Hoofdtekst
Grensstenen verplaatsen:
Indertijd, toen de Peelkanalen, de Helenavaart en het Deurnes kanaal nog niet gegraven waren, was de grens tussen de gemeenten Helden en Meijel nog niet afgebakend, en dit gaf dikwijls aanleiding tot heftige ruzies tussen beider inwoners. De Peel aldaar was nog gemeenschappelijk bezit, en de inwoners hadden er recht op het weiden van schapen, het plaatsen van bijenkorven, en het steken van turf. De gemeente Helden, die toch al niet veel van de Peel bezat, wilde de grens duidelijk aangegeven hebben, en stelde Meijel voor, dit samen te doen. De pastoor van Meijel werd als scheidsrechter benoemd. Van beide gemeenten zou een commissie ter plaatse bijeen komen. De pastoor van Meijel ging vooraf stiekem in zijn tuin, en deed wat grond in zijn schoenen. Op zijn hoofd zette hij een meelschepper, waarover hij zijn hoed plaatste. In de Peel bij de grens werd hem verzocht, aan te geven, waar de grens zou moeten zijn. Hij liep een flink eind op Heldens gebied, stak zijn hand op, en verklaarde: “Hier sta ik op Meijelse grond, zowaar als de Schepper boven mij is!” De grens werd alzo afgepaald.
Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, verteld door Martinus Hendricks, Helden; opgenomen onder rapport L291-4, 4 jan. 1969. Aanvulling bij L291-50, 1-3-1969 [Collectie Engels, verslag 45]
Grenspeul verzètte:
Vreuger, wie de twieë Pieëlkenale nag neet gegrave wore, laag te grens tössen Helje en Meijel nag sjlèècht vaos, en dao kwaam dök sjlaonde ruzing tösse minse van Heljen en Meijel, as zich zich tao trooffe meèt törf of vlinke sjtèke’n, sjtöusel meie, beijekörf zette, alle man’ een idder van de twieë dörpe daoch tao te konnen hale, wat te zoeë hei.
De Heljese gemindj, die toch al neet veul van de Pieël hei, overlaog met tie van Meijel, öm d’r peul te zètte’n, oe de minse zich an te haoën heije. ’n Commissie van de twieë gemindje trooch te Pieël in. Ze kwomen overein, det Pesjtoer van Meijel as sjeidsrèèchter zoo aanwiezèn, oe de grens van aods waas geweest, en nou oetgepeuld mos wère. Pesjtoer gong veuraaf sjtiekem in zienen hoof; dieë zich get èèrd in de sjoon, en zat enne mèèlsjöpper onger d’n hood op ziene kop. Wie hè mèt te commissie aan waas gekomen, oe die van Helje mindjen, dèt ’t mos zien, sjoot Pesjtoer nag en groeët sjtök door in rèèchting Helje’n, dieë zienen hood aaf; sjtaak twieë vinger ömhoeëg, en zaoch: “Heij sjtaon ich op Meijelse grongk, zoeë waor, as te Sjepper bove mich ès.” De grens woordt zoeë oetgepeuld.
Indertijd, toen de Peelkanalen, de Helenavaart en het Deurnes kanaal nog niet gegraven waren, was de grens tussen de gemeenten Helden en Meijel nog niet afgebakend, en dit gaf dikwijls aanleiding tot heftige ruzies tussen beider inwoners. De Peel aldaar was nog gemeenschappelijk bezit, en de inwoners hadden er recht op het weiden van schapen, het plaatsen van bijenkorven, en het steken van turf. De gemeente Helden, die toch al niet veel van de Peel bezat, wilde de grens duidelijk aangegeven hebben, en stelde Meijel voor, dit samen te doen. De pastoor van Meijel werd als scheidsrechter benoemd. Van beide gemeenten zou een commissie ter plaatse bijeen komen. De pastoor van Meijel ging vooraf stiekem in zijn tuin, en deed wat grond in zijn schoenen. Op zijn hoofd zette hij een meelschepper, waarover hij zijn hoed plaatste. In de Peel bij de grens werd hem verzocht, aan te geven, waar de grens zou moeten zijn. Hij liep een flink eind op Heldens gebied, stak zijn hand op, en verklaarde: “Hier sta ik op Meijelse grond, zowaar als de Schepper boven mij is!” De grens werd alzo afgepaald.
Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, verteld door Martinus Hendricks, Helden; opgenomen onder rapport L291-4, 4 jan. 1969. Aanvulling bij L291-50, 1-3-1969 [Collectie Engels, verslag 45]
Grenspeul verzètte:
Vreuger, wie de twieë Pieëlkenale nag neet gegrave wore, laag te grens tössen Helje en Meijel nag sjlèècht vaos, en dao kwaam dök sjlaonde ruzing tösse minse van Heljen en Meijel, as zich zich tao trooffe meèt törf of vlinke sjtèke’n, sjtöusel meie, beijekörf zette, alle man’ een idder van de twieë dörpe daoch tao te konnen hale, wat te zoeë hei.
De Heljese gemindj, die toch al neet veul van de Pieël hei, overlaog met tie van Meijel, öm d’r peul te zètte’n, oe de minse zich an te haoën heije. ’n Commissie van de twieë gemindje trooch te Pieël in. Ze kwomen overein, det Pesjtoer van Meijel as sjeidsrèèchter zoo aanwiezèn, oe de grens van aods waas geweest, en nou oetgepeuld mos wère. Pesjtoer gong veuraaf sjtiekem in zienen hoof; dieë zich get èèrd in de sjoon, en zat enne mèèlsjöpper onger d’n hood op ziene kop. Wie hè mèt te commissie aan waas gekomen, oe die van Helje mindjen, dèt ’t mos zien, sjoot Pesjtoer nag en groeët sjtök door in rèèchting Helje’n, dieë zienen hood aaf; sjtaak twieë vinger ömhoeëg, en zaoch: “Heij sjtaon ich op Meijelse grongk, zoeë waor, as te Sjepper bove mich ès.” De grens woordt zoeë oetgepeuld.
Beschrijving
Grap over manier waarop conflict over grens tussen plaatsen wordt opgelost.
Bron
Collectie Engels, verslag 4, verhaal 4 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Peel 
Peel 
Naam Locatie in Tekst
Helden
Helden
Meijel
Meijel
Plaats van Handelen
Meijel
Meijel
Helden
Helden