Hoofdtekst
IS DAT NU EEN MENS?
Op een keer zaten de wolf en de vos met elkaar te praten. De vos had natuurlijk het hoogste woord; hij was overal geweest en had veel gezien en ondervonden in de wereld. Van de mensen vooral wist hij te vertellen. "Die zijn zo sterk," zei hij, "dat geen dier wat tegen hen kan beginnen. Je moet wel heel slim zijn om buiten hun bereik te blijven."
"Dat geloof ik niet, je zult wel weer flink overdrijven," merkte de wolf op. "Ik zou wel eens een mens willen ontmoeten; ik vlieg hem zo naar de keel, en dan zul je eens zien wie de sterkste is."
"Als ik je daarmee een genoegen kan doen," antwoordde de vos, "dan wil ik je wel eens een mens laten zien. Kom morgen vroeg maar bij me langs, dan gaan we samen op pad."
De volgende morgen was de wolf al vroeg wakker en ging op weg om bijtijds bij de vos te zijn. Die zat al voor zijn hol op hem te wachten. Daarop kuierden ze met elkaar het bos in tot dicht bij de weg, waar alle dagen een jager voorbijkwam.
"Laten we hier gaan liggen. En nu goed oppassen, dan zal ik je een mens aanwijzen," beloofde de vos.
Ze hadden daar nog niet lang in de struiken gelegen of er kwam een oude man langs aanstrompelen.
"Hè, is dat nu een mens?" vroeg de wolf.
"Neen," zei de vos, "dat is er een geweest."
Een tijdje later kwam er een jongen voorbij, die op weg was naar school, met een tas op zijn rug."Is dat er nu een?" vroeg de wolf begerig."Neen, die moet er nog een worden," was het antwoord.
Eindelijk, daar kwam de jager met zijn geweer over de rug en zijn hartsvanger opzij.
"Dat is nu een mens," zei de vos. "Daar kun je je mee meten. Ik ga maar vast naar huis om je daar op te wachten. Dan kun je me straks vertellen, hoe het is afgelopen."
En weg was hij.
Onderwijl ging de wolf op de jager af.
Jammer dat ik geen kogels heb, dacht deze; hij legde zijn geweer aan en schoot een lading hagel op de wolf af. Dat deed wel zeer, maar de wolf liep toch door.
Toen kreeg hij van hetzelfde laken een pak. Dat deed hem nog veel meer pijn, maar hij wist niet van opgeven en vloog zijn tegenstander naar de keel. De jager echter trok zijn hartsvanger en stak de wolf, waar hij hem maar raken kon. Dat werd de wolf op den duur toch te bar. Hij maakte rechtsomkeert en liep wat hij lopen kon het bos in, naar de vos toe.
"Zo, ben je daar alweer. Hoe is het afgelopen?" vroeg de vos.
"O praat me er niet van. Ik heb nooit gedacht, dat de mens zoveel kracht heeft. Eerst nam hij een stok van zijn rug, daar blies hij in en toen vloog mij wat in mijn gezicht, dat erg kietelde. Maar ik liep door en deed net, of ik niets gemerkt had. Toen blies hij voor de tweede maal en toen vlogen de hagelkorrels langs mijn snuit. Dat deed wel zeer, maar ik gaf het daarom toch niet op. Ik vloog hem naar de keel. En wat hij toen deed, zou ik nooit geloofd hebben, als ik het zelf niet meegemaakt had; zowaar als ik hier voor je sta, hij trok een rib uit zijn lijf en daar stak hij me links en rechts mee, overal waar hij me maar raken kon. Toen kon ik het niet meer uithouden en ik ging er vandoor. Was ik niet op de vlucht geslagen, dan had je me nooit levend weergezien."
"Dat zou ook niet zo erg geweest zijn, lelijke slokop," mompelde de vos.
(Friesland)
Op een keer zaten de wolf en de vos met elkaar te praten. De vos had natuurlijk het hoogste woord; hij was overal geweest en had veel gezien en ondervonden in de wereld. Van de mensen vooral wist hij te vertellen. "Die zijn zo sterk," zei hij, "dat geen dier wat tegen hen kan beginnen. Je moet wel heel slim zijn om buiten hun bereik te blijven."
"Dat geloof ik niet, je zult wel weer flink overdrijven," merkte de wolf op. "Ik zou wel eens een mens willen ontmoeten; ik vlieg hem zo naar de keel, en dan zul je eens zien wie de sterkste is."
