Hoofdtekst
Vanden beghinne ende manieren haerre bescouwinghe int gemeen. Capitel XIII
Overmits die gheestelike soeticheit ende solaes die Liedwy smakede, began si voert te gane in doechden ende in minlike verduldicheit ende in berrende minnen der tribulaciën ende quam also [222Vb] hoochlijke in die minne, dat si daer om ende overmits die gracie Gods, Ons Liefs Heeren, menich werf wert ghetoghen uut haer selven toter hemelscher bescouwinghen.
Op eenen tijt quam tot haer een gheestelijc man ende vraechde haer, hoe si haer hebben mochte in haeren lijden. Doe antworde si ende seide, dat si wonderlijke seere ende boven haer crachten ghequellet wort ende also seere, dat sij sonder twivel daer in lichtelijc ghebreken mocht, het en ware dat sij daer in ghesterct worde met der graciën Gods. Syseyde mede, dat sij by na alle nachte uut haer selven langhe wijle wordet ghetoghen toter hemelscher bescouwinghen. Ende van dier soeticheit die si daer smaecte, wort si also zeere versaet ende ghesterket, dat haer die pine die sij leet, suet was ende lustelijc.
Sy plach worden ghevoert tot menegherande steden als tot der vruechden des ewighen levens ende aertschen paradijs, tot die pinen der hellen ende des vagheviers, tot die heleghe steden des Heileghen Lants ende te Rome ende tot anderen menighen steden ende kerken om der heileghen heilichdom te versoeken. Ende in desen bovennatuerlijke pelgrimaegen was si wel [223Ra] XXIIII jaer. Nochtan om sommighe sake wart haer by wilen dese gracie gheweygert, alsmen hier na wel hooren sal.
Sy wort oec menichwerf versocht ende aenghetast vanden heileghen ynghel die haer van Gods weghen bewaerde. Ende die bekende si also wel als den eenen vrient voer den anderen. Dese selve ynghel openbaerde haer dicke also groot als een scoen man ende altoes met grooter claerheit. Ende die claerheit was dicke also groot, dat die claerheit van dusent sonnen eno mochte des ynghels claerheit niet gheliken. Ende altoes hadde die ynghel een cruus aen sijn voerhooft, op dat sij niet en soude worden bedroghen van den duvel, overghescapen in claerheit die haer dicke openbaerde.
Maer alsi overmids der menschen veel versoekens verstoort wort ende van hoverdeghen menschen aen getast, so moeste si derven des ynghels jeghewordicheit ende der hemelscher ende der godlijker bescouwinghe.
Ende doe si uut haer selven alre eerst ghetoghen soude worden, doe ghevoelde si by haren borsten also groote dovicheit, dat si haer adem niet wel en [223Rb] mochte trecken ende meynde dat si soude hebben ghestorven. Maer namaels doe si dat natuerlike uutgaen ghewoen wort, en ghevoelde si die persinghe niet by harer herten. Ende als sij inden gheest aldus uut haer selven ghetoghen wort, so en ghevoelde si haer selven niet naden lichame, al haddet yement aengetast, want het bleef ligghende oft doot hadde gheweest.
Ende als si haer aldus uut haer selven sceyde, by wilen namse die ynghel bijder hant ende brochtse eerst in Onser Vrouwen choer der kerken van Sciedam voer dat outaer ende si sprac daer haer ghebet ende groete Onser Vrouwen. Ende van daer leyde hise oostwert op lustelijke steden die vol waren van rosen ende lelyën ende menegherande bloemen ende welriekende crude. Ende als si voer dese stede quam ende vanden ynghel gheroert wort in te gaen, so en dorste si niet in gaen, want si hadde anxt dat si die scoone dinghen vertreden soude. Doe hiet haer die ynghel dat sij vrielijc soude in gaen, want si en souden van haer niet vertreden worden. Ende aldus volghede si den ynghel daer hi [223Va] voer ghinc. Tot sommighe steden waren dese rosen ende lelyën also hoghe ende dicke, dal si claechdeo dat sij daer over niet en mochte. Ende dan namse die ynghel ende voerdese daer hijse hebben woude.
Overmits die gheestelike soeticheit ende solaes die Liedwy smakede, began si voert te gane in doechden ende in minlike verduldicheit ende in berrende minnen der tribulaciën ende quam also [222Vb] hoochlijke in die minne, dat si daer om ende overmits die gracie Gods, Ons Liefs Heeren, menich werf wert ghetoghen uut haer selven toter hemelscher bescouwinghen.
