Hoofdtekst
Die-van-die-vent-die...
Ergens in mijn achterhoofd weet ik dat ik eens in mijn leven onbedaarlijk heb gelachen om zo'n pijnlijk onverwachte. Ik moet toegeven, het was een mop, maar wel zo levensecht, dat je dat nauwelijks kan geloven.
Ik pieker me suf maar kom slechts tot flarden en tenslotte roep ik de hulp in van mijn bloedeigen echtgenoot. "Ken jij nog die-van-die-vent-die..."
"Oh..." zegt mijn echtvriend, die wel logischer maar beslist langzamer denkt dan ik. "Oh... die-van-die-vent-die..."
Ik begin alvast te lachen, want ik weet dat me nu toch iets voorgeschoteld wordt.
"Ja-ja...," zegt hij, "echt een mop voor `Even Apeldoorn bellen'."
Ik gniffel en wacht af, want wat ik nu te horen zal krijgen...
"Nou," zegt mijn echtgenoot, "er moet ergens een huis verbouwd worden en ze beginnen boven, op de zolder, daar breken ze een paar muren weg en dan zitten ze in hun maag met het puin."
Ik sla me op mijn knieën van plezier, want ik zie het weer helemaal voor me. Zo'n oud herenhuisje weet u wel, met van die kleine kouwe kamertjes met bloemetjesbehang en daar komt dan een jong gezinnetje in te wonen dat de boel gaat verbouwen. Alle vrienden komen helpen, want het zijn allemaal doe-het-zelvers, maar dan onhandige doe-het-zelvers, ha-ha-ha is me dat lachen.
Echtvriend kijkt me even verstoord aan, maar dan gaat hij toch verder. "Ze maken een katrol vast aan het dak en daar loopt een touw over, precies langs het raam van de zolder. Het ene eind knopen ze boven aan een houten ton en het andere eind wordt beneden door iemand vastgehouden."
"Ja," roep ik, "en die ton, daar gooien ze puin in, dat doet zo'n doe-het-zelver die boven staat..."
"Stil nou," zegt mijn echtgenoot, "die vent boven doet er te veel puin in, dus wordt die ton te zwaar, zodat die vent die beneden dat touw vasthoudt langzaam naar boven gaat..."
Ik zie het voor mijn ogen en ik heb bijna geen adem meer van het lachen. "Die ton gaat dus naar beneden," hijg ik, "en die man aan dat touw naar boven."
"Ja... en halverwege krijgt die man aan dat touw die ton tegen zijn hoofd."
"Bám...!" roep ik enthousiast en ik spring een halve meter de lucht in, want ik zie het weer helemaal gebeuren.
Echtvriend gaat door. "De man gaat steeds sneller naar boven, totdat hij met een klap tegen de katrol slaat met zijn hoofd."
"Bám!" roep ik weer, want jonge-jonge-jonge... wat een meesterlijke narigheid.
"De ton komt natuurlijk ook met een klap op de grond terecht," zegt mijn echtgenoot, "de bodem slaat er uit en al het puin rolt over de grond."
"Ja," roep ik nu en neem het verhaal maar weer even van hem over, "en een lege ton die weegt niet veel, dus die man weer zwaarder dan die ton en dus komt hij met een noodgang weer naar beneden zetten!"
Echtvriend gaat verder. "Halverwege krijgt hij nog even een tikje van de ton ("Bám!" roep ik) en daarna komt hij met een klap op de grond terecht... ("Bámmm!"). Hij is een beetje versuft, laat dat touw los en dus komt die ton zonder bodem weer omlaag..."
"Op die vent...!" juich ik, "bám!" en ik veeg de tranen van mijn wangen.
Mensen-nog-an-toe, dat is nog eens een mop naar mijn hart en over het `waarom' moet mijn psychiater zijn hoofd maar eens gaan breken...
Ergens in mijn achterhoofd weet ik dat ik eens in mijn leven onbedaarlijk heb gelachen om zo'n pijnlijk onverwachte. Ik moet toegeven, het was een mop, maar wel zo levensecht, dat je dat nauwelijks kan geloven.
Ik pieker me suf maar kom slechts tot flarden en tenslotte roep ik de hulp in van mijn bloedeigen echtgenoot. "Ken jij nog die-van-die-vent-die..."