"Als ik je daarmee een genoegen kan doen," antwoordde de vos, "dan wil ik je wel eens een mens laten zien. Kom morgen vroeg maar bij me langs, dan gaan we samen op pad."
De volgende morgen was de wolf al vroeg wakker en ging op weg om bijtijds bij de vos te zijn. Die zat al voor zijn hol op hem te wachten. Daarop kuierden ze met elkaar het bos in tot dicht bij de weg, waar alle dagen een jager voorbijkwam.
"Laten we hier gaan liggen. En nu goed oppassen, dan zal ik je een mens aanwijzen," beloofde de vos.
Ze hadden daar nog niet lang in de struiken gelegen of er kwam een oude man langs aanstrompelen.
"Hè, is dat nu een mens?" vroeg de wolf.
"Neen," zei de vos, "dat is er een geweest."
Een tijdje later kwam er een jongen voorbij, die op weg was naar school, met een tas op zijn rug."Is dat er nu een?" vroeg de wolf begerig."Neen, die moet er nog een worden," was het antwoord.
Eindelijk, daar kwam de jager met zijn geweer over de rug en zijn hartsvanger opzij.
"Dat is nu een mens," zei de vos. "Daar kun je je mee meten. Ik ga maar vast naar huis om je daar op te wachten. Dan kun je me straks vertellen, hoe het is afgelopen."
En weg was hij.
Onderwijl ging de wolf op de jager af.
Jammer dat ik geen kogels heb, dacht deze; hij legde zijn geweer aan en schoot een lading hagel op de wolf af. Dat deed wel zeer, maar de wolf liep toch door.
Toen kreeg hij van hetzelfde laken een pak. Dat deed hem nog veel meer pijn, maar hij wist niet van opgeven en vloog zijn tegenstander naar de keel. De jager echter trok zijn hartsvanger en stak de wolf, waar hij hem maar raken kon. Dat werd de wolf op den duur toch te bar. Hij maakte rechtsomkeert en liep wat hij lopen kon het bos in, naar de vos toe.
"Zo, ben je daar alweer. Hoe is het afgelopen?" vroeg de vos.
"O praat me er niet van. Ik heb nooit gedacht, dat de mens zoveel kracht heeft. Eerst nam hij een stok van zijn rug, daar blies hij in en toen vloog mij wat in mijn gezicht, dat erg kietelde. Maar ik liep door en deed net, of ik niets gemerkt had. Toen blies hij voor de tweede maal en toen vlogen de hagelkorrels langs mijn snuit. Dat deed wel zeer, maar ik gaf het daarom toch niet op. Ik vloog hem naar de keel. En wat hij toen deed, zou ik nooit geloofd hebben, als ik het zelf niet meegemaakt had; zowaar als ik hier voor je sta, hij trok een rib uit zijn lijf en daar stak hij me links en rechts mee, overal waar hij me maar raken kon. Toen kon ik het niet meer uithouden en ik ging er vandoor. Was ik niet op de vlucht geslagen, dan had je me nooit levend weergezien."
"Dat zou ook niet zo erg geweest zijn, lelijke slokop," mompelde de vos.
(Friesland)
Onderwerp
AT 0157 - Learning to fear men
AT 0157 - Learning to fear men 
ATU 0157 - Animals Learn to Fear Men
ATU 0157 - Animals Learn to Fear Men
Beschrijving
Een vos probeert een wolf te overtuigen van de kracht van de mens. De wolf heeft nog nooit een mens gezien en is besloten er een naar de keel te vliegen om te bepalen wie de sterkste is. Als ze een oude man zien, zegt de vos dat dit een mens is geweest. En een jongen is ook geen mens, maar zal er een worden. Tenslotte zien ze een jager. De wolf loopt erop af en wordt beschoten. Ondanks de hagelkorrels vliegt de wolf hem naar de keel. De jager trekt hierop zijn mes en steekt de wolf. De wolf druipt af en vertelt de vos overtuigd te zijn van de kracht van de mens die hem met de hagel had 'gekieteld', en met een 'rib uit het lijf' had gestoken.
Bron
J.R.W. Sinninghe: Volkssprookjes uit Nederland en Vlaanderen. Den Haag 1978, p. 38-39
Motief
J17 - Animal learns through experience to fear men.
J17 - Animal learns through experience to fear men.
Commentaar
Learning to Fear Men
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20