Hoofdtekst
Het gouden armpje.
Er waren eens een heer en een juffrouw, die hadden een kind, dat met slechts een armpje ter wereld was gekomen. Daarom lieten de ouders een gouden armpje voor hun kind maken. Maar dit kind kwam te sterven, toen het ongeveer drie jaren oud was. Terwijl nu het lijkje boven aarde stond, opende de dienstmeid heimelijk het kistje en stal het gouden armpje. Maar toen het kind begraven was, kwam het elken avond bij zijns ouders huis spoken. Dan liep het daar om de deur en jammerde: «Mijn armpje! mijn armpje» Toen de ouders eens ter sluiks het geestje gingen zien, ontdekten zij dat het maar één armpje had: het gouden armpje ontbrak. Maar zij hadden den moed niet, om het kind te vragen, wie het ontbrekende armpje had weggenomen. Daarom bevalen zij de dienstmeid, dat zij het zoude doen. De meid ging des avonds voor de deur staan wachten; het spookje kwam op het gewone uur en jammerde als altijd: «Mijn armpje! mijn armpje!» - De meid vroeg: «Wie heeft dat?» - «Dou!» .....
(Bij het met verheffing van stem uitspreken van het laatste woord grijpt de verteller een der aandachtige toehoorders onverhoeds aan, om hem te doen verschrikken.)
Er waren eens een heer en een juffrouw, die hadden een kind, dat met slechts een armpje ter wereld was gekomen. Daarom lieten de ouders een gouden armpje voor hun kind maken. Maar dit kind kwam te sterven, toen het ongeveer drie jaren oud was. Terwijl nu het lijkje boven aarde stond, opende de dienstmeid heimelijk het kistje en stal het gouden armpje. Maar toen het kind begraven was, kwam het elken avond bij zijns ouders huis spoken. Dan liep het daar om de deur en jammerde: «Mijn armpje! mijn armpje» Toen de ouders eens ter sluiks het geestje gingen zien, ontdekten zij dat het maar één armpje had: het gouden armpje ontbrak. Maar zij hadden den moed niet, om het kind te vragen, wie het ontbrekende armpje had weggenomen. Daarom bevalen zij de dienstmeid, dat zij het zoude doen. De meid ging des avonds voor de deur staan wachten; het spookje kwam op het gewone uur en jammerde als altijd: «Mijn armpje! mijn armpje!» - De meid vroeg: «Wie heeft dat?» - «Dou!» .....
(Bij het met verheffing van stem uitspreken van het laatste woord grijpt de verteller een der aandachtige toehoorders onverhoeds aan, om hem te doen verschrikken.)
Onderwerp
AT 0366 - The man from the gallows 
AT 0366 - The man from the gallows 
ATU 0366 - The Man from the Gallows.
ATU 0366 - The Man from the Gallows.
Beschrijving
Een man en een vrouw hebben een kind dat met maar een arm ter wereld komt. Ze laten een gouden armpje voor het kindje maken. Als het kind komt te overlijden, steelt de dienstmeid het armpje uit de kist. Het kind komt elke avond bij zijn ouders om te spoken, het roept: "Mijn armpje! mijn armpje!" Ze zien dat de geest maar een armpje heeft. De ouders durven de geest niet te vragen wie het armpje gestolen heeft en zeggen de dienstmeid dit te doen. Als ze vraagt: "Wie heeft dat?" zegt de geest: "Dou!"
De verteller kan de toehoorders laten schrikken door bij het toepen van "Dou!" een van de toehoorders beet te pakken.
De verteller kan de toehoorders laten schrikken door bij het toepen van "Dou!" een van de toehoorders beet te pakken.
Bron
Waling Dykstra: Uit Friesland's volksleven van vroeger en later: volksoverleveringen, volksgebruiken, volksvertellingen, volksbegrippen. Leeuwarden [1896], deel 2, 131-132
Motief
E236 - Return from dead to demand stolen property.
E236 - Return from dead to demand stolen property.
E235.4.1 - Return from dead to punish theft of golden arm from grave.
E235.4.1 - Return from dead to punish theft of golden arm from grave.