EDJSL047 - Brammertshoop en Ellertsveld

Brammertshoop en Ellertsveld
Brammert en Ellert waren twee reuzen, die vroeger de hei tussen Schoonloo en Zweeloo onveilig maakten. Zij hadden touwen met belletjes over het veld gespannen, zodat ze altijd wisten of er een reiziger in aantocht was. Zo hadden ze al menigeen uitgekleed.
Brammert en Ellert roofden echter niet om het geld. Zij wilden de sleutel van het geluk in handen krijgen. Iedereen kon de sleutel bij zich dragen en daarom ontzagen ze niemand.
Brammert was de vader en Ellert de zoon. Brammert was drie duim kleiner dan Ellert, maar daar stond tegenover dat hij drie lood hersens meer had.
Op een keer kwam Brammert thuis met een zak goud, die hij van een koopman had geroofd. Hij borg de buit zorgvuldig weg en was weinig spraakzaam over de toedracht.
Ellert bespiedde hem en dacht, dat zijn vader de sleutel van het geluk had gevonden en voor zichzelf wilde houden. Dat vermoeden hield hem 's nachts uit de slaap.
De volgende morgen probeerde hij Brammert wijs te maken, dat die in zijn droom het geheim had verraden.
Brammert, die wel wist dat zijn zoon hem desnoods om zeep zou brengen om de sleutel te pakken te krijgen, zei: "Als ik de sleutel had, mocht jij hem hebben. Want jij bent de sterkste van ons tweeën en kunt hem het best verdedigen."
Deze woorden vonden bij Ellert gehoor.
Kort daarop kwam Brammert opnieuw met buit beladen thuis. Weer dacht Ellert dat hij zich de sleutel had toegeëigend. Hoe kon hij anders zo veel geluk hebben?
Zijn besluit stond vast: hij zou zijn vader vermoorden, zodra hij de kans kreeg.
Een meisje uit Sleen verdwaalde op de hei en werd door de reuzen gevangen genomen. Het meisje huilde van angst, en Brammert, die nog nooit vrouwentranen had gezien, kreeg medelijden. Hij gaf haar te eten en wees haar de weg naar huis.
Die avond zaten de reuzen zwijgend bij het vuur. Er gleed een glimlach over Brammerts gezicht. Plotseling begreep Ellert dat zijn vader de sleutel van het geluk bezat en dat hij hem tot het eind van zijn dagen niet zou weten te bemachtigen.
Brammert legde zijn hoofd te ruste op de heuvel, die naar hem Brammertshoop werd genoemd. Ellert nam een pin en sloeg die met een zware hamer in de hersenen van zijn vader, tot de reuzenkop aan de stugge bodem was vastgeklonken.
Daarna greep hij zijn reuzenzwaard en doorboorde zich het hart.
Het veld waar hij ter aarde stortte, heet nog altijd Ellertsveld.
(Drente)

TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen    TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen   

Twee reuzen, vader en zoon, beroven mensen in de hoop de sleutel van het geluk te vinden. De zoon verdenkt de vader er van de sleutel in bezit te hebben. De vader ontkent dit en zegt dat als hij de sleutel vindt, die bij de zoon in bewaring te geven.
Als op een dag de vader begint te glimlachen weet de zoon dat hij de sleutel in zijn bezit heeft en dat hij hem niet af zal staan. Hij doodt zijn vader door in diens slaap zijn hoofd vast te pinnen aan een heuvel. Daarna pleegt de zoon zelfmoord met een reuzenzwaard. De heuvel en het veld zijn naar de twee reuzen vernoemd.

E. de Jong & P. Klaasse: Sagen en Legenden van de Lage Landen. Bussum 1980, p. 123

1980

Bron: J. Cohen: Nederlandse volksverhalen, Zutphen z.j., pp. 1-4

Hoe het dorp (de stad, heuvel, het stuk land) aan z'n naam is gekomen

Brammert    Brammert   

Ellert    Ellert   

Brammertshoop    Brammertshoop   

Schoonloo    Schoonloo   

Zweeloo    Zweeloo   

Sleen    Sleen   

Ellertsveld    Ellertsveld   

2013-03-01 14:46:20