VODA_009_04

Zij woonde zo omstreeks 1870, ‘75 in de buurt van [alvorens zwondie], even buiten het dorp. Ze was nog maar kort getrouwd en kort bij haar woonde een vrouw [zo waar …] een beetje bang van worden. [Louisianne] heette ze en ze had een grote bobbel voorop op ’t voorhoofd en als ze een [man] zag, zei moeder, dan kreeg ze een vremd gevoelige wie onrustig. Stap, stap, stap, klonk het soms in de donkere avond als ze voorbij ging en ze liep wat moeilijk en ze steunde altijd op een stok. Je kon er moeilijk zonder zonder voorbij lopen, beter gezegd, ge kon d’r moeilijk kwijt als ze naast […] ging lopen. ‘Zie ik hier,’ zegt me moeder op een avond als Louise buiten het dorp gekomen is en ze wil een eindje vergezeld huh want de ratten lopen hier. ‘Zoveel heb ik er nog nooit bij mekaar gezien’, zegt moeder van afschuw. ‘Zij ge niet goed wijs?’ zegt Louise, ‘dat is geen rat te zien. Zijn niets als boskes gras langszij de weg [zie maar!]’, zegt ze tegen moeder en d’r stok slaat tegen de graskant. En jah, moeder ziet nu ook dat het geen enkele rat meer is, ja als moeder kon, ontweek ze Louise mar [‘t had] d’r niet geholpen meneer.

Vrouw zegt dat ze ratten ziet, maar andere vrouw zegt dat er geen ratten zijn.

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

Louise    Louise