"Oh..." zegt mijn echtvriend, die wel logischer maar beslist langzamer denkt dan ik. "Oh... die-van-die-vent-die..."
Ik begin alvast te lachen, want ik weet dat me nu toch iets voorgeschoteld wordt.
"Ja-ja...," zegt hij, "echt een mop voor `Even Apeldoorn bellen'."
Ik gniffel en wacht af, want wat ik nu te horen zal krijgen...
"Nou," zegt mijn echtgenoot, "er moet ergens een huis verbouwd worden en ze beginnen boven, op de zolder, daar breken ze een paar muren weg en dan zitten ze in hun maag met het puin."
Ik sla me op mijn knieën van plezier, want ik zie het weer helemaal voor me. Zo'n oud herenhuisje weet u wel, met van die kleine kouwe kamertjes met bloemetjesbehang en daar komt dan een jong gezinnetje in te wonen dat de boel gaat verbouwen. Alle vrienden komen helpen, want het zijn allemaal doe-het-zelvers, maar dan onhandige doe-het-zelvers, ha-ha-ha is me dat lachen.
Echtvriend kijkt me even verstoord aan, maar dan gaat hij toch verder. "Ze maken een katrol vast aan het dak en daar loopt een touw over, precies langs het raam van de zolder. Het ene eind knopen ze boven aan een houten ton en het andere eind wordt beneden door iemand vastgehouden."
"Ja," roep ik, "en die ton, daar gooien ze puin in, dat doet zo'n doe-het-zelver die boven staat..."
"Stil nou," zegt mijn echtgenoot, "die vent boven doet er te veel puin in, dus wordt die ton te zwaar, zodat die vent die beneden dat touw vasthoudt langzaam naar boven gaat..."
Ik zie het voor mijn ogen en ik heb bijna geen adem meer van het lachen. "Die ton gaat dus naar beneden," hijg ik, "en die man aan dat touw naar boven."
"Ja... en halverwege krijgt die man aan dat touw die ton tegen zijn hoofd."
"Bám...!" roep ik enthousiast en ik spring een halve meter de lucht in, want ik zie het weer helemaal gebeuren.
Echtvriend gaat door. "De man gaat steeds sneller naar boven, totdat hij met een klap tegen de katrol slaat met zijn hoofd."
"Bám!" roep ik weer, want jonge-jonge-jonge... wat een meesterlijke narigheid.
"De ton komt natuurlijk ook met een klap op de grond terecht," zegt mijn echtgenoot, "de bodem slaat er uit en al het puin rolt over de grond."
"Ja," roep ik nu en neem het verhaal maar weer even van hem over, "en een lege ton die weegt niet veel, dus die man weer zwaarder dan die ton en dus komt hij met een noodgang weer naar beneden zetten!"
Echtvriend gaat verder. "Halverwege krijgt hij nog even een tikje van de ton ("Bám!" roep ik) en daarna komt hij met een klap op de grond terecht... ("Bámmm!"). Hij is een beetje versuft, laat dat touw los en dus komt die ton zonder bodem weer omlaag..."
"Op die vent...!" juich ik, "bám!" en ik veeg de tranen van mijn wangen.
Mensen-nog-an-toe, dat is nog eens een mop naar mijn hart en over het `waarom' moet mijn psychiater zijn hoofd maar eens gaan breken...
Onderwerp
BRUN 04115 - The Barrel of Bricks
BRUN 04115 - The Barrel of Bricks 
Beschrijving
Een man boven maakt een ton te zwaar, zodat de man beneden aan het touw omhoog wordt getrokken. Halverwege botst de man tegen de ton en vliegt aan het touw naar boven, waar hij met zijn hoofd tegen de katrol stoot. Beneden slaat door de klap de bodem uit de ton die weer omhoog gaat. Halverwege krijgt de man, die weer naar beneden is gegaan, een tik van de ton, en komt op de grond terecht. Daar laat hij het touw los en krijgt de ton boven op zich.
Bron
Yvonne Keuls.Die-van-die-vent-die ... in: Even Apeldoorn: Informatie Magazine van Centraal Beheer, voorjaar 1993, p.20
Naam Overig in Tekst
Even Apeldoorn Bellen
Even Apeldoorn Bellen
Centraal Beheer
Centraal Beheer
Naam Locatie in Tekst
Apeldoorn
Apeldoorn
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20