Hoofdtekst
Zwarte kunst:
Toen ik omstreeks 1915 bij Boers in de Donk woonde, stond ik op een maanlichte avond, in gezelschap met de jongste knecht, Piet Hendriks, te praten met de eerdergenoemde knecht van de Heikamp, die aan zwarte kunst deed. In de verte hadden we het gezicht op een eiken hakhout, dat kaalgekapt lag, zodat men alleen de naakte knoestige stammen zag. De knecht wees ons op de knoesten, en zie: “Kijk eens ginds! Zien jullie, dat dat allemaal mensen zijn?”
Ofschoon ik ook meende, dat ik beweging zag, spotte ik: “Je verbeeldt je maar wat! Je kunt mij niets wijs maken!”
De knecht zei: “Scheer je weg! Je gelooft me toch niet!”
De jongste knecht was zo onder de indruk, dat hij van schrik de hele nacht wakker lag.
Verslag 61, Vertaling in het Kessels dialect van de in het A.B. doorgegeven Volksverhalen, verteld door Peter Hubertus Bouten, Kessel, onder no. L291-5 op 23-5-62. Helden, 6-3-1970 [Collectie Engels, verslag 5]
Op enne Zondig-aovend, wie ich mèt Pietje Hèndriks, dè toe mèt mich bei Boors in de Donk woeënde, d’r oet ging, krège we kompenie mèt enne jong, oe van bekènd sjtong, det ‘n ’n touverbeuksken ha. Dao kos ter van alles mei, as ter dao in loos. Dao sjtong ’n eiken-höltje, mèt hoeëg ao puusjt, die mèt sjanse make kaal gekapt ware. En toe zeet ter: “Ich zal die puusjt verangeren in miense.” Pietje, miene kommeraod, dè zoog werkelik, tet ’t auch miense ware. Mer ich gluifden dè man neet, en ich zoog niks as puusjt. Piet waas werkelik sjouw. Ich höb tet beukske toe wel gezeen, met in d’n Duusjtere. ’t Waas zo groeët as vreuger e zakbeukske.
Toen ik omstreeks 1915 bij Boers in de Donk woonde, stond ik op een maanlichte avond, in gezelschap met de jongste knecht, Piet Hendriks, te praten met de eerdergenoemde knecht van de Heikamp, die aan zwarte kunst deed. In de verte hadden we het gezicht op een eiken hakhout, dat kaalgekapt lag, zodat men alleen de naakte knoestige stammen zag. De knecht wees ons op de knoesten, en zie: “Kijk eens ginds! Zien jullie, dat dat allemaal mensen zijn?”
Ofschoon ik ook meende, dat ik beweging zag, spotte ik: “Je verbeeldt je maar wat! Je kunt mij niets wijs maken!”
De knecht zei: “Scheer je weg! Je gelooft me toch niet!”
De jongste knecht was zo onder de indruk, dat hij van schrik de hele nacht wakker lag.
Verslag 61, Vertaling in het Kessels dialect van de in het A.B. doorgegeven Volksverhalen, verteld door Peter Hubertus Bouten, Kessel, onder no. L291-5 op 23-5-62. Helden, 6-3-1970 [Collectie Engels, verslag 5]
Op enne Zondig-aovend, wie ich mèt Pietje Hèndriks, dè toe mèt mich bei Boors in de Donk woeënde, d’r oet ging, krège we kompenie mèt enne jong, oe van bekènd sjtong, det ‘n ’n touverbeuksken ha. Dao kos ter van alles mei, as ter dao in loos. Dao sjtong ’n eiken-höltje, mèt hoeëg ao puusjt, die mèt sjanse make kaal gekapt ware. En toe zeet ter: “Ich zal die puusjt verangeren in miense.” Pietje, miene kommeraod, dè zoog werkelik, tet ’t auch miense ware. Mer ich gluifden dè man neet, en ich zoog niks as puusjt. Piet waas werkelik sjouw. Ich höb tet beukske toe wel gezeen, met in d’n Duusjtere. ’t Waas zo groeët as vreuger e zakbeukske.
Onderwerp
SINSAG 0750 - Andere Zauberei. 
SINSAG 0750 - Andere Zauberei. 
Beschrijving
Tovenaar zegt dat de knoesten in stammen mensen zijn.
Bron
Collectie Engels, verslag 5, verhaal 9 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Boers
Boers
Piet Hendriks
Piet Hendriks
Heikamp
Heikamp
Naam Locatie in Tekst
Donk
Donk
Plaats van Handelen
Kessel Donk
Kessel Donk