Geeske_01_07

(18.15 min.)
DJ: Ja ja. En dan is dit der, de skipper en syn frou, dy’t in nij skip krigen op voorwaarde dat de frou foar de duvel is as se de wite mûtse op hat.
FK: Ja
(18.35 min.)
Ja, altyd om ’t jild hin. Har skip wie sa min en dy man altyd min tefreden, heul min tefreden, omdat se gjin jild hie en dan wie se net sunich genôch, mar se hie gjin sinten om in skip te krijen. Op it lêst, op in jûntiid komt der in man en dy seit: wat sjogge jo suf en suterich. Doe sei se: ja, wy moatte sa noadich in nij skip ha en wy krije de sinten der noait foar. Och no, dat is niks. Ik sil jo wol jild foarsjitte. Dan sis ik in hoekje, dat doch ik myn frou ek wolris. Mar as se dan de wite mûtse opset dan is se foar my. As jo in wite mûtse opsette binne jo foar my. O doe tocht se, o dat doch ik net, hin. En sei se: ja, dat is goed. It jild wie der en se krigen in nij skip en alles goed. Mar doe sei se tsjin har man: no ist sa, ik ha dy man beloofd, as ik in wite mûtse op die dan wie ik foar him. Dus en ik tink dat is de kweade. Dan sil ik foar de duvel wêze. O heden, alles út prakkeseare. Kom, sei dy man, doch es in wite mûtse op en dan snij ik my sa gau de pols stikken dat it bloed der yn rint. En dat diene se ek. Doe hie se, doe wie se, hie se de mûtse al op hân, hin. Doe wie der al won, doe’t er kôm. It skip fleach hinne en wer en de mêst stode der ôf. En se krige ek gjin jild mear, mar sy wie frij, hin.
JV: zijn die verhalen, die twee laatste verhalen alle twee van oom Hendrik.
FK: Nee, dat wyt ik net, wêr’t dy wei binne.
JV: weet u nog waarom vertelden ze die. Vertelden ze die zo maar om een verhaal te vertellen of vertelden ze die als ze
FK: mar ik ha se heard, hin.
JV: ja, ja.
(20.40 min.)
JV: vertelden ze ze om te laten zien dat je niet om geld moest geven of vertelden ze zo maar als verhaaltje.
FK: no sju, at om kôm dan fertelde er altyd wat, hin.
JV: o ja
FK: ja
DK: it wie ek mear om, je moesten net waard sein, dat wie altyd om jild te krijen, net, want dan siet de duvel der achter.
JV: ja, ja natuurlijk, dat zat er bij.
FK: ja ja
DK: de duvel siet der achter. Dat it jild kin sa’n oerhân krije, dat it jild de oerhân kriget. En dêr fertelde Hendrik-om altyd, hin.
FK: Ja ja
JV: het zijn twee mooie verhalen: het verhaal over die moeder, die der kind en dit verhaal. Het zijn mooie verhalen.
FK: ja ja
DJ: ook tamelijk onbekend, hè. Het andere van die stenen uileborden bijvoorbeeld. Ja,dat is heel bekend.
JV: ja, heel bekend
DJ: zelfs in Groningen hoorde ik daar
JV: ja, ik dacht, het kind en die moeder ook. Daar heeft Jan de Vries meen ik een opstel over geschreven.
DJ: o ja
JV: dat herinner ik me niet
DJ: ik ben het trouwens nooit ergens anders tegen gekomen dan hier.
JV: nee, ik heb
DJ: Het is niet heel erg bekend in elk geval.
(21.53 min.)
JV: want ik zou niet weten hoe Jan de Vries de tekstinformatie heeft, het is gissen.
DJ: kan het zijn dat hij bij de bond was
JV: o nee, ik bedoel nu het jongetje van die moeder die dat kind
DJ: o ja, ja
FK: mar uh, doomny, Hendrik-om hie’t ek wolris legenden sa ek wol lyk as yn de tsjerke ek wolris. Sokken. Sa fertelde hy ek wol.
DJ: fan wat tsjerke bedoele jo.
FK: ja sis mar, fan in tsjerke. Dan tocht ik wolris it is hast itselde as wat doomny fertelde. Dat fertelde er ek wol in kear. Mar dat wyt ik net mear.
DJ: nee
FK: Dan sei er wolris dat is eigenlik in legende.
DJ: jawis
JV: ja ja
(22.40 min).

De schipper en zijn vrouw die van de duivel een nieuw schip krijgen op voorwaarde dat de vrouw voor de duivel is als ze de witte muts op heeft. Door list weten ze de overeenkomst de omzeilen: door de bloed op te spatten is de muts meteen niet wit meer.

CD M.0531.1 (gedigitaliseerde bandopname van J.J. Voskuil)

Afschrift: Romkje Bosma

Hendrik    Hendrik   

Jan de Vries    Jan de Vries   

Groningen    Groningen