Hoofdtekst
NIET PRATEN IN DE KERK
Het was Kerstmis. In de kerk werd de nachtmis gehouden. De kerk zat stampvol en iedereen luisterde vol aandacht naar de kerstliederen die het kerkkoor zong en naar de tonen van het orgel dat de zangers begeleidde. En ook de handelingen van de priester aan het altaar werden aandachtig gevolgd.
Maar omdat het gebruikelijk was dat de nachtdienst bestond uit drie missen – twee kleine en een hoogmis – duurde de dienst nogal lang en men weet hoe dat dan gaat. De aandacht verslapt op den duur, men wordt slaperig, men krijgt honger, dorst en de kriebelhoest. En dan kan het gebeuren dat men een kort woordje wisselt met de buurvrouw of de buurman die naast je zit. En dat korte woordje kan uitlopen tot een hele conversatie. Fluisterend, dat wel, maar men praat toch maar en dat praten wordt gauw kletsen. En dat kletsen wordt dan gauw, tussen de hoestbuien door, roddelen en het hek is van de dam.
Zo was het ook tijdens de nachtmis in een klein dorpje. Toen het geklets en gewauwel ernstige vormen begon aan te nemen, verscheen plotseling de duivel in hoogsteigen persoon. Niet dat de mensen hem zagen, want zo gauw geeft de duivel zich niet bloot. Voorzichtig om niet gezien te worden vloog hij via de koorbanken naar boven en nestelde zich in een kerkvenster van waaruit hij een goed overzicht had over het middenschip van de kerk.
Om alle praters te kunnen noteren had de duivel een koeiehuid van behoorlijk groot formaat meegebracht. Daarop konden heel wat namen geschreven worden. De duivel kreeg het druk. Want het werd zulk een gesnater en gekwebbel in de kerk, dat de duivel zijn klauwen blauw pende. Hij had de koeiehuid bij zich en hij had geen tijd om een tweede huid te halen, want dan zou de nachtmis intussen afgelopen zijn. Om toch nog wat namen te noteren spande hij zich in om de koeiehuid zo ver mogelijk uit te rekken. Dit was zeer inspannend werk, want hij kon dit maar met één hand doen. Immers, de andere hand had hij nodig om zich aan de tralies van het venster vast te houden. Het is dan ook geen wonder dat het zweet hem weldra van het gezicht drupte.
Nu zat onder in de kerk, tussen al die kletsers, en precies onder de plek waar de duivel zat, een zeer vroom man ijverig te bidden. De man was zeer verdiept in zijn kerkboek maar schrok toch op toen een gloeiendhete zweetdruppel op zijn hoofd terechtkwam. De vrome man keek verschrikt naar boven en zag daar de duivel in levenden lijve, met horens, sik en bokkepoten, in het vensterraam zitten, met de koeiehuid in zijn klauwen. Toen ging de vrome man nog ijveriger aan het bidden, opdat Onze Lieve Heer het snode werk van de duivel zou verhinderen. Schijnbaar hielp zijn gebed, want plotseling werd het doodstil in de kerk, niemand zei nog een woord en de een bad nog godsvruchtiger dan de ander.
Plotseling scheurde de koeiehuid uiteen door de al te grote spanning. De duivel werd hierover zo woedend, dat hij zijn beide vuisten balde tegen de vrome man onder in kerk. Dat was nu toch wel een heel domme streek van de duivel. Want door zijn klauwen los te laten, verloor hij zijn evenwicht en viel uit het venster naar beneden. Hij kletterde op de grond, zodat hij minstens een paar knoken brak. Met een vreselijk gehuil vloog de duivel de kerk uit, het volk verschrikt achterlatend. U begrijpt wel dat er in die kerk nooit meer gepraat werd.
Het was Kerstmis. In de kerk werd de nachtmis gehouden. De kerk zat stampvol en iedereen luisterde vol aandacht naar de kerstliederen die het kerkkoor zong en naar de tonen van het orgel dat de zangers begeleidde. En ook de handelingen van de priester aan het altaar werden aandachtig gevolgd.
Maar omdat het gebruikelijk was dat de nachtdienst bestond uit drie missen – twee kleine en een hoogmis – duurde de dienst nogal lang en men weet hoe dat dan gaat. De aandacht verslapt op den duur, men wordt slaperig, men krijgt honger, dorst en de kriebelhoest. En dan kan het gebeuren dat men een kort woordje wisselt met de buurvrouw of de buurman die naast je zit. En dat korte woordje kan uitlopen tot een hele conversatie. Fluisterend, dat wel, maar men praat toch maar en dat praten wordt gauw kletsen. En dat kletsen wordt dan gauw, tussen de hoestbuien door, roddelen en het hek is van de dam.
