DYKFRIES2163

Van een luiaard zegt men: «Hij heeft Evert, ook wel: den Evert op den rug.» Gevoelt iemand zich ten gevolge der weersgesteldheid of iets anders loom en weinig werklustig, dán zegt hij schertsend: «Ik heb Evert op den rug.» Deze Evert is een booze geest. In Overijsel zegt men: «Den Evert sal him holen,» de duivel zal hem halen. Vergelijk hiermede «Groote Evert,» hiervoor Dl. I, 156. — In sommige streken van Friesland noemt men luizen «everwijfjes» ; misschien zal dit evertwijfjes moeten zijn, de vrouwtjes, de lievelingen van den slaapgeest, of zijne dienaressen om slapenden en slaperigen te plagen. Men zegt ook, als een klein kind slaperig wordt: «De slaapluisjes bijten hem».

Over een lui persoon wordt wel gezegd: "hij heeft Evert/den Evert/Grote Evert op zijn rug." Evert is een boze geest, die moe maakt. In Overijssel wordt wel gezegd: "den Evert sal him holen' wat zoveel betekent als "de duivel zal hem halen". In Friesland worden luizen wel 'everwijfjes' genoemd. Misschien is dit verwant aan 'evertwijfjes' en zijn luizen de trawanten van de boze geest, die hem helpen slapende of slaperige mensen te plagen. Als kleine kinderen slaperig worden, wordt wel eens gezegd: "de slaapluisjes bijten hem".

Waling Dykstra: Uit Friesland's volksleven van vroeger en later: volksoverleveringen, volksgebruiken, volksvertellingen, volksbegrippen. Leeuwarden [1896], deel 2, 199

Onderdeel van het hoofdstuk "Werken des duivels".

Evert    Evert   

den Evert    den Evert   

Groote Evert    Groote Evert