Hoofdtekst
EEN KRANS VAN VEREN
In Oostelbeers woonde vroeger een vrouw, die een ziek kind had. Het huilde steeds en sloeg vaak zo wild met de armen om zich heen dat het niet te houden was. Een man, die nu en dan bij de vrouw kwam buurten, vroeg op zekere dag aan haar: ‘Wat scheelt dat kind toch, dat het de hele dag niets anders doet dan huilen?’ ‘Ik weet het niet,’ antwoordde de vrouw. ‘Ik heb alles al geprobeerd, maar niets helpt.’
Toen vroeg de man: ‘Komt er wel eens een oude vrouw hier in huis?’ ‘Ja,’ zei de vrouw. ‘Dan weet ik genoeg,’ zei de man. ‘Laat mij een nacht met het kind in de kamer.’ De moeder wilde er niets van horen. Maar toen het kind de volgende dag weer zo erbarmelijk huilde, stemde ze toe. De man vroeg nu veel hout om flink te kunnen stoken. En die avond ging hij de kamer van het kind binnen, nam het op schoot en begon te bidden. Tijdens het bidden wierp hij steeds maar stukken hout op het vuur.
Toen het twaalf uur sloeg kwam opeens een oude vrouw de kamer in. De man deed net of hij haar niet zag en ging ijverig verder met bidden. Hoe meer hij bad, hoe dichter de vrouw naar het vuur schoof. Tenslotte was ze het vuur zo dicht genaderd, dat haar rokken vlam vatten. Ze schreeuwde van angst. Maar de man trok er zich niets van aan en bad voort.
Toen tastte het vuur ook de armen en benen van het vrouwtje aan en nu barstte de vrouw eensklaps in een wilde huilbui uit en smeekte om genade. ‘Verlos dan eerst het kind van haar ziekte,’ gebood de man. De oude vrouw – het was nu wel bewezen dat het een heks was – liep naar het wiegje van het kind, greep het kussen, scheurde dit open en haalde er een krans van veren uit. Nauwelijks had ze de verenkans door het raam naar buiten geworpen, of het kindje hield op met huilen.
Daarop liet de man de heks vertrekken. Begrijpelijk dat de dankbaarheid van de moeder groot was. Het oude vrouwtje is nooit meer op bezoek geweest.
In Oostelbeers woonde vroeger een vrouw, die een ziek kind had. Het huilde steeds en sloeg vaak zo wild met de armen om zich heen dat het niet te houden was. Een man, die nu en dan bij de vrouw kwam buurten, vroeg op zekere dag aan haar: ‘Wat scheelt dat kind toch, dat het de hele dag niets anders doet dan huilen?’ ‘Ik weet het niet,’ antwoordde de vrouw. ‘Ik heb alles al geprobeerd, maar niets helpt.’
Toen vroeg de man: ‘Komt er wel eens een oude vrouw hier in huis?’ ‘Ja,’ zei de vrouw. ‘Dan weet ik genoeg,’ zei de man. ‘Laat mij een nacht met het kind in de kamer.’ De moeder wilde er niets van horen. Maar toen het kind de volgende dag weer zo erbarmelijk huilde, stemde ze toe. De man vroeg nu veel hout om flink te kunnen stoken. En die avond ging hij de kamer van het kind binnen, nam het op schoot en begon te bidden. Tijdens het bidden wierp hij steeds maar stukken hout op het vuur.
Toen het twaalf uur sloeg kwam opeens een oude vrouw de kamer in. De man deed net of hij haar niet zag en ging ijverig verder met bidden. Hoe meer hij bad, hoe dichter de vrouw naar het vuur schoof. Tenslotte was ze het vuur zo dicht genaderd, dat haar rokken vlam vatten. Ze schreeuwde van angst. Maar de man trok er zich niets van aan en bad voort.
Toen tastte het vuur ook de armen en benen van het vrouwtje aan en nu barstte de vrouw eensklaps in een wilde huilbui uit en smeekte om genade. ‘Verlos dan eerst het kind van haar ziekte,’ gebood de man. De oude vrouw – het was nu wel bewezen dat het een heks was – liep naar het wiegje van het kind, greep het kussen, scheurde dit open en haalde er een krans van veren uit. Nauwelijks had ze de verenkans door het raam naar buiten geworpen, of het kindje hield op met huilen.
Daarop liet de man de heks vertrekken. Begrijpelijk dat de dankbaarheid van de moeder groot was. Het oude vrouwtje is nooit meer op bezoek geweest.
Onderwerp
TM 3109 - Heksenkrans in kussen 
TM 3109 - Heksenkrans in kussen 
Beschrijving
Om middernacht komt vrouw die verdacht wordt van toverij het huis binnen waar een man met het kind op schoot biddend bij het vuur zit. De vrouw komt steeds dichter bij het vuur en vat vlam. Ze krijgt genade als ze de verenkrans die ze uit het kussen van het kind haalt weggooit.
Bron
B. Janssen: Het Dansmeisje en De Lindepater - Sagen en legenden uit Kempen, Meierij en Peel. Maasbree 1978, p. 46-47.
Commentaar
1978
Heksenkrans in kussen & TM 3101 Heks maakt kind (mens) ziek
Naam Overig in Tekst
Oostelbeers
Oostelbeers
Plaats van Handelen
Oostelbeers (Noord-Brabant)
Oostelbeers (Noord-Brabant)
Kloekenummer in tekst
K199p
K199p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20