EDJSL017 - Het kind dat om zijn lijkkleed vroeg

Het kind dat om zijn lijkkleed vroeg
Een schip, dat op een warme zomeravond door de trekvaart van Sneek naar Leeuwarden voer, werd ter hoogte van Wiewert overvallen door dichte mist.
De schipper deed zijn best de schuit in het midden van het vaarwater te houden en hield zijn blik gevestigd op de vage omtrekken van het riet.
Even voorbij Weidumerhout hoorde hij een geluid achter zich, alsof er iets uit het water werd getild.
Hij keek om en zag een kleine schimmige figuur, die zich aan het roerblad vasthield en aanstalten maakte aan boord te klimmen.
De angst sloeg hem om het hart en hij deinsde achteruit.
"Je hoeft niet bang te zijn," zei zijn onverwachte bezoeker met een stem die bij een kind hoorde. "Ik kom je alleen iets vragen. Ken je in Leeuwarden het huis met de arend aan de Sint Jacobsstraat? Je zou mij een dienst bewijzen door daar langs te gaan en om mijn lijkkleed te vragen."
De schipper knikte verbouwereerd. Hij kende de knappe jonge vrouw, die in het huis met de arend woonde.
"Ik wacht hier op je," zei de gestalte en verdween in de diepte.
Vroeg in de morgen kwam de schipper in Leeuwarden aan. Overdag loste hij zijn lading en 's avonds liep hij van de Weaze door de Peperstraat en over het Waagplein naar de Sint Jacobsstraat. Daar klopte hij op de deur van het huis met de arend. De vrouw die opendeed, was dezelfde die hij een paar keer aan de arm van een schippersknecht uit Groningen was tegengekomen. De geruchten gingen dat die haar in de steek had gelaten, toen ze van hem in verwachting was geraakt.
"Ik kom om het lijkkleed," zei hij.
Ze verbleekte en keek hem sprakeloos aan. Zonder een woord te zeggen, draaide ze zich om en liep een kamer binnen. Ze kwam terug met een wit kleed.
Een week later voer de schipper opnieuw van Sneek naar Leeuwarden. Onder Wiewert kwam de mist opzetten. Toen hij Wiedumerhout achter zich had gelaten, herkende hij het geluid dat uit het water kwam en dit keer was hij niet verbaasd toen de kleine gestalte zich uit de nevel losmaakte.
Hij had het kleed naast zich liggen en reikte het zijn bezoeker aan. Die hield het omhoog en rolde het uit.
"Wat is het groot," zei hij. "Veel te groot voor mij. Ik zal het in tweeën scheuren. De helft mag je houden."
En nadat hij de doek had verdeeld, verdween hij weer in de diepte.
Jaren later liet de schipper, die het sindsdien altijd voor de wind was gegaan, in de gevel van zijn huis aan de Put in Leeuwarden een steen metselen, waarin een schip was uitgehouwen, waarop men de man aan het roer verwonderd ziet omkijken naar een kleine gestalte die uit het water verrijst.
(Friesland)

Een schipper ziet in de mist een gestalte, die hem vraagt zijn lijkkleed op te halen.
Aangekomen bij een jonge vrouw vraagt hij om het lijkkleed. De vrouw wordt bleek en brengt hem het lijkkleed. De schipper vaart een week later dezelfde route. Er steekt een mist op. In de nevel ziet hij de kleine gestalte weer verschijnen. Die scheurt het kleed in twee stukken en verdwijnt. De schipper laat jaren later een steen in zijn huis metselen met daarop de voorstelling van een man aan het roer die verwonderd omkijkt naar een kleine gestalte, die uit het water verrijst.

E. de Jong & P. Klaasse: Sagen en Legenden van de Lage Landen. Bussum 1980, p. 52

1980

Bron: W. Hoffman: Noord- en Zuid-Nederlandse Sagen en Legenden, Amsterdam/ Brussel 1962, pp.20-24

Wiewert    Wiewert   

Weidumerhout    Weidumerhout   

Weaze    Weaze   

Sneek    Sneek   

Leeuwarden    Leeuwarden   

Sint Jacobsstraat    Sint Jacobsstraat   

Peperstraat    Peperstraat   

Waagplein    Waagplein   

Groningen    Groningen   

Put    Put   

2013-03-01 14:46:20