Hoofdtekst
Op Terschelling had een jonge boer verkeering met een meisje, dat niet alleen rijk, maar ook mooi was en waar hij dus razend veel van hield.
Op een goeden dag zei een kennis tegen hem, "Jan," zei hij, want Jan heette die jongen, "Jan je hebt een beste meid, maar het is een kol."
"Ben je mal," zei hij.
"Nou," zei de ander, "als je me niet gelooven wilt, dan moet je maar eens naar haar huis gaan als ze je niet te verwachten is."
Dat deed hij. Op een avond, toen hij wist dat ze al te bed waren, ging hij er heen. Wat of hij zoo laat nog moest doen?
"Nou, hij moest zijn meisje noodzakelijk spreken."
"Ja die lag al te bed; maar hij moest er maar naar toe gaan: ze zouden mekaar niet bijten."
Hij komt bij het bed en ja, zij lag te slapen. Hij roept haar bij haar naam, maar zij geeft geen antwoord. Hij stoot haar eens aan, hij schudt haar heen en weer, maar er was geen leven in te krijgen.
"Dat is raar," dacht hij.
Dus ging hij op het beddebankje zitten en ging aandachtig zitten kijken. Op eens hoort hij krabbel de krabbel, net of er een muis bij den wand neerging. En dat was ook zoo, want meteen zag hij een muis regelrecht naar den mond van het meisje loopen en daar inspringen. Een oogenblik later begon zij diep te ademen en werd ze wakker. Toen deed hij quasi zijn boodschap en ging weg zonder wat te laten blijken. Maar hij moest er meer van hebben. Een paar dagen later, toen haar vader en moeder uit waren en het al knapjes laat was, ging hij er weer op af. Zij zat op een stoel te slapen, met een stoof onder haar voeten. Maar wat hij deed of niet en deed, zij bleef slapen. Hij ging dus weer zitten kijken. En jawel, niet lang daarna sprong er een groote vonk uit den vuurpot net in haar mond. Toen zuchtte ze en kwam weer bij. Hij wist toen genoeg en heeft op staanden voet het engagement afgebroken.
(Uit den mond van een Uitdammer, wiens grootvader een Terschellinger was, opgeteekend)
(C. Bakker: `Geesten- en heksengeloof in Noord-Holland boven het IJ', in: De Gids 1922, p.106-107.)
Op een goeden dag zei een kennis tegen hem, "Jan," zei hij, want Jan heette die jongen, "Jan je hebt een beste meid, maar het is een kol."
"Ben je mal," zei hij.
"Nou," zei de ander, "als je me niet gelooven wilt, dan moet je maar eens naar haar huis gaan als ze je niet te verwachten is."
Dat deed hij. Op een avond, toen hij wist dat ze al te bed waren, ging hij er heen. Wat of hij zoo laat nog moest doen?
"Nou, hij moest zijn meisje noodzakelijk spreken."
"Ja die lag al te bed; maar hij moest er maar naar toe gaan: ze zouden mekaar niet bijten."
Hij komt bij het bed en ja, zij lag te slapen. Hij roept haar bij haar naam, maar zij geeft geen antwoord. Hij stoot haar eens aan, hij schudt haar heen en weer, maar er was geen leven in te krijgen.
"Dat is raar," dacht hij.
Dus ging hij op het beddebankje zitten en ging aandachtig zitten kijken. Op eens hoort hij krabbel de krabbel, net of er een muis bij den wand neerging. En dat was ook zoo, want meteen zag hij een muis regelrecht naar den mond van het meisje loopen en daar inspringen. Een oogenblik later begon zij diep te ademen en werd ze wakker. Toen deed hij quasi zijn boodschap en ging weg zonder wat te laten blijken. Maar hij moest er meer van hebben. Een paar dagen later, toen haar vader en moeder uit waren en het al knapjes laat was, ging hij er weer op af. Zij zat op een stoel te slapen, met een stoof onder haar voeten. Maar wat hij deed of niet en deed, zij bleef slapen. Hij ging dus weer zitten kijken. En jawel, niet lang daarna sprong er een groote vonk uit den vuurpot net in haar mond. Toen zuchtte ze en kwam weer bij. Hij wist toen genoeg en heeft op staanden voet het engagement afgebroken.
(Uit den mond van een Uitdammer, wiens grootvader een Terschellinger was, opgeteekend)
(C. Bakker: `Geesten- en heksengeloof in Noord-Holland boven het IJ', in: De Gids 1922, p.106-107.)
Onderwerp
SINSAG 0591 - Die Seele der Hexe verlässt den Körper in Tiergestalt (als Lichtlein)
SINSAG 0591 - Die Seele der Hexe verlässt den Körper in Tiergestalt (als Lichtlein)
Beschrijving
Jongen die is gewaarschuwd dat zijn meisje een kol is gaat onderzoeken wat er van waar is, waarbij hij er voor zorgt haar onverwachts thuis te treffen. De eerste keer ligt ze te slapen en is niet wakker te krijgen, tot een muis te voorschijnt komt en haar mond in loopt. De keer daarop zit ze in de kamer te slapen, met haar voeten op een stoof, en wordt wakker als een vonk vanuit de vuurpot haar mond in gaat.
Bron
C. Bakker: `Geesten- en heksengeloof in Noord-Holland boven het IJ', in: De Gids 1922, p.106-107.
Commentaar
1922
Informant uit Uitdam (90 jaar oud)
Zie verder CBAK0386.
Zie verder CBAK0386.
Die Seele der Hexe verlässt den Körper in Tiergestalt
Naam Overig in Tekst
Uitdammer
Uitdammer
Jan
Jan
Terschellinger
Terschellinger
Naam Locatie in Tekst
Terschelling
Terschelling
Plaats van Handelen
Terschelling (Friesland)
Terschelling (Friesland)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20