CBAK0319

Nou, je weet wel dat er vroeger van die sluikers ware. Vroeger wier er veel esleuke. Nou hoor je deer niet zoo meer van. Nou spookte het in de kerk erg. Iedere nacht was het een leven van heb ik jou deer. Er wier ewaakt en dan hoorde ze om half twaalf een gebrul as van een wild beest. Niemand dorst er in.
Op een keer was er ien die zei: "Ik durf wel. Ik ben niet bang voor spoke."
Die volgende dag most er ien begrave worre. In die tijd begraafde ze nag in de kerk. Hij gong dus in de kerk. 's Nachts om twaalf uur kwam er eerst een groot gebrul onder het hokkie van de preekstoel vandaan, en op lange lest kwam er een beer uit. Hij an de loop, en de beer hem achterna. Maar hij daan het niet uit bangigheid: op iens draait ie hem om en pakt de beer an zen staart. Op 't lest gong ie op zijn achterste poote staan. Zullie an het worstelen. Het volk buite hoorde dat wel, maar wier doodsbenauwd. Op iens wier alles stil en hoorde ze niks meer.
's Morgens ginge ze kijke, en wat zagge ze toe? Hij en de beer of het spook lagge in het versche graf. Maar het was geen beer: het was de zoon van de burgemeester. As het volk en de politie bij de kerk was, sleuk hij met zijn maats.

Als 's avonds om half twaalf in de kerk het brullen van een wild beest is te horen, durft niemand naar binnen. De man die wel naar binnen durft merkt dat om middernacht een beer tevoorschijn komt. Hij vlucht, de beer gaat hem achterna, en ze raken aan het vechten, tot alles stil wordt. De volgende ochtend zien de mensen de man en de beer/het spook in een vers gedolven graf liggen. De beer blijkt de zoon van de burgemeester te zijn.

Collectie Bakker (Archief Meertens Instituut)

[6 januari 1902] in brief van 25 april 1902

2013-03-01 14:46:21