Op eenen tijt quam tot haer een gheestelijc man ende vraechde haer, hoe si haer hebben mochte in haeren lijden. Doe antworde si ende seide, dat si wonderlijke seere ende boven haer crachten ghequellet wort ende also seere, dat sij sonder twivel daer in lichtelijc ghebreken mocht, het en ware dat sij daer in ghesterct worde met der graciën Gods. Syseyde mede, dat sij by na alle nachte uut haer selven langhe wijle wordet ghetoghen toter hemelscher bescouwinghen. Ende van dier soeticheit die si daer smaecte, wort si also zeere versaet ende ghesterket, dat haer die pine die sij leet, suet was ende lustelijc.
Sy plach worden ghevoert tot menegherande steden als tot der vruechden des ewighen levens ende aertschen paradijs, tot die pinen der hellen ende des vagheviers, tot die heleghe steden des Heileghen Lants ende te Rome ende tot anderen menighen steden ende kerken om der heileghen heilichdom te versoeken. Ende in desen bovennatuerlijke pelgrimaegen was si wel [223Ra] XXIIII jaer. Nochtan om sommighe sake wart haer by wilen dese gracie gheweygert, alsmen hier na wel hooren sal.
Sy wort oec menichwerf versocht ende aenghetast vanden heileghen ynghel die haer van Gods weghen bewaerde. Ende die bekende si also wel als den eenen vrient voer den anderen. Dese selve ynghel openbaerde haer dicke also groot als een scoen man ende altoes met grooter claerheit. Ende die claerheit was dicke also groot, dat die claerheit van dusent sonnen eno mochte des ynghels claerheit niet gheliken. Ende altoes hadde die ynghel een cruus aen sijn voerhooft, op dat sij niet en soude worden bedroghen van den duvel, overghescapen in claerheit die haer dicke openbaerde.
Maer alsi overmids der menschen veel versoekens verstoort wort ende van hoverdeghen menschen aen getast, so moeste si derven des ynghels jeghewordicheit ende der hemelscher ende der godlijker bescouwinghe.
Ende doe si uut haer selven alre eerst ghetoghen soude worden, doe ghevoelde si by haren borsten also groote dovicheit, dat si haer adem niet wel en [223Rb] mochte trecken ende meynde dat si soude hebben ghestorven. Maer namaels doe si dat natuerlike uutgaen ghewoen wort, en ghevoelde si die persinghe niet by harer herten. Ende als sij inden gheest aldus uut haer selven ghetoghen wort, so en ghevoelde si haer selven niet naden lichame, al haddet yement aengetast, want het bleef ligghende oft doot hadde gheweest.
Ende als si haer aldus uut haer selven sceyde, by wilen namse die ynghel bijder hant ende brochtse eerst in Onser Vrouwen choer der kerken van Sciedam voer dat outaer ende si sprac daer haer ghebet ende groete Onser Vrouwen. Ende van daer leyde hise oostwert op lustelijke steden die vol waren van rosen ende lelyën ende menegherande bloemen ende welriekende crude. Ende als si voer dese stede quam ende vanden ynghel gheroert wort in te gaen, so en dorste si niet in gaen, want si hadde anxt dat si die scoone dinghen vertreden soude. Doe hiet haer die ynghel dat sij vrielijc soude in gaen, want si en souden van haer niet vertreden worden. Ende aldus volghede si den ynghel daer hi [223Va] voer ghinc. Tot sommighe steden waren dese rosen ende lelyën also hoghe ende dicke, dal si claechdeo dat sij daer over niet en mochte. Ende dan namse die ynghel ende voerdese daer hijse hebben woude.
Onderwerp
TM 5002 - Beschermengel biedt bijstand
TM 5002 - Beschermengel biedt bijstand 
Beschrijving
Liedewij kan haar lijden dragen doordat ze wordt gesterkt door Gods genade, de hemelse visioenen die ze bijna elke nacht heeft en een engel die haar vriend is.
Bron
Het leven van Liedewij, de maagd van Schiedam. Ed. Ludo Jongen en Cees Schotel. 2e dr. Hilversum: Verloren, 1994
Commentaar
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Naam Overig in Tekst
Liedwy
Liedwy
God
God
Onze Lieve Vrouwe
Onze Lieve Vrouwe
Lidwina
Lidwina
Naam Locatie in Tekst
Heileghen Lant
Heileghen Lant
Rome
Rome
Sciedam
Sciedam
Plaats van Handelen
Schiedam
Schiedam
Kloekenummer in tekst
K003p
K003p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21