WVHIL065 - Een notabel van twee wynden

LXV. Een notabel van twee wynden.

Tfochten twee wynden tenen stonden
Ende beten malcander diepe wouden
Meer dan seven in haer vel.
Dat versach een ridder snel
Ende scheide die twee wynden.
Men mostse beyde gader bynden
Elcx an enen yseren keten,
Off sy hadden malcander verbeten,
Soe edel waren sy ende so fier.
Twisschen hem tween soe liep een dier,
Dat vuyl was ende oec onreyne,
Hoert wat dier ist dat ic meyne:
Thiet een bonsinc hier in tlant.
Tliep al daert den enen vant
Ende brochte alsulke ding te voren,
Dat hem vernuwede al sijn toern.
Doet daer sijn bootscap hadde ghedaen,
Doe liept al totten anderen zaen,
Ende brochte hem sulke dinc int herte,
Dat hem vernuwede al sine smerte.
Dat versach een balch hont,
Die wel wiste desen gront;
Hy quammer toe lopen mit groten vlijt.
Om te letten desen strijt
Soe quam hi daer ter selver ure,
Ende hi prantet onhure
Mit groten nyde inden lancken,
Ende ghinc hem alder ghemen dancken,
Diet hadde gheploghen menichwerf,
Soe datter tquade dier om starff.
Aldus soe schiet wel inden lande:
Al sijn gode knapen vyande,
Soe lopenre dan quadyen twisschen,
Die houder barnen dan sy blisken.
Alle die soe gaerne bornen,
Ic wondmense greep by horen gornen,
Ende ghincse mit enen stave blouwen,
Soe dat hem tleven mochte rouwen,
Ende brochtse van hoerre quader zeede,
Als die balchont den bonsinc dede.

Twee windhonden waren in gevecht met elkaar. Ze werden door een ridder uit elkaar gehaald. Een bunzing deed echter de woede weer oplaaien. Een waakhond die dit zag gebeuren, werd kwaad en gaf het ondier er van langs. Wanneer twee goeden elkaar vijandig zijn gezind, zijn er altijd kwaden die liever de boel opstoken. Pakte men die figuren maar aan zoals de hond dat deed met de bunzing.

Willem van Hildegaersberch, Gedichten (ed. W. Bisschop en E. Verwijs). H&S Publishers, Utrecht 1981, p. 126-127.

14e eeuw

2013-03-01 14:46:21