Hoofdtekst
[...] Wel heb ik een kort waargebeurd verhaaltje kunnen schrijven. Opgetekend in december '91 uit de mond van de heer Sierink uit Hardenberg. [...]
"Slukkie"
Na de dood van zijn moeder bleef "Slukkie" alleen in het oude huisje naast ons wonen. Hij droeg deze bijzondere naam omdat hij de gewoonte had tot eind april bij de mensen binnen te komen om ze gelukkig nieuwjaar te wensen, en dan meestal een borreltje kreeg.
Mijn vader maakte zich soms zorgen om Slukkie, want op koude winteravonden zat hij zo dicht met gespreide armen bij z'n gloeiende kachel, dat het gevaar van een ongeluk lang niet denkbeeldig was.
Vader ging maatregelen nemen. Hij bepraatte het probleem met de overbuurman, die smid was. Ze besloten dat er een kachel-hekje gemaakt zou worden. Na enkele dagen had de smid het hekje klaar en Slukkie ging accoord met de plaatsing.
Op een avond, toen er een flinke sneeuwstorm woedde ging vader naar Slukkie om te kijken hoe hij het maakte, en om het kachelhekje te zien. Hij bedacht hoe slim ze toch geweest waren, de smid en hij, en hoe kinderlijk blij Slukkie geweest was met de nieuwe aanwinst.
Maar toen vader het vertrek binnenkwam viel z'n mond van verbazing open. Slukkie zat weer pal voor z'n kacheltje... binnen 't hekje!
(Een waargebeurd verhaaltje, verteld door de heer Jan Sierink, lid van onze werkgroep dialekt. Het speelde zich af in de jaren 30 van deze eeuw)
"Slukkie"
Na de dood van zijn moeder bleef "Slukkie" alleen in het oude huisje naast ons wonen. Hij droeg deze bijzondere naam omdat hij de gewoonte had tot eind april bij de mensen binnen te komen om ze gelukkig nieuwjaar te wensen, en dan meestal een borreltje kreeg.
Mijn vader maakte zich soms zorgen om Slukkie, want op koude winteravonden zat hij zo dicht met gespreide armen bij z'n gloeiende kachel, dat het gevaar van een ongeluk lang niet denkbeeldig was.
Vader ging maatregelen nemen. Hij bepraatte het probleem met de overbuurman, die smid was. Ze besloten dat er een kachel-hekje gemaakt zou worden. Na enkele dagen had de smid het hekje klaar en Slukkie ging accoord met de plaatsing.
Op een avond, toen er een flinke sneeuwstorm woedde ging vader naar Slukkie om te kijken hoe hij het maakte, en om het kachelhekje te zien. Hij bedacht hoe slim ze toch geweest waren, de smid en hij, en hoe kinderlijk blij Slukkie geweest was met de nieuwe aanwinst.
Maar toen vader het vertrek binnenkwam viel z'n mond van verbazing open. Slukkie zat weer pal voor z'n kacheltje... binnen 't hekje!
(Een waargebeurd verhaaltje, verteld door de heer Jan Sierink, lid van onze werkgroep dialekt. Het speelde zich af in de jaren 30 van deze eeuw)
Beschrijving
Een simpele jongen, Slukkie genaamd, blijft na de dood van zijn moeder alleen achter in het oude huisje. De jongen had de gewoonte om op koude winteravonden zeer dicht bij het gloeiende kacheltje te zitten. Omdat zijn buurman een ongeluk vreest, laat hij de smid een hekje om het kacheltje zetten. Als de buurman hierna nog eens poolshoogte komt nemen op een koude avond, zit Slukkie binnen het hekje weer bovenop zijn kacheltje.
Bron
Vragenlijst no. 62 (1991) Meertens Instituut, Volkskunde, vraag 3, formulier G 093
Commentaar
december 1991; het verhaal speelt circa 1930
J. Huisman-de Jonge (geb. 1931)
Naam Overig in Tekst
Jan Sierink 
Jan Sierink 
Slukkie
Slukkie
Naam Locatie in Tekst
Hardenberg
Hardenberg
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22