GENDT053 - Bespreken

Mien voader en moeder waren ’r bé’j zwère en zo d’r erg vör um ’t te loate besprèke. Ik had es ’n keer ’n puuske op mien haand. ’t Bleef nog al wat onhawe. Voader en vöral moeder waren ’r bang vör. ’t Kos wel es kanker zien. En ik mos mar es nor Angeren goan. Dor wonde ’n vrouw, die da geneze kos. Die deej er popkes op. Da ware ’n sort middesiene zo groot as ’n erste vingerlid. Die mossen ’r op geleid worre. En dan mos ge snachs wakker blieve. Je moch nie nor bed en iemes mos snachs bé’j ow wake. As ’t gezwel ien de sloap deurgieng, was ge verloren. Dan gieng ge dood. Ik ha nie veul zin um vör zon kleinigheid nor Angeren te goan. Mar umda voader en veural ok wer moeder zo bleve onhawe, gieng ik mar. Ik reej op de fiets nor Angeren, mar ik was nog mar ’n eindje op weg, toe gieng ’t puuske deur. Toe doch ik: “Ik go mar wer nor huus”. Mar ers fietsten ik nog wa rond. Aanders hadden ze ’t thuus ien de goate. Toe ik thuus kwam, vroege ze: “En wa zej de vrouw en wa deej ze?” Ik zèj: “Ze het ’t noagekeke. Ze het er wa zalf opgedoan en ’t was nou ien orde. En ik hoefde nie mer terug te komme”. Ik heb er nooit las mer van gehad.

TM 3102 - Belezer geneest mens of dier    TM 3102 - Belezer geneest mens of dier   

Een man heeft een puist op zijn hand. Zijn ouders willen graag dat hij naar een vrouw gaat om het te laten bespreken. Hij heeft er geen zin in, maar gaat toch. Onderweg gaat het puistje door. Hij besluit weer terug te gaan zonder bij de vrouw langs te gaan en doet thuis alsof hij er wel geweest is.

M.H. Dinnissen: <i>Volksverhalen uit Gendt.</i> Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

22 februari 1965

Belezer geneest mens of dier

Angeren    Angeren   

2013-03-01 14:46:21