Zo was het ook tijdens de nachtmis in een klein dorpje. Toen het geklets en gewauwel ernstige vormen begon aan te nemen, verscheen plotseling de duivel in hoogsteigen persoon. Niet dat de mensen hem zagen, want zo gauw geeft de duivel zich niet bloot. Voorzichtig om niet gezien te worden vloog hij via de koorbanken naar boven en nestelde zich in een kerkvenster van waaruit hij een goed overzicht had over het middenschip van de kerk.
Om alle praters te kunnen noteren had de duivel een koeiehuid van behoorlijk groot formaat meegebracht. Daarop konden heel wat namen geschreven worden. De duivel kreeg het druk. Want het werd zulk een gesnater en gekwebbel in de kerk, dat de duivel zijn klauwen blauw pende. Hij had de koeiehuid bij zich en hij had geen tijd om een tweede huid te halen, want dan zou de nachtmis intussen afgelopen zijn. Om toch nog wat namen te noteren spande hij zich in om de koeiehuid zo ver mogelijk uit te rekken. Dit was zeer inspannend werk, want hij kon dit maar met één hand doen. Immers, de andere hand had hij nodig om zich aan de tralies van het venster vast te houden. Het is dan ook geen wonder dat het zweet hem weldra van het gezicht drupte.
Nu zat onder in de kerk, tussen al die kletsers, en precies onder de plek waar de duivel zat, een zeer vroom man ijverig te bidden. De man was zeer verdiept in zijn kerkboek maar schrok toch op toen een gloeiendhete zweetdruppel op zijn hoofd terechtkwam. De vrome man keek verschrikt naar boven en zag daar de duivel in levenden lijve, met horens, sik en bokkepoten, in het vensterraam zitten, met de koeiehuid in zijn klauwen. Toen ging de vrome man nog ijveriger aan het bidden, opdat Onze Lieve Heer het snode werk van de duivel zou verhinderen. Schijnbaar hielp zijn gebed, want plotseling werd het doodstil in de kerk, niemand zei nog een woord en de een bad nog godsvruchtiger dan de ander.
Plotseling scheurde de koeiehuid uiteen door de al te grote spanning. De duivel werd hierover zo woedend, dat hij zijn beide vuisten balde tegen de vrome man onder in kerk. Dat was nu toch wel een heel domme streek van de duivel. Want door zijn klauwen los te laten, verloor hij zijn evenwicht en viel uit het venster naar beneden. Hij kletterde op de grond, zodat hij minstens een paar knoken brak. Met een vreselijk gehuil vloog de duivel de kerk uit, het volk verschrikt achterlatend. U begrijpt wel dat er in die kerk nooit meer gepraat werd.
Onderwerp
SINSAG 0865 - Die Macht des Gebetes; Teufel kann mit seinem Opfer nicht an einem Betenden vorbeigehen. 
SINSAG 0865 - Die Macht des Gebetes; Teufel kann mit seinem Opfer nicht an einem Betenden vorbeigehen. 
G303.24.1.6 - Devil writes down all idle words spoken in church.
G303.24.1.6 - Devil writes down all idle words spoken in church.
Beschrijving
De duivel verschijnt in de kerk als tijdens de mis veel wordt gepraat. Hij verbergt zich in een raam, waar hij op een koeienhuid de namen van de praters noteert. Dat kost zoveel inspanning dat een gloeiende zweetdruppel op een vroom biddende man valt die naar bovenkijkend de duivel ontdekt. Zijn nog ijveriger bidden om de plannen van de duivel te verhinderen lukt, want het wordt doodstil in de kerk. De duivel is woedend op de biddende man, laat de tralie los, valt naar beneden en vliegt weg.
Bron
B. Janssen: Het Dansmeisje en De Lindepater - Sagen en legenden uit Kempen, Meierij en Peel. Maasbree 1978, p. 79-81.
Commentaar
1978
Die Macht des Gebetes; Teufel kann mit seinem Opfer nicht an einem Betenden vorbeigehen.
Naam Overig in Tekst
Kerstmis
Kerstmis
Onze Lieve Heer
Onze Lieve Heer
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20