Hoofdtekst
Een ander claghe van Doctor Faustus.
‘OCh, och, och, ick ongheluckighe mensche! O ghy bedroefde ende onsalighe Fauste, ghy moet wel wesen in den hoop der onsalighe, midts ick die onmatighe smerte des doots verwachten moet. Jae, alsulcken doot die geene creatuere noch op der werelt gheleden en heeft. Och vernuft, och moetwille, vermetentheyt ende vrijen wille! O ghy vluchtighe ende onbestandighe leven, O ghy blinde ende onachtsame die uwe leden, uwe lijf ende uwe ziele soo blint maeckt als ghyselve zijt. O tijdelicke wellust, in wat een elende hebdy my ghevoert dat ghy mijne ooghen soo verduystert ende verblint hebt. Och mijn swacke gemoet, mijne bedroefde ziele, waer is nu uwe bekentenisse? O barmhertighe ongheluck, O vertwijffelde hope, daerop dat ick niet meer dencken en mach. Och leedt boven alle leedt, jammer boven alle jammer, och ende wee. Wie sal my doch nu verlossen? Waer sal ic my verberghen? Waer sal ick henen cruypen ofte gaen? Ja, ick trecke waer dat ick wille, so ben ick doch ghevanghen.’ Daerop dat hem den arme Faustus soo becommerde dat hy niet meer ghespreken en cost.
‘OCh, och, och, ick ongheluckighe mensche! O ghy bedroefde ende onsalighe Fauste, ghy moet wel wesen in den hoop der onsalighe, midts ick die onmatighe smerte des doots verwachten moet. Jae, alsulcken doot die geene creatuere noch op der werelt gheleden en heeft. Och vernuft, och moetwille, vermetentheyt ende vrijen wille! O ghy vluchtighe ende onbestandighe leven, O ghy blinde ende onachtsame die uwe leden, uwe lijf ende uwe ziele soo blint maeckt als ghyselve zijt. O tijdelicke wellust, in wat een elende hebdy my ghevoert dat ghy mijne ooghen soo verduystert ende verblint hebt. Och mijn swacke gemoet, mijne bedroefde ziele, waer is nu uwe bekentenisse? O barmhertighe ongheluck, O vertwijffelde hope, daerop dat ick niet meer dencken en mach. Och leedt boven alle leedt, jammer boven alle jammer, och ende wee. Wie sal my doch nu verlossen? Waer sal ic my verberghen? Waer sal ick henen cruypen ofte gaen? Ja, ick trecke waer dat ick wille, so ben ick doch ghevanghen.’ Daerop dat hem den arme Faustus soo becommerde dat hy niet meer ghespreken en cost.
Onderwerp
SINSAG 0881 - Der Teufelsvertrag. Mann schliesst einen Vertrag mit dem Teufel, welcher ihm bei seiner Arbeit Hilfe leistet. 
SINSAG 0881 - Der Teufelsvertrag. Mann schliesst einen Vertrag mit dem Teufel, welcher ihm bei seiner Arbeit Hilfe leistet. 
Beschrijving
Faustus beklaagt nogmaals zijn lot. Dat hij zal sterven op een manier die nog niemand heeft ondergaan. Hij beklaagt wederom zijn vrije wil, zijn vermetelheid en zijn wellust. Wie kan hem nu nog verlossen?
Bron
Carel Baten, Warachtighe historie van doctor Johannes Faustus. (ed. René Blankers) Jasper Troyen (?), Dordrecht 1592, 54r
http://www.dbnl.org/tekst/bate002wara02_01/bate002wara02_01_0069.php
http://www.dbnl.org/tekst/bate002wara02_01/bate002wara02_01_0069.php
Naam Overig in Tekst
Faustus
Faustus
Plaats van Handelen
Wittenberg
Wittenberg