Hoofdtekst
Ratten
(waar gebeurd)
De gebeurtenis heeft zich afgespeeld omstreeks 1930 en is mij indertijd verteld door een man, die er zelf bij geweest is. Het verhaal is niet meer te controleren, want mijn zegsman is overleden (november '82). Aan de waarheid behoeft echter niet te worden getwijfeld. Hij was een integer mens.
Hij (mijn zegsman) werkte met een zekere Klaas en nog een paar maten in de loods van de coöperatieve landbouwvereniging te B. Veel opslag van veevoer, kippevoer etcetera. Ratten en muizen waren dagelijks gezelschap.
In die tijd bestond er in dergelijke bedrijven nog geen kantine; zelfs geen schaftlokaal. Men nuttigde het meegebrachte twaalfuurtje, zittend op een baal rogge, in de loods.
Op zekere dag, toen ze aldus hun roggebrood met spek en de warme koffie naar binnen werkten, werd Klaas plotseling besprongen door een bende ratten. Ineens zaten ze overal: onder zijn armen, op zijn benen, op zijn schouder, in zijn nek. Eén had hij er tussen de knieën geklemd.
Maar Klaas was daar niet van ondersteboven.
Eerst plukte hij de ratten van zijn schouders, in elke hand één - en drukte toen zijn bovenarmen vliegensvlug met kracht tegen het lijf, om de zich in zijn oksels genestelde dieren het vluchten te beletten. Maar op deze manier kon hij met de beesten in zijn handen niet veel beginnen, niet doodgooien of zo. Daarom: hij kneep ze gewoon dood.
En liet ze vallen.
De rat onder zijn rechterarm was het volgende slachtoffer. Toen een greep onder de linkerarm, vergezeld van het diepe gegrom en het nadrukkelijk uitgesproken doodvonnis van Klaas: "Now ieje, donder!" Met zijn geweldige allesvernietigende kracht smeet hij het roekeloze dier op de betonnen vloer te pletter. Vlak voor zijn voeten.
Nummer vijf kwam aan de beurt; die tussen zijn knieën. "Now ieje, bliksem!" en met een enorme zwieper belandde het beest bij zijn kornuiten op het beton.
Het zesde slachtoffer was het exemplaar dat nog steeds in zijn nek zat te kriebelen. Een snelle greep, het grauwende vonnis: "Now ieje, mormel!", een rotklap op de vloer - en dat was dat.
Nummer zeven zat argeloos zijn lot af te wachten op Klaas' knie, toen de ijzeren hand van de doder hem omvatte. Weer hetzelfde ritueel: "Now ieje, stinkerd!" Even hoog in de lucht, een daverende klap, een gil. Afgelopen.
Doodbedaard stak Klaas z'n hand in de broodzak en zette de maaltijd voort.
Met zeven dooie ratten aan zijn voeten.
Nogmaals: waar gebeurd.
Ontzettend jammer dat de getuige niet meer in leven is. Ook vandaag nog zou hij het verhaal veel mooier verteld hebben dan ik het hier heb opgeschreven.
H. van Eldik
Deze gebeurtenis vond plaats te Balkbrug omstreeks 1930.
(waar gebeurd)
De gebeurtenis heeft zich afgespeeld omstreeks 1930 en is mij indertijd verteld door een man, die er zelf bij geweest is. Het verhaal is niet meer te controleren, want mijn zegsman is overleden (november '82). Aan de waarheid behoeft echter niet te worden getwijfeld. Hij was een integer mens.
Hij (mijn zegsman) werkte met een zekere Klaas en nog een paar maten in de loods van de coöperatieve landbouwvereniging te B. Veel opslag van veevoer, kippevoer etcetera. Ratten en muizen waren dagelijks gezelschap.
In die tijd bestond er in dergelijke bedrijven nog geen kantine; zelfs geen schaftlokaal. Men nuttigde het meegebrachte twaalfuurtje, zittend op een baal rogge, in de loods.
Op zekere dag, toen ze aldus hun roggebrood met spek en de warme koffie naar binnen werkten, werd Klaas plotseling besprongen door een bende ratten. Ineens zaten ze overal: onder zijn armen, op zijn benen, op zijn schouder, in zijn nek. Eén had hij er tussen de knieën geklemd.
Maar Klaas was daar niet van ondersteboven.
Eerst plukte hij de ratten van zijn schouders, in elke hand één - en drukte toen zijn bovenarmen vliegensvlug met kracht tegen het lijf, om de zich in zijn oksels genestelde dieren het vluchten te beletten. Maar op deze manier kon hij met de beesten in zijn handen niet veel beginnen, niet doodgooien of zo. Daarom: hij kneep ze gewoon dood.
En liet ze vallen.
De rat onder zijn rechterarm was het volgende slachtoffer. Toen een greep onder de linkerarm, vergezeld van het diepe gegrom en het nadrukkelijk uitgesproken doodvonnis van Klaas: "Now ieje, donder!" Met zijn geweldige allesvernietigende kracht smeet hij het roekeloze dier op de betonnen vloer te pletter. Vlak voor zijn voeten.
Nummer vijf kwam aan de beurt; die tussen zijn knieën. "Now ieje, bliksem!" en met een enorme zwieper belandde het beest bij zijn kornuiten op het beton.
Het zesde slachtoffer was het exemplaar dat nog steeds in zijn nek zat te kriebelen. Een snelle greep, het grauwende vonnis: "Now ieje, mormel!", een rotklap op de vloer - en dat was dat.
Nummer zeven zat argeloos zijn lot af te wachten op Klaas' knie, toen de ijzeren hand van de doder hem omvatte. Weer hetzelfde ritueel: "Now ieje, stinkerd!" Even hoog in de lucht, een daverende klap, een gil. Afgelopen.
Doodbedaard stak Klaas z'n hand in de broodzak en zette de maaltijd voort.
Met zeven dooie ratten aan zijn voeten.
Nogmaals: waar gebeurd.
Ontzettend jammer dat de getuige niet meer in leven is. Ook vandaag nog zou hij het verhaal veel mooier verteld hebben dan ik het hier heb opgeschreven.
H. van Eldik
Deze gebeurtenis vond plaats te Balkbrug omstreeks 1930.
Beschrijving
Tijdens het schaften wordt een man besprongen door zeven ratten. De man pakt één voor één de ratten, knijpt ze dood, gooit ze op de vloer en eet verder.
Bron
Vragenlijst no. 62 (1991) Meertens Instituut, Volkskunde, vraag 3, formulier G 090a
Commentaar
[1930]
Naam Overig in Tekst
Klaas 
Klaas 
B.
B.
Naam Locatie in Tekst
Balkbrug
Balkbrug
Plaats van Handelen
Balkbrug (Overijssel)
Balkbrug (Overijssel)
Kloekenummer in tekst
G090a
G090a
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22