GENDT194

Mien moeder gieng vroeger ien Oarum en Nimwège nor de mèrt. Mè gruunte. Ien ’n ben. Op ’n keer zow ze nor Oarum. Tussen Huusse en ’t Zand [buurt in Huissen] kwam ze langs de wettering. ’t Was ien de aspergetied en dan is ’t ok de ré’jjerstied van de visse. Die ware druk ien de wèr. Ze zwomme langs de kant van de wettering hin en weer. Moeder doch: “Ik koster wel ’s wa vange”. Ze ha gruunte ien de ben. Die deej ze d’ruut en lèj ze on de kant. En ze gieng mette ben visse. Mar toe ze schepte...waster niks mer te zien. Toe ze weg wou lope, begos ’t wer. Ze gieng terug nor ’t woater. ’t Krioelde er wer van de visse. Ze probierde ’t wer mette ben, mar...niks! De visse ware weg. Mar drek ternoa ware ze d’r wer. Ze probierde ’t vör den darde keer. Mar weg waren de visse wer. En toe hè ze ok niks mer gezien. En ze is mette gruunte nor Oarum nor de mèrt gegoan.

SINSAG 0592 - Hexentier kann nicht getroffen werden    SINSAG 0592 - Hexentier kann nicht getroffen werden   

Vrouw ziet veel vissen in het water, maar als ze die probeert te vangen zijn ze tot driemaal toe verdwenen.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Arnhem    Arnhem   

Nijmegen    Nijmegen   

Huissen    Huissen   

't Zand    't Zand   

Oarum    Oarum   

Nimwege    Nimwege   

Huusse    Huusse   

2013-03-01 14:46:21