weer iets later begon in een huis in het land linksachter ons, zo'n 200m het land in, alle lichten aan en uit te gaan. Dit ging zo'n 20 seconden door, en toen was het huis weer helemaal donker. We begonnen langzaamaan wel een beetje bang te worden, want het waren toch allemaal erg rare en onverklaarbare dingen die er gebeurde. Op dit moment begonnen we elkaar ook enge verhalen te vertellen. Wat we al eens eerder meegemaakt hadden, of over enge films die we gezien hadden. We waren allebei 16 jaar toen. Er ontstond op die manier wel een bepaald soort spanning. Ik zat toen ook te vertellen over de film The Blair Witch Project. Je kent die waarschijnlijk wel… in een bos, onverklaarbare dingen, et cetera. Op een gegeven moment was het echt pikdonker. We zaten aan de andere kant van het meer, dus we hadden totaal geen licht van de camping. Toen hoorde we opeens voetstappen achter ons in het bos. Nu schrokken we ons echt helemaal kapot. Ik begon toen met mijn zaklamp in het bos te schijnen maar zag niks, en steeds als ik de lamp uit deed begon het weer. Het waren duidelijk voetstappen van een mens of iets dergelijks met twee benen. Maar we zagen steeds niks, terwijl de bomen te smal waren om je achter te kunnen verstoppen. In het begin bleven we zitten, en op een gegeven moment staan. Na zo'n vijf minuten werd het steeds harder en kwam het erg dichtbij. Ik scheen met de zaklamp precies op de plek waar het geluid vandaan kwam, maar zag niks! Dit was het moment waarop we besloten heel hard weg te rennen. Ik bleef schijnen en hij haalde snel de hengels in. We zijn toen in één streep naar de camping gerend......
De volgende dag had ik weer een vreemde ervaring in het bos. Ik liep met twee meiden die ik daar had leren kennen door het bos, ook dichtbij het meer. Ook nu was het avond en dus donker. Mijn broertje en het broertje van de jongen waar ik steeds mee ging vissen hadden aangekondigd ons aan het schrikken te gaan maken. Dus daar hield ik rekening mee en had het ook tegen die meiden verteld. Na een tijdje kwamen we in een gedeelte van het bos waar ook struiken stonden, precies toen we hier tussendoor liepen begonnen ze allemaal te bewegen, alsof iemand aan de andere kant de takken vastpakt en ze heen en weer trekt. Ook hoorden we weer voetstappen. We dachten dus dat dit mijn broertje en die andere jongen zouden zijn. We gaven dus geen kick. Iets verderop gebeurde dit weer. Uiteindelijk waren we weer buiten het bos gekomen en daar zagen we mijn broertje en die andere jongen op het gras zitten zo'n 200m verder. Toen we bij ze waren zeiden we gelijk tegen ze dat het ze niet zo goed gelukt was ons aan het schrikken te krijgen. Maar zij zeiden toen dat ze te laat van huis waren gegaan en dus geen idee hadden waar wij waren. Ze zijn zelfs nooit het bos in geweest. Dus dat was achteraf ook weer een vreemde ervaring. (Aron uit Vierpolders)
Ik had een zaklamp bij me, en toen we ons geïnstalleerd hadden ging ik hem even testen op de grond. Het licht scheen in de vorm van een schedel. Dit was ook weer even een vreemde gewaarwording, maar goed... Na een goed half uurtje vissen schrokken we ons helemaal kapot, want er stond opeens een man achter ons die goedenavond zei tegen ons. Even later zagen we aan de andere kant van het meer een lichtje steeds aan en uit gaan. Later dachten we dat dit de sigaret van die man kon zijn. Weer iets later begon in een huis in het land linksachter ons, zo'n 200m het land in, alle lichten aan en uit te gaan. Dit ging zo'n 20 seconden door, en toen was het huis weer helemaal donker. We begonnen langzaamaan wel een beetje bang te worden, want het waren toch allemaal erg rare en onverklaarbare dingen die er gebeurde. Op dit moment begonnen we elkaar ook enge verhalen te vertellen. Wat we al eens eerder meegemaakt hadden, of over enge films die we gezien hadden. We waren allebei 16 jaar toen. Er ontstond op die manier wel een bepaald soort spanning. Ik zat toen ook te vertellen over de film The Blair Witch Project. Je kent die waarschijnlijk wel… in een bos, onverklaarbare dingen, et cetera. Op een gegeven moment was het echt pikdonker. We zaten aan de andere kant van het meer, dus we hadden totaal geen licht van de camping. Toen hoorde we opeens voetstappen achter ons in het bos. Nu schrokken we ons echt helemaal kapot. Ik begon toen met mijn zaklamp in het bos te schijnen maar zag niks, en steeds als ik de lamp uit deed begon het weer. Het waren duidelijk voetstappen van een mens of iets dergelijks met twee benen. Maar we zagen steeds niks, terwijl de bomen te smal waren om je achter te kunnen verstoppen. In het begin bleven we zitten, en op een gegeven moment staan. Na zo'n vijf minuten werd het steeds harder en kwam het erg dichtbij. Ik scheen met de zaklamp precies op de plek waar het geluid vandaan kwam, maar zag niks! Dit was het moment waarop we besloten heel hard weg te rennen. Ik bleef schijnen en hij haalde snel de hengels in. We zijn toen in één streep naar de camping gerend......
De volgende dag had ik weer een vreemde ervaring in het bos. Ik liep met twee meiden die ik daar had leren kennen door het bos, ook dichtbij het meer. Ook nu was het avond en dus donker. Mijn broertje en het broertje van de jongen waar ik steeds mee ging vissen hadden aangekondigd ons aan het schrikken te gaan maken. Dus daar hield ik rekening mee en had het ook tegen die meiden verteld. Na een tijdje kwamen we in een gedeelte van het bos waar ook struiken stonden, precies toen we hier tussendoor liepen begonnen ze allemaal te bewegen, alsof iemand aan de andere kant de takken vastpakt en ze heen en weer trekt. Ook hoorden we weer voetstappen. We dachten dus dat dit mijn broertje en die andere jongen zouden zijn. We gaven dus geen kick. Iets verderop gebeurde dit weer. Uiteindelijk waren we weer buiten het bos gekomen en daar zagen we mijn broertje en die andere jongen op het gras zitten zo'n 200m verder. Toen we bij ze waren zeiden we gelijk tegen ze dat het ze niet zo goed gelukt was ons aan het schrikken te krijgen. Maar zij zeiden toen dat ze te laat van huis waren gegaan en dus geen idee hadden waar wij waren. Ze zijn zelfs nooit het bos in geweest. Dus dat was achteraf ook weer een vreemde ervaring. (Aron uit Vierpolders)
Beschrijving
De verteller was op een camping in Frankrijk. In het bos gebeurden vreemde dingen zoals lichten die aan en uit gingen, voetstappen en een stem en bewegende struiken.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
2010-08-19 15:35:45
De verteller kent het verhaal via Aron uit Vierpolders
Naam Overig in Tekst
Aron 
Aron 
Naam Locatie in Tekst
Frankrijk
Frankrijk
Vierpolders
Vierpolders